|
|
| נשלח ב-19/9/2007 19:38 |
 |
| |
די אלע שטיל מאכער טוען אויף, פאקט,
תוקן על ידי זאב58 ב- 19/09/2007 19:39:35
|
|
|
|
| נשלח ב-19/9/2007 19:43 |
|
| |
דעם ערשטען טאג זיינען געשטאנען עטליכע שמוסערס, דעם צווייטען טאג נאר איינער, סא מען טוט אויף, אז מען גרייפט נישט אן פערזענליך האט מען אלע רעכטען צו שרייען, איך האב נאר געזאגט אז איך וועל עס נישט צולאזען, און איך בעט מען זאל נישט שטיין דא,
_________________
|
|
|
|
|
| נשלח ב-19/9/2007 19:46 |
|
| |
אנרגיה
איך בין נישט מסכים מיט דיר אויך נישט,
ווי געפעלט דיר דאס. הא?
לעניננו. וגוערין בו מיינט נישט שמועסן מיט איהם, אויף שמועסן איז דא איין אנדער ווארט.
איך מיין נישט די קינדער פון די שמועסערס, זיי וועלן אויף וואקסן נאך גרעסערע שמועסערס. גאראנטירט והוא בדוק ומנוסה. אויב זיי וועלן בכלל קומען אין ביהמ"ד...
איך מיין די השפעה אויף דיינע קינדער, וואס דו שמועסט דאך אוודאי נישט. זיי זאלען זעהן דעהם חומר הדברים.
צוויי נקודות וויל איך אויף ברענגען
א) דאס וואס אנרגיה זאגט וועגען שמועסן מיט זיי, העלפט אסאך מאהל אבער נישט ווען מ'שמועסט מיט די חברה אינמיטן דאווענען. דאס העלפט בעיקר ווען מגייטצו צו זיי אינדערוואכן אפאהר ערנסטע יונגעלייט, אדער דער רב, גבאי וכדומה. בעסער איז צו מאכען איין "אפאינטמענט" מיט דעם חברה'מאן פריער, כדי ער זאל פארשטיין די הארבקייט פון די זאך. און אזוי רעדן צו איהם, בעטען איין עצה פון איהם וויאזוי אוועק צו נעמען א גרויסען פראבלעם און א פלעק פון דעהם ביהמ"ד וואס ס'שטערט שטארק אסאך מתפללים. א.ד.ג.
נישט בשעת'ן דאווענען.
ב) די צווייטע נקודה וואס איך וויל אויפברענגען איז, עס ווענדט זיך שטארק ווער די שמועסערס זענען. טאמער די שמועסערס זענען אויסגעשפראכענע בזויים,(lowlifes) בלעז. וואס יעדער לאכט פון זיי במיילא. לוינט זיך בכלל נישט צו מאכען קיין עסק. אנדערש איז אבער ווען דאס אנשים מן השורה.
אגיט געבענטש יאהר
מנאי זעירא דמן זעירא
באטשי הויזנטרעגער
תוקן על ידי - baachi - 19/09/2007 19:50:14
 |
|
|
|
|
| נשלח ב-19/9/2007 19:51 |
|
| |
אנרגיה שליט"א !
ווען איך בין געווען א בחור האב איך געלערנט א סאך מוסר ספרים, און איך פלעג פאנטאזירן אז איך פארשטיי נישט ווי אזוי עס איז דא פרייע אידן, אז איך וועל אויפוואקסן וועל איך ארוס פארן די וועלט און פארלערנען שבט מוסר און מסביר זיין ווי דער גיהנום קוקט אויס און אלע וועט כאפען א ציטער און זיי וועלען תשובה טועהן,
דאס איז א שיינער חלום אז רעדען העלפט, יענער דארף וועלען הערן,
איך האב געהערט א שיינע מעשה א איד איז אמאל אריינגעקומען צום בית ישראל זצ"ל אין געזאגט אז דער דאקטאר האט געהייסען אים אפערירן די אויגן און וויל וויסען וואס דער רבי זאגט צו דעם, זאגט אים דער רבי ניין נישט אפערירן, פערגט ער נאך אמאל און איז מסביר אז דער דאקטאר איז א גרויסער מומחה און ער זאגט אז עס איז א סכנה וכו' זאגט דער רבי ווייטער ניין נישט אפערירן, דער איד גייט ארויס מיט א צובראכען הארץ און ווען ער איז שוין אין דרויסען בעט ער זיך נאך א מאל אז ער וויל אריין גיין נאך א מאל פרעגען לאזט מען אים אריין און איז נאך א מאל מסביר פארן רבי'ן רופט זיך אן דער רבי צו חנינא, חנינא ! דער איד זעהט נישט אדער הערט ער נישט?
מען קען רעדען וויפיל מען וויל אז מען וויל נישט הערן הערט מען נישט.
_________________
|
|
|
|
|
| נשלח ב-19/9/2007 19:56 |
|
| |
ביי די ליטווישע וועלט איז אינגאנצען אנדערש איך בין גיווען אמאל יו"ט אין לעיקוואד און אינמיטען
ליינען האב איך גיפרעגט עפעס פון איינעם און די עולם האט זיך אויסגידרייט און מיך אנגעקוקט
מאדנע ווי פון די לבנה
דאס איז א חסידישע זאך שמועסען און שרייען דאס קוקט אויס ווי א חלק פון די עבדות השם ביי
חסידים און איך טראכט אז דאס איז א תוצאה פון א אנדערע חסידישע מנהג פון נישט מקפיד זיין
אויף זמן תפלה
איך האב אמאל גיפרעגט אינמיטען קדיש און שומר שבת שוהל אין ב"פ און די גבאי האט מיך
גירודעפט פופצען מינוט און גיוואלט וויסען פון ווי איך האב גענומען א היתר
ולסיום וויל איך זאגען א מעשה וואס האט פאסירט און מונטריאל ווען א טאטע האט עפעס גיפרעגט
זיין קינד אין ביהמ"ד אפאר מאל און ער ענפערט נישט האט די טאטע אים דערלאנגט א פראסק פאר
די חוצפה און די קינד גיט א שריי מיין רבי האט גיזאגט אז מען טאר נישט רעדען ביים דאווענען וד"ל
|
|
|
|
| נשלח ב-19/9/2007 20:10 |
|
| |
מען טאר נישט שמוסען ביי קדיש, אבער אז איינער פרעגט עפעס אולי גייט עס אריין אין דעם דין פון באמצע שואל מפני היראה ומשיב מפני הכבוד, ובפרקים שואל מפני הכבוד ומשיב שלום לכל אדם [ברכות י"ג ע"א]?
און ביי די מאנטריאלער מעשה מיט א קינד וואלט געווען ריכטיג וועגען דרך ארץ אז דאס קינד זאל מרמז זיין פארן טאטען אז ער וויל נישט אויסרעדען, און נישט אים איגנארירן.
_________________
|
|
|
|
| נשלח ב-19/9/2007 23:51 |
|
| |
דעם געװעזענעם ראָש השנה האָט אַ גױ געפּריװט אַריִין כאַפּען אַ מיידעלע אין אַ קאַר לעבען אַ שול, בֿ"ה זי האָט זיך אַרױסגעכאַפּט פֿין זיינע הענט .
עס איז קיינער נישט געװען אױף די גאַס דעמאָלט
װען יענע שול װאָלט אױך געהאַט סמאָקערס װאָלט מען געכאַפּט דעם מנװל.
(אַ שטיקעלע לימוד זכות)
|
|
|
|
| נשלח ב-20/9/2007 04:59 |
|
| |
באטשי
שלום עליכם אייך.
גראדע זעה איך אז צום עיקר ביזטו יא מסכים נאר די האלסט אז מ'זאל דאס נישט אינמיטן דאוונען. מסכים. הגם, א רב מיט סמיכה אויפן פיפטען שלחן ערוך קען דאס יא באווייזן צו-צו-גיין אינמיטן שמועסן, אבער בעסער איז זיכער נאכן דאוונען.
א גוט יאר אויף אייך.
|
|
|
|
| נשלח ב-20/9/2007 05:15 |
|
| |
הרב עיטוזי (a to z)
איך פארשטיי די נקודה וואס די ווילסט ארויס ברענגן, אבער דיין חלום פון וועלן לערנן שבט מוסר מיט די וועלט, איז די בעסטע ראיה לדברי.
די זעלבע סיבה פארוואס שבט מוסר העלפט נישט פאר אום-וויסענדע מענטשן איז אויך גילטיג אויף שמועסערס. ביידע פארשטייען נישט וואס די ווילסט פון זיי. די קענסט איהם אנשרייען פון היינט ביז אייביג און ער וועט נישט וויסן וואס דו ווילסט. אז ער וועט נישט שמועסן דא, וועט ער גיין שמועסן ערגעץ אנדערשט. אבער אונז ווילמער דאך דאס נישט. אונז ווילמער אז ער זאל דא בלייבן ביי אונז אין שול, און ער זאל עפעס דאוונען, און זיך האלטן רואיג בשעת התפלה, און מיט דער וועט ער זיך אויס-מענטשלן.
מוסר זאגן איז א חכמה, און ס'פארלאנט א סטראטעגיע. הוכח תוכיח וכו' ולא תשא עליו חטא. מוסר זאגן זאל נישט גורם זיין אומזונסטע צער פאר יענעם אדער הלבנת פנים.
פארגעס נישט: בתחבולות עשה לך מלחמה.
|
|
|
|
| נשלח ב-20/9/2007 05:29 |
|
| |
באטשי
בנוגע די קינדער:
איך בין אויך א קינד, און געווען אמאל יונג. דאן האב איך טאקע מיט געהאלטן מיט דע תורה אוטאריטעט פונעם שול אז מ'דארף זיי אנשריין און אפילו ארויסווארפן. אבער איך בין דאך נאר געווען א קינד און קינדער זענן מושפע פון זייער עלטערע. אבער אז איך קוק צוריק, אויף דע התנהגות פון די תלמידי חכמים אנטקעגן די שומעסערס, ווערט מיר נישט גוט. ווער ווייסט צו וואס דאס האט גורם געווען. מ'האט זיי פארשעמט און ארויס געווארפן ווי די הונט. וויפול מער וואלט מען געקענט אויפ-טוען ווען מ'האנדלט מיט חכמה. א שאד, א שאד.
פאר מיינע קינדער בין איך פשוט מסביר אז דער שמועסער איז א גרויסער רחמנות ווייל ער האט נעבעך נישט דעם טעם פון א הייסער תפלה צו אייבישטען. א רחמנות אויף איהם, נעבעך.
גלייב מיר אז ס'טוט מער אויף ווי די ווילדע אויפ-געפירעכץ פון די אנשרייער.
|
|
|
|
|
