ווען א ווייסע בארד האט געמיינט א מלחמה איבערלעבער...
ווען א "פאבליק" טעלעפאן איז צוניץ געקומען פאר'ן פאבליק...
ווען מ'האט גערעדט צו מענטשן אנשאטא צו מאשינען...
ווען ביי א "קידוש" איז געווען אויף וואס קידוש צו מאכן...
ווען "שנה" ראשונה האט זיך געענדיגט נאך א יאר...
ווען א "ספרים סטאר" האט פארקויפט בלויז ספרים...
ווען עס האט געדויערט צייט צו ווערן אן "עקספערט"...
ווען "צום ווידערזען" האט נאכנישט געמיינט " קענסט שוין גיין"...
ווען א "בעקערי" האט נישט פארקויפט "בלויז" היימישע פראדוקטן...
ווען א "קאפקעיק" איז נישט געווען דער איינציגסטער וואס האט געהאט דעם קאפ אויפםן פלאץ...
ווען מענטשן זענען געווען מענטשן און אייער, אייער...
ווען "האלבע" שיך איז געווען האלב...
ווען "חול המועד" איז אדורך אן "חול המועד האלטן"...
ווען א פסיכיאטאר האט נישט געדארפט קענען אידיש...
ווען די פראגע "וואס הערט זיך מיט שלום בית" איז געווען א ווערטל...
חינוך האט נישט געהאט א פארבינדונג מיט "טעיפס"...
מ'האט געהאט חומרות פאר זיך און קולות פאר א צווייטן...
ווען "קאנטרי" איז נישט געווען א "מוז"...
דער חילוק צווישן א ספאדיק און א שטריימל איז געווען מערקבאר...
פרישע עסן איז געווען א מעלה און "אווערנייט" א חסרון...
דאס האט מיר איינער אריינגעשיקט אין אימעיל, און קומט פונעם 'צייטונג' (נייעס באריכט - ווער געדענקט נאך דעם נאמען?...) אין א פורים אויסגאבע.