"נו" "עה" איז א ווארט?

עס האט מיך אייביג געוואונדערט פארוואס ביי די צייטן ווען מען טאר נישט מפסיק זיין , ווי למשל נאכ'ן זיך וואשן צו ברויט , צי מען מעג ע"פ הלכה זאגן אזעלכע ווערטער ווי  "נו", "נא", "עה"  וכדומה , וואס לכאורה איז קיינער דערויף נישט מקפיד, איז מיין שאלה פארוואס זאל מען מעגן, פאקטיש היינט צו טאגס איז דאך דאס ווי א געהעריגע ווארט, .

לכאורה זענען דאך ווערטער בכלל נישט קיין אמת'ע אפטייטש פון א זאך, נאר ווען א געוויסע גרופע מאכט אפ אז ווען מען וויל זאגן ... "ניין" , מיינט דאס אז "ניין", איז דאס געווארן א ווארט, און יענץ וועט פון היינט און ווייטער הייסן א הפסק ווען מען טאר נישט רעדן, דעריבער אויב אזוי מיינט דאך "נו" "עה" אויך א ווארט, (ווענדט זיך ווען מען נוצט עס), און מען קען עס אפילו נוצן אין א געהעריגע שמועס, דעריבער וואלט מען דאס נישט געמעגט זאגן ווען מען טאר נישט מפסיק זיין. 

איז דען דער גדר נאר ווען דער ווארט שטייט אינעם ווערטער-בוך , עס האט דאך צוטון צי עס האט א מיינונג צי נישט, און אויב אזוי דרוקט מיך די קשיא: צי מעג מען זאגן די סארט ווערטער, און אויב יא, פארוואס?

"נו", טייערע חברים לאזט הערן אייער חוות דעת...

באאחי אדער באטשי

קודם דאנקע אייך פאר די אויפקלערונג.

אבער איך מיין אז מיין פראגע איז געווען אביסל אנדערש ווי דו האסט פארשטאנען.

קודם כל אויף "נו לחם נו" האבעך נישט קיין טענות ווייל באמת דענק איך אז לצורך סעודה מעג מען רעדן, (בדיעבד אפילו אידיש, ווי "נו, זאלץ"),
און מיין פראגע איז נישט ווען דער פראבלעם איז דווקא אלס מסיח דעת זיין, נאר פשוט ווען מען טאר גארנישט ארויסזאגן פו ן מויל, ווי צווישן א ברכה און ווען מ'עסט, אדער למשל אינמיטן שמונה עשרה, און דאס גלייכן , ווען מ'טאר בשום אופן נישט רעדן (און דאן העלפט נישט דער "נישט אום שבת גערעדט"), איז דער וואונדער אז מענטשן וועלן ביי די פעלער יא זאגן ווי למשל אויב מ'וויל יענעם זאגן "באלד", אדער "הער אויף", וועט מען אנשטאט זאגן די ווארט "נו", אדער אנשטאט די ווארט "נייין" וועט מען זאגן "אַה", וואס לכאורה איז דאס א געהעריגע ווארט וויבאלד די ווערטער האבן א געהעריגע מיינונג, אפילו עס שטייט נישט אין דיקשאנערי .

דעריבער איז די שאלה וואס איז די היתר צו זאגן "נו" סיי ווען, ווייל דער פאקט איז אז קיינער איז נישט מקפיד אין די אלע צייטן ווען מ'טאר נישט רעדן אז מ'זאל אויך נישט זאגן "נו" "אה" "עה עה" א.ד.ג.   אבער געוואלד און געשריגן , פארוואס? וואס איז דאס אנדערש ווי א געהעריגע ווארט ?

דעריבער גיב ביטע נאכאמאל א פרעג איבער אין הימל ...

אלוועיס

דארט ווי מטאהר נישט מפסיק זיין אלץ מורא מלכות ווי אינמיטן קר"ש אדער שמ"ע, טאהר מען אויך מישט "נו"קערן  און "נא"קערן, און אוודאי נישט "עי" מיט "אח אח אח"

או"ח סס"ג
(ו) הקורא קריאת שמע לא ירמוז בעיניו ולא יקרוץ בשפתיו ולא יראה באצבעותיו בפרשה ראשונה שהוא עיקר קבלת עול מלכות שמים מפני שנראה כקורא עראי וכתיב ודברת בם ודרשינן עשה אותם קבע:

ווי דער הפסק איז מכוח אנדערע זאבען ווי פסוקי דזמרה, הלל אדער בין הברכה לאנילה - ווי ממעג זאגן גביל לתורי, דארט מעג מען זאגן "נו מפסיק".

באטשי
איך פארשטיי נישט דיין פסק .
דו זאגסט אז למשל בין ברכה לאכילה מעג מען עס זאגן, אזוי ווי גביל לתורי.

אבער מיין שאלה איז דאך, למשל בין ברכה לאכילה, ווען מען רעדט 'נישט' פון א זאך וואס איז מעין הסעודה, נאר גאר א צווייטע ענין אבער מ'רעדט בלשון "נו" "עה", פארוואס זאל מען דאס מעגן, צי האלטסטו אז מ'מעג דאן אויך זאגן סיי וועלכע אנדערע ווארט. איך פארשטיי נישט.
אדער נאך ברוך שאמר, ווען מען רעדט נישט קיין ווערטער, צי מען מעג דאן יא זאגן "נו" , אדער איז דאס ווי א געהעריגע ווארט.
איך זוך מער א הסבר ווי א פסק.

איך וויל צולייגן צו די אויבנדערמאנטע שאלה.

וואס טוט זיך בנוגע טייפן, צי ווערט דאס להלכה גערעכנט ווי א הפסק.
אין קורצן: צי מעג מען טייפן אינמיטן יוצר, אדער אינמיטן די פסוקי דזמרה.

אדער מעגליך אז דאס איז פונקט ווי קוקן אויפן סעלפאן ווער עס קאלט, אדער דרוקן די קנעפלעך צו זען ווער עס האט פריער געקלונגען.

נו, לאמיך דאווענען ווייטער. השכיבנו אבינו לשלום, והעמידנו.....

דער פוסק פון עונג שבת (איינער פון די קאשויער קינדער), זאגט אז "נו" איז א שטארקער בדיעבד, אוון "נא" איז דאך א לשון קודש'דיגע ווארט וואס מ'טאר בשום אופן נישט.

עס איז למעשה נישט מוכרח ווייל מענטשן ניצן דאס נישט אלס א באשטימטע ווארט, נאר כדי מרמז צו זיין אז מ'וויל עפעס זאגן, כאפ דו אליין וואס. עס דארף באטראכט ווערן ווי א רמז, און ווי רמז איז מותר איז דאס אויך מותרץ.