"האלאו", גאוה אדער אנגענומענער אויסדרוק

איך וויל אויסשמועסן א טעמע וואס קען זיין עטס וועטס מיך אנקוקן ווי פון די לבנה אראפ אדער אז איך פארטשעפע מיך אויף גראדע ווענט, אבער סיז א זאך וואס באדערט מיך שוין פאר א שטיק צייט און איך קען עס פשוט נישט סובל זיין.

דאס ווארט "האלאו". ביי די חסידישער עולם ספעציעל ביי די סאטמארע איז עפעס דא אזא מין מנהג א מ'פארגינט נישט צו רופן א צווייטן ביים נאמען, נאר אלעס איז "האלאו!", "האלאו! וויפיל אזייגער איז", "האלאו! האסט אפשר א פעדער?", איך האלט אז דאס ווייזט אויף גאות, מ'האט עפעס מורא אז די הויכגעשפריצטע כבוד וועט פארמינערט ווערן אויב מ'רופט א צווייטן ביים נאמען, און אפי' מקען נישט איינעמס נאמען מעג מען זאגן "אנטשולדיגט", ווען מ'רופט מיך "האלאו" איגנאריר איך יענעם, אדער זאג איך יענעם איך הייס נישט "האלאו", סיז אזאך וואס איך קען נישט סובל זיין.

איך רוף יעדען וועם איך קען ביים "ערשטן" נאמען, איך האלט אפי' רופן איינעם ביים "לעצטן" נאמען איז א געמיינהייט.

קען זיין איך טשעפע מיך אן אויף גראדע ווענט אדער מעגליך סיז נישט אזוי איינגעריסן.

וויפיל מאל א טאג הערט עטס דאס ווארט האלאו?

ווי אזוי שפירסטו דיך ענק ווען איינער רופט דיך ביים ערשטן נאמען, אנשטאט "האלאו!"?

איגריקע טייערער, לאמיר דיר עפעס אויסלערנען אין לעבן.

די מענטשן (וועלכע דו רופסט "פערדן") וואס מאכן זיך וויכטיג און פילן זיך מיט א קאפ העכער ווי יענעם, און זיי מאכן דיר ברעכן, זענען נישט אזעלכע פוסטע בעלי גאוה ווי דו מיינסט. זיי זענען עפ"י רוב צובראכענע פארביטערטע מענטשן וואס באקומען נישט זייער פארדינטע אטענשאן אינדערהיים אדער אין ארבייט אדער אין ביהמ"ד צווישן די חברים, ממילא קען מען נישט ערווארטן ער זאל זיין "פריינטליך" צו איינעם וואס גיט אים שלו' וכדומה.

ביודעי ומכירי קאמינא. איך ווייס פון פילע מענטשן וועמען איך פערזענליך האב יארן לאנג נישט געקענט סובל זיין צוליב זייער פארריסענע שטאלץ און געשלעגערייען, קוקן אויף יעדן אראפ, און שפירן זיך דאס וויכטיגסטע אין שטאט,און שפעטער בין איך געוואויר געווארן אז זיי קומען פון צובראכענע שטובער, זה בכה וזה בכה, הצד השוה שבהן אז אלע זענען געווען צוקלאפט און פארווייטאגט, און כדי נישט צו וויינען אין פאבליק און ארויסווייזן די צובראכנקייט, מאכט מען זיך וויכטיג, כולי האי ואולי ירחם, אפשר דאך וועט זיך איינער מרחם זיין און אים "ארויפקוקן".

טאקע דערפאר זאלסטו וויסן, ווען איינער מאכט דיך ברעכן, דארף ער נישט נאך "ברעכן"... ער איז שוין גענוג "צובראכן"... ער איז דער מענטש וואס דארף חיזוק, און דו קענסט אים עס געבן מיט דיין שלום און שמייכל, און קונה זיין עולמך בשעה אחת, און דער יעניגער וועט דיר עס זיכער שטענדיג געדענקען, און אל תהי בז לכל אדם שאין לך אדם שאין לו שעה, די ווערטער פון חז"ל זענען קילורין לעינים, הפך בה והפך בה דכולה בה (נו, זינג זשע "בן בג בג")

אמת יש כאלו, אבל יש גם פוסטע בעלי גאוה.

איכא ואיכא