פרייליך ביי די זאלי'ס, מ'האט לופט צו אטעמען, דער הייליגער בעקער איז ציריק...

גיי איך אריין אינעם לינק, אנטפלעקט זיך פאר מיר א לאאאאנגער ארטיקל, אבער אז כ'האב אפגעמאכט אז מען גייט דאס נישט אפשטופן, האב איך קיין ברירה נישט.

פאנג איך אן צו ליינען, אנטפלעקט זיך פאר מיינע אויגן אזא ספינער, וואס איך גלייב שווער אז אזא בעקער איז שוין אמאל געווען.

אבער צו מיין מזל ווער איך געוואויר, אז דער בעקער פון הייד פארק האט נישט מער ווי אויסגעשפילט זיין בעה"ב. אין דער צייט וואס דער עבד לעבדי עבדים – נאכן זעהן אז פון אלע ריזיגע געבעקסן פון מיליאנען קערעקטערס, האט עס נישט עפעקטירט סאטמאר קיין כי הוא זה נישט, נאר אויב עפעס גאר די פארקערטע - האלט אים שוין נישט ביים צאלן אזויפיל געלט פער קערעקטער, וואס טוט מען? מ'גיימער מאכן א קאפיע ענד פעיסט, און דא האב איך אן ארטיקל פון טויזענטער אויף טויזענטער קערעקטערס! נישט נאר א בעקער אדער עפעס א נפל, נאר א אונטער-חכם איז ער אויך!

הקיצור, זיצט זיך אזוי דער ר' אהרן, און גיט א דרוק דעם קנעפל אונטערן טיש, וואס גיט גלייך א געהיימער סימן פארן באצאלטער פאטאגראפירער (טייל זאגן אז דער פאטאגריפירער באקומט באצאלט פון די אבני חסד קאסע, און טייל זאגן אז דאס ווערט אייגעטיילט מיט די אהבת חסד קאסע פון די "וויזניץ'ע רעביצין", און טייל זאגן אז ער גנב'עט ארויס די געלט פון איר טאש פשוט און פראסט!) ווען צו כאפן דעם בילד. אבער "דאס לייקענט קיינער נישט" אז ווען דער פאטאגריפירער גיט ארויס א בילד נישט ווי דער ר' אהרן האט געוואלט, כאפט ער געבראטענע מכות טאקע פון דעם ר' אהרן'ען אליינס. "דאס איז דאך יעדער מודה" אז ער אליינס קלויבט אויס וועלכע בילדער גייען אין בלאט, און וועלכע גייען צו כל העולם, החרדי, וואך אא"וו. "אבער דאס לייקענט קיינער נישט" אז דער ר' אהרן האט א מעכטיגער פי.אר. קאמפעני אנגעפירט דורך אים פערזענליך.

מ'קען באשרייבן א גאנצן ביכל בלויז פון איין טאג וואסערע קללות דער ר' אהרן רעדט צוזאם בשעתן ליינען הייד פארק יעדן אויפדערנאכט. פארציילט מיר זיינס א שכן (דעם נאמען קען איך נישט ארויסגעבן – פארשטייט זיך), אז ער קען ממש נישט שלאפן ווען דער ר' אהרן זיצט דארט מיט שמואל ווידער יעדן אויפדערנאכט ביים ליינען דעם מתנחלי'שע געדאנק. "איך טראג עס נישט איבער" האט ער איינמאל געהערט טאקע פון דעם ר' אהרן'ען אליינס "איך ווארף דיר ארויס פון פענסטער אויב דער פורום איז נישט צוגעשפארט ביז מארגן" ענדיגט ער בשעת ער הערט א געפערליכן זעץ. ווארשיינליך איז דער קאמפיוטער אליינס געווען דער קרבן – ענדיגט צו דער שכן.

איבעריג צו זאגן אז "עס האט קיינער אין די וועלט נישט אפגעקויפט ר' אהרן אלס א ערענסטער אדם גדול".

איך האב נישט אזויפיל צייט יעצט, אבער איך מוז אייך זאגן אז דער געשמאק צו חלום בהקיץ איז געוואלדיג, אז כ'וועל האבן נאך צייט וועל איך בל"נ צוריקקומען.

הקיצור, פאנגט דער בעקער אן דעם ארטיקל, אז פאר יעדעם איז שוין באקאנט אז סאטמאר איז איז געווארן צוטיילט, אבער פונקטליך וויאזוי ס'איז צוטיילט, איז עפעס נישט אזוי קלאר.

איך פארשטיי גענצליך נישט וואס דא גייט פאר, זינט ווען איז סאטמאר צוטיילט געווארן? צוליב עפעס א "קשר בוגדים" פון אפאר אינגעלייט "אונטער די דרייסיג" וואס ווילן זיך נישט צושטעלן צום משתב"ק ווערט שוין דער גאנצער קהילה צוטיילט? קיינמאל! "ס'איז דאך פאר יעדן באקאנט" אז דער בן סורר ומורה איז דאך נישט מער ווי עפעס א פיצי רעבעלע וואס זיצט דאך אין קראון הייטס אין א פארשטיפן בעיסמענט! און "ווי יעדער ווייסט" שטייט ער נעבעך ווי א ליימעלע גולם יעדן שבת אינדערפרי צו זיכן מנין (אינדעוואכן ברויך ער נעבעך גיין אין אן אנדערן ביהמ"ד "ווי פאר יעדן באקאנט").

מיין ווייסן אבער זייער גוט אז דעם בעקער'ס עיקר פראבלעם איז, אז פאר אים איז יא פונקטליך באקאנט, אז ניינציג פראצענט תלמידים וחסידים - ארייגערעכנט די משפחת מיטטעלמאן הנכבדה - וואס האבן געהאט אן "אהבה גלי'" צו רביה"ק הברך משה זי"ע, האבן זיך עפעס צוגעטשעפעט צו זיין באליבטן ר' אהרן, און אים געקרוינט אלס "סאטמאר'ער רבי", טראץ דעם וואס דער משתב"ק האט קלאר געזאגט אז דער רבי ז"ל האט געוואלט זיין דריטן זון, האבן אבער די "קשר בוגדים" זיך עפעס אנגעקלעבט אין דעם וואס האט געוואלט פירן די גאנצע וועלט "ווי פאר יעדן באקאנט". און אונזער טייערער בעקער איז נעבעך געבליבן מיט די קרעציגע, טאקע די וועלכע ער האט געפייט מיט ציין און נעגל קוים עטליכע יאר פריער. אוי ווי דאס טוט וויי.

המקום ינחם כל הזאליס בתוך שאר אבילי ציון וירושלים.

האט מען באשלאסן צו מאכן א גענעראל פארזאמלונג, אבער טאקע נאר פאר גענעראלן, משה גבאי מיט זלמן לייב טייטלבוים פארופן א גענעראל פארזאמלונג טאקע ביים רבין אין שטוב, די גענעראלן גייען אריין אל הקודש פנימה, און מען זעצט זיך ארום דעם טיש, פון איין זייט אביש וויינבערגער מיט מאיר ראטה, יודעלע וויינשטאק, זרילע גליק, ליפא טייטלבוים, אדמו''ר מבלעקבערי, יאנקל כהנא, משה גבאי, סיני טייטלבוים, שאול פערלשטיין, משה וואלף קליין, וואלי פריעדמאן, וכו', און מען גייט מטכס עצה זיין וואס מען טיט, ווי איז משה שמואל זופניק? גיט דער רבי א פרעג, איך האב דעם טיפש נישט גערופן!, ענטפערט משה גבאי, איך מיין זאלסט עהם יא רופן, זאגט זלמן לייב, פון די חכמים וועסטו קיין פעני נישט באקומען, דער שוטה לאזט זיך סאקן, גיי רוף עהם,

והדבר יצא מפי הרבי שליט''א און משה גבאי נעמט דעם טעלעפאן און רופט אן משה שמואל זופניק און זאגט עהם אז בפקודת הקודש זאל ער שוין אריבער קומען אל הקודש פנימה, עס נעמט נישט מער ווי א 6-7 מינוט און ויבא, ער איז דא, דער רבי שליט''א הייבט אן די אסיפה און נעמט דאס ווארט און הייבט אן מיט א דערשטיקט קול, מיט א דערביטערט געמוהט, ווען טרערן פליסן פון זיינע זיסע אויגעלעך, מורי ורבותי, ס'איז נישט גיט, ס'איז זייער נישט גיט, ס'איז זייער זייער נישט גיט!!! און פלאצט אויס מיט א ביטער געוויין, אזש אז דער עולם האט מיט געוויינט, עפעס האט דער רבי ארויס געשריגן אינמיטן די בכיות, ס'איז געווען זייער אומקלאר, אבער מען האט יא געקענט הערן איז ווי ער שרייט נעבעך מנהמת לבו, אהרן, גזלנים, שמואל ווידער, חלה דעקל, קדוש'ל, פאללאק, חיבת ירושלים, יענקעלע11, פארשפארן א בית המדרש, יעקל שווארץ, שחיטה מונחת, ר' ישראל חיים מנשה, פרדס פיגא, דוד עקשטיין, שטיינער סטאדיו, וכו' הקיצור ס'איז געווען אזא התעוררות ממש ווי הושענא רבה ביי די זאליס.

משה גבאי נעמט איבער דאס ווארט, און זאגט מורי ורבותי, איך בין דאך נאנט צום רבי'ן, ס'איז ממש לא זז ידו מידי, און איך וועל אייך אויסזאגן אז שוין צוויי וואכן וואס דער רבי מאכט נישט צו א אויג, ס'גייט עהם ממש בנפשו, לא די אז דער אהרן איז נישט ערגעץ אין א בעיסמענט אין סוט קאראליינע, ווערט ער דער רבן של ישראל, בו בזמן וואס ביי אונז איז כשיטת הבית שמאי פוחת והולך האלטן די אהרונים כשיטת בית הלל און זענען מוסיף והולך, יא, "בגדול החל ובקטן כלה", מיר האבן א גרויסן היכל און א קליינע קהילה..., אבער וויל לאנג מיר האבן נאך געהאט די ריכטער די שופטים אויף אינזער זייט האבן מיר זיך אויס געלאכט, אך דא עקא, מיר פארלירן שוין ליידער די דזשאדזשעס, יא, די דזשאדזשעס ימח שמם האלטן מיר ביים פארלירן, אזוןי ווי איר הערט, ריכטער דעמערעסט, ריכטער אבראזיא, ריכטער אוענס, די אפעלעט קארט ריכטער אלע האבן זיך אוועק געדרייט פונעם אמת און זענען געווארן אהרונים, עה עה עה... און דער עולם וויינט ווייטער, עה עה עה...

דער רבי שליט''א נעמט זיך ארויס דאס ווייסע טאשן טיכל, ווישט זיך אפ די זוידיגע טרערן, און זאגט, רבותי, מיר דארפן עפעס טוהן, לא עת לחשות, די גאנצע האראוואניע פון 10 יאר גייט חלילה לטמיון, און באמת איז דאס נישט נאר 10 יאר נאר שוין באלד 18 יאר וואס מיר ארבייטן אויף דעם, און דאס אלעס קען חלילה גיין לאיבוד, לאמיר צוזאמען טראכטן, יועץ  ברוב תשועה , ווער עס האט א פלאן זאל דאס דא ארויף ברענגען,

משה גבאי רופט זיך אן אז ער האט א פלאן, ער האלט אז מען זאל אינטער צינדן דעם נייעם בנין אויף ווייט עוועניו און דעם בית המדרש אויף הופפער סטריט, זאלן די אהרונים בלייבן אויף די גאס, וועלן זיי ציפאלן,  און קיקט זיך שוין ארום וועמען צו שיקן, ער ווארפט שוין זיינע בליקן צו משה וואלף קליין און  ער הייבט שוין אן צו שמייכלען, ער חלום'ט שוין ווי דער אהרונישער בית המדרש אויף הופפער סטריט פלאקערט אפ און די אהרונים הייבן צוריק אן צו קומען קיין ראדני, אוי וועט זיין זיס צו געבן כאטש נאך איין שטויס פאר ר' יקותיאל הערש ווערצבערגער, חיים אליעזר גראס וועט זיך קומען בעטן פאר א עלי' לכבוד די יארצייט פון זיין טאטן ר' יוסף יושע גראס ע''ה און איך וועל עהם זאגן א גרויסן לא מיט א אל''ף, יא, די אויגן הייבן עהם שוין אן צו גלאנצן, די ישועה איז שוין דא, אבער זלמן לייב גיט זיך א הייב אויף און זאגט, האלד איט!!! דער פלאן איז נישט גיט, מיר פארקויפן זיך פאר א נועם המידות פארטיי, פאר איידעלע שטילע ארענטלעכע מענטשן, ווי קענען מיר זיך ערלויבן אינטער צו צינדן די תלמיד תורה און דעם בית המדרש, ס'וועט דאך אונז מבאיש ריח זיין, זאגט משה נעווער מיינד! ס'האט געארבייט אין קרית יואל ביי ילד שעשועים סא פארוואס זאל עס דא נישט ארבייטן?, יא יא זאגט זלמן לייב, דארט האסטו דאס אנגעצינדן און אנגעלייגט אויף אהרן'ען, די האסט געלאכט און יעדער האט עהם באשמיצט, איך בין נישט גרייט דערויף, איך קען נישט נעמען די היץ.

אלא מאי וואס זאלן מיר טוהן? פרעגט משה, זאלן מיר בלייבן זיצן מיט צוזאם געלייגטע הענט?, עפעס דארפן מיר טוהן, דער בוטשער פארלירט קאסטאמערס יעדן טאג, דעם בית החיים האבן זיי, ר' ישראל חיים מנשה שיקט שלוחים יעדן טאג אז ער וויל צוריק גיין צו זיי, זיבענבערגן און חיבת ירושלים האבן אויפגעהערט צו אדווערטייזן אין איד,  די יו טי איי קאמפאני איז פארזינקען אין חובות, מיט וואס בלייבן מיר, נישט קיין רוחניות און נישט קיין גשמיות, זאגט זלמן לייב, לאמיר טראכטן עפעס א בעסערע עצה, וואס מיר קענען טוהן, נו, מען טראכט און מען טראכט, אויפאיינמאל שרייט אויס זלמן לייב, בינגו!!! איי גאט איט!!! איך האב א מעכטיגע עצה, וואס? וואס? שרייט יעדער איינער בנשימה אחת,  זאגט זלמן לייב, לדעתי דארף מען צוריק רופן דעם פארמעגליך, יא יא, דעם טייערן פארמעגליך, זאל ער צוריק קומען פון ריטייערמענט, און דאס גייט זיין אונזער ישועה, איי איי האט ער זיי אריין געפליקט, יעדעס מאל וואס ער שרייבט קדוש'ל פלאצט אהרן אוועק, יא, מען דארף עהם צוריק ברענגן,

ניין, זאגט משה גבאי, דאס קען נישט געשעהן, פארוואס? פרעגט זלמן לייב, פארוואס? ענטפערט משה, מיר זענען עהם שולדיג קרוב צו 70 אלפים ווי קען איך עהם בעטן ווייטער צו ארבייטן, נו, דאס אלעס? פרעגט דער רבי שליט''א, רבי משה שמואל וועט דאך זיכער וועלן האבן א חלק אין ראטעווען אונזער קהילה, ער וועט זיכער געבן די שבעים אלפים כיכר כסף, און הייבט שוין אן מסביר זיין פאר משה שמואל וואס פאר א גרויסע זכי' ער קען זיך יעצט קויפן, די שמחה אמיתית פון יעדן זאלי וואס דער פארמעגליך ברענגט וועט אלעס גיין אויף זיין חשבון, יש קונה עולמו בשעה, ער קען זיך יעצט איינקויפן דעם זכות פון ראטעווען די גאנצע מלכות הזאלי.

וואלי פריעדמאן האקט אריין, און זאגט, אעך קים יעצט פון ארץ ישראל, אעך האב דארט אויסגעטיילט פאר די 16 כולל יונגעלייט די קאפיס פון פארמעגליך, וואס זאל אעך זאגן פאר'ן רבי, ס'האט זיי פשוט מחי' געווען, איך ריר מיך נישט אוועק אן דעם, ס'איס מיך פשוט מחי' נפש, איבעראל ווי אעך גיי נעם איך דאס מיט, אפילו אין בית הכסא, און אפילו אין די מקוה, אעך שלאף מיט דעם, אעך שטיי אויף מיט דעם, דאס איז ביי מיר חשוב'ער ווי די עשרת הדברות, און אעך וויל בעטן משה שמואל ער זאל האבן שכל און אנעמעם דעם רבינס הצעה און באצאלן די 70 אלפים פאר פארמעגליך, און נאר דאס קען ראטעווען די זאך,

משה שמואל טראכט און טראכט, ענדליך גיט ער א שריי אויס א קיי, איך גיי באצאלן די 70 אלפים, דער עולם האט ספאנטאן אנגעהויבן צו קלאטשן, מען האט זיך געגעבן א היי פייוו, משה שמואל שרייבט אויס דעם טשעק ועיר הזאלי צהלה ושמחה.

תוקן על ידי יענקעלע11 ב- 19/11/2009 21:33:14