דאס וואס הגה"ק ר' מיכאל בער ווייסמאנדל זצ"ל און רביה"ק זי"ע האבן שוין געשריגן פאר 60 יאר צוריק איז יעצט נתעורר געווארן ווען איינע פון די גרויסע צייטונגען אין מדינת ישראל האבן אפן מודה געוועהן דערצו און באשרייבן עס באריכות, ליינט און האט הנאה.
Jerusalem - The State of Israel has always claimed the mantle of "heir to the six million" - but Zionist leaders have little cause for pride in their actions during the Second World War. Zionist financiers withheld funds, while the JDC refused to help save Europe's wretched Jewry, instead prioritizing the needs of the Yishuv.
The only way to save European's Jews would have been to bomb the extermination camps and German cities from the air until the massacre ceased. Had Franklin D. Roosevelt and Winston Churchill set a 'price tag' on the murder of Jews; and had Berlin, Munich and Frankfurt shared the fate of Dresden, the genocide would have ended. Yet no such action was taken; not a single bomb was dropped on the camps.
Advertisement:
There was a need for an active Jewish lobby. Yet most of the Zionist movement's leaders remained inactive - whether through apathy, fear of anti-Semitic reprisal or through preference for serving the 'needs of the yishuv', or perhaps a concerns they might be accused of endangering the lives of U.S. troops.
There were a few important figures, like Hillel Kook, who did their best to arouse public opinion in the United States. They even recorded a few successes, such as recruiting the First Lady, Eleanor Roosevelt. But Kook and his allies were silenced by Zionist leaders like Abba Hillel Silver, who worried about an anti-Semitic backlash in America and urged U.S. authorities to work against the Jewish lobby. Jewish campaigners stayed silent, as did Roosevelt and Churchill ? while the gas chambers continued to operate.
Holocaust survivors were loyal soldiers in the struggle for the State of Israel. They, above all others, paid a price in blood. Yet they won no laurels; no hymns were written to them. Holocaust survivors simply integrated themselves into the effort to build the state. They gritted their teeth and bickled under the humiliation heaped open them by their leaders. They will not forget how Ben Gurion described them as "lambs to the slaughter" and "human dust".
Since the creation of modern Israel, the Holocaust has become part of a national tin-rattling culture - and Israel is a world champion at tin-rattling. Foreign donors have supplied the state with over 300 billion dollars.
In 1952 Israel signed a reparations agreement with West Germany. Not one of the negotiators was a Holocaust survivor. None had the authority to negotiate on survivors' behalf. But protests came to nothing. The deal was simple: Money for the state and its economic partners in return for absolution at the expense of survivors and their heirs - who according to Israeli law were now forbidden from suing Germany.
An example of Ben Gurion's contemptibility is his treatment of the Templers, Germans expelled from mandate Palestine by the British. As part of the agreement, Konrad Adenauer, the West German Chancellor, demanded compensation for Templers, to be paid out of reparation funds. Money destined for Holocaust survivors went to Nazis, while their property passed to the state. All the while Ben Gurion preached "a different Germany" - conveniently ignoring the fact that former SS officers had been appointed to Adenauer's staff.
A corrupt political system and a rotten judiciary combined to trample the rights of survivors and their descendents. The Dorner Commission was superfluous and damaging, serving only to perpetuate the government's deceit. Its conclusions were risible. The required remedy is to divorce the state from any right to represent Holocaust survivors. We need to throw out the reparations treaty that names Israel as "heir to the six million" and bring the matter before an international tribunal
נשלח ב-20/4/2010 05:10
גוגל טרענסלעט אויף אידיש:
ירושלים - די שטאט פון ישראל האט שטענדיק קליימד די מאנטל פון "יורש צו די six million" - אָבער ציוניסטישע פירער האָבן ביסל גרונט פֿאַר שטאָלץ אין זייער באנוצער בעשאַס דער צווייטער וועלט מלחמה. ציעניסטיש פינאַנסירז וויטכעלד געלט, בעת די דזשדק געוואלט צו העלפֿן ראַטעווען אייראָפּע ס צאָרעדיק יידנטום, אַנשטאָט פּרייאָראַטייזינג די באדערפענישן פון די יישווו. די בלויז וועג צו ראַטעווען אייראפעישע ס יידן וואָלט האָבן געווארן צו באָמבע די יקסטערמאַניישאַן לאגערן און דייַטש שטעט פון די לופט ביז די שכיטע אויפגעהערט. האט פרענקלין די רוזעוועלט און ווינסטאן טשערטשיל שטעלן אַ 'פּרייַז קוויטל' אויף די מאָרד פון יידן, און האט בערלין, מינכען און פראנקפורט שערד דער גורל פון דרעסדען, די גענאָציד וואָלט האָבן ענדיקט זיך. נאָך ניט אַזאַ אַקציע איז גענומען, ניט אַ איין באָמבע איז דראַפּט אויף די לאגערן. אַדווערטייזמאַנט: עס איז געווען אַ דאַרפֿן פֿאַר אַן אַקטיוו ייִדיש פויע. נאָך רובֿ פון די ציוניסטישע באַוועגונג ס פירער געבליבן ינאַקטיוו - צי דורך אַפּאַטי, מורא פון אַנטי-סעמיטיק ריפּרייזאַל אָדער דורך יבערהאַנט פֿאַר דינען דעם 'דאַרף פון די יישווו', אָדער אפֿשר אַ קאַנסערנז זיי זאלן זייַן אָנגעקלאָגט פון ענדיינדזשערינג די לעבט פון יו. עס. טרופּס. עס זענען געווען אַ ביסל וויכטיק פיגיערז, ווי הלל קוק, וואס האט זייער בעסטער צו דערוועקן עפנטלעך קוק אין די פאַרייניקטע שטאַטן. זיי אַפֿילו רעקאָרדירט אַ ביסל סוקסעססעס, אַזאַ ווי רעקרויטינג די ערשטע ליידי, עלעאַנאָר רוזעוועלט. אבער קוק און זייַן אַלייז זענען פֿאַרשטומטע דורך ציוניסטישע פירער ווי אבא הלל זילבער, וואס באַזאָרגט וועגן אַן אַנטי-סעמיטיק באַקלאַש אין אַמעריקע און ערדזשד יו. עס. אויטאריטעטן צו אַרבעטן קעגן די אידישע פויע. אידישע קאַמפּיינערז סטייד שטיל, ווי האט רוזעוועלט און טשערטשיל? בשעת די גאַז טשיימבערז פארבליבן צו פונקציאָנירן. חורבן אַקציעס זענען געווען געטרייַ זעלנער אין דעם קאמף פֿאַר דער מלוכה פון ישראל. זיי, אויבן אַלע אנדערע, באַצאָלט אַ פּרייַז אין בלוט. נאָך זיי וואַן קיין לאָראַלז; קיין כימז זענען געווען געשריבן צו זיי. חורבן אַקציעס פשוט ינאַגרייטאַד זיך אין די מי צו בויען די שטאַט. זיי גריטטעד זייער ציין און ביקקלעד אונטער די זילזל כיפּט עפענען זיי דורך זייער פירער. זיי וועלן ניט פאַרגעסן ווי בן גוריון דיסקרייבד זיי ווי "לעמער צו דער שחיטה" און "מענטש שטויב". זינט די שאַפונג פון מאָדערן ישראל, דער חורבן האט ווערן טייל פון אַ נאַציאָנאַל צין-ראַטלינג קולטור - און ישראל איז אַ וועלט מייַסטער אין צין-ראַטלינג. פרעמד דאָנאָרס האָבן סאַפּלייד די שטאַט מיט איבער 300 billion דאָללאַרס. אין 1952 ישראל געחתמעט אַ רעפּעריישאַנז העסקעם מיט מערב דייַטשלאַנד. ניט איינער פון די ניגאָושיייטערז איז געווען אַ חורבן געבליבענער. קיינער האט די מאכט צו פאַרהאַנדלען אויף אַקציעס 'ביכאַף. אבער פּראַטעס געקומען צו גאָרנישט. די געשעפט איז פּשוט: געלט פֿאַר די שטאַט און זייַן עקאנאמישע פּאַרטנערס אין ווייַזן פֿאַר אַבסאַלושאַן בייַ די קאָסט פון אַקציעס און זייער יורשים - וואס לויט צו ישראל תורה זענען איצט פאַרבאָטן פון סוינג דייַטשלאַנד. א ביישפיל פון בן גוריון ס קאָנטעמפּטיביליטי איז זייַן באַהאַנדלונג פון די טעמפּלערס, דייטשישער יקספּעלד פון מאַנדאַט פּאַלעסטינע דורך די בריטיש. ווי טייל פון דער דעה, קאָנראַד אַדענאַוער, די וועסט דייַטש טשאַנסעללאָר, פארלאנגט פאַרגיטיקונג פֿאַר טעמפּלערס, צו ווערן באַצאָלט אויס פון רעפּעריישאַן געלט. געלט באַשערט פֿאַר חורבן אַקציעס זענען צו נאַציס, בעת זייער פאַרמאָג פּאַסט צו דער שטאַט. כל די בעת בן גוריון אנגעזאגט "אַ אַנדערש דייַטשלאַנד" - קאַנוויניאַנטלי יגנאָרינג די פאַקט אַז פרייַערדיק סס אָפיסערז האט שוין באשטימט צו אַדענאַוער ס שטעקן. א פאַרדאָרבן פּאָליטיש סיסטעם און אַ פאַרפוילט דזשודישיערי קאַמביינד צו צעטרעטן די רעכט פון אַקציעס און זייער דיסענדאַנץ. די דאָרנער קאמיסיע איז געווען יבעריק און דאַמידזשינג, דינען בלויז צו פּערפּעטשאַווייט די רעגירונג ס אָפּנאַר. זייַן קאַנקלוזשאַנז זענען ריסיבלע. די פארלאנגט סגולע איז צו גט דער שטאַט פון קיין רעכט צו פאָרשטעלן חורבן אַקציעס. מיר דאַרפֿן צו וואַרפן אויס די רעפּעריישאַנז טריטי וואָס נעמען ישראל ווי "יורש צו די six million" און ברענגען דעם ענין פֿאַר אַן אינטערנאַציאָנאַלער טריבונאַל
