רירענדע באגעגעניש: מאמע צוריק פאראייניגט מיט איר זוהן נאך א לאנגע צייט!

 
היינט איז פארגעקומען גאר א רירענדע באגעגעניש אין א שפיטאל אין מאנהעטן, עס האבן זיך צוריק פאראייניגט נאך א צייט אפשניט פון פיר יאר א אלטע פרוי א אלמנה מיט איר פארלוירן קינד.
 
יא! איר ליינט גוט, היינט אווענט נאך פיר יאר וואס אונזער ר' אהרן האט נישט געוואוסט צו זאגן פון א מאמע, האט מען איר היינט ווידעראמאל אנדעקט ביי א באזוך אין שפיטאל וואו די רעבעצין לרפו"ש געפינט זיך על ערש דוי. נאך פיר יאר וואס מ'האט זיך מיטאמאל וויסענדיג געמאכט פון אזא מציאות אז מ'איז א ילוד אישה, עס איז דא א מאמע אויף דער וועלט ביז די מאה ועשרים, האט מען היינט אפגעשטאט א באזוך ביי די מאמע אין שפיטאל, באגלייט מיט א גאנצע שטאב בילדער מאכער און בלאט שרייבער, איר אנווינטשן א רפואה שלימה.
 
וויאזוי דער באזוך גופא האט אויסגעקוקט וועל איך לאזן די בלאט שרייבער שווענקן די מוחות פון די שעפסן מיט באריכטן, איר זאלט נישט זיין איבעראשט אז איר וועט ליינען אז די מאמע האט אים געגלעט, און אפילו גערעדט מיט אים און געזאגט אז דער עכטער רצון פון איר מאן, דער רבי ז"ל, איז געווען אז ער זאל זיין ממלא מקום. ווייל אנדערש האט נישט קיין פירוש פארוואס ביי די זעלבע מאמע וואס מ'האט נישט געשפירט פאר וויכטיג אפילו אנוואונטשן א גוט יאר איז מען היינט אפגעזיצן פאר א דרייפערטל שעה און געמאכט זיינע באקאנטע צעקות ויללות ווי ביים טאטן'ס לוי'.
 
לכאורה איז ער אויך געקומען היינט פריש אפגעשוירן, אזוי ווי ער האט געטוהן ווער ער איז נאך געקומען באזוכן דעם טאטן א האלב יאר פאר די פטירה אין שפיטאל. און דער הספד איז שוין געווען גרייט, יעדע צעקה ובכי' איז שוין געווען פון פריער אויסגערעכנט, מ'האט אפילו געמאכט זיכער צו חזר'ן אז טאמער ווערט א גערידער אין שוהל אינמיטן די בכי' זאל מען אנהייבן פון אנפאנג עודך דעם גאנצן שפיל.
 
דאס ליצנות וואס ליגט אונטערן היינטיגן באזוך איז שרעקליך גרויס, מ'איז שוין געווען פארזיכערט אז מ'גייט אריינכאפן יציאת נשמה, און אפילו די גאלדענע בעקטישע אויף וואס מ'האט געזאלט קריעה רייסן איז שוין געלעגן אין דעם ברייט באקאנטן קעדילעק, וואס אירע רעדער שפירן דעם ניו יארק סטעיט טרו וועי עטליכע מאל א וואך נאך וואס מ'מוז אריינקומען אויפנעמען מיט קוויטלעך די דורשטיגע חסידים אין זיין הויפט שטאט וויליאמסבורג.
 
דער ניו יארק סטעיט טרו וועי ברענגט ארויף נאסטאלאגישע זכרונות ביי אלעמען, אויף דעם זעלבן טרו וועי האט מען פאר עלעף יאר צוריק חוה"מ פסח, זיצענדיג אין א געדינגענעם קעדילעק באקומען דעם טעלעפאן רוף פון טאטן אז ער זאל זיך קיין איינצוגס דרשה נישט וואגן זאגן, און פון דאן האט מען די מאמע לרפו"ש נישט מוחל געווען טייטלענדיג דעם פינגער אויף איר אז זי איז געווען וועלכער האט דעם טאטן אפגעהאלטן פון מכלומר'שט ווייטער שטופן דעם רב הצעיר וואגן.
 
היינט מיט עלעף יאר שפעטער, ווען מ'גרייט זיך אן זאגן דעם הספד וואו מ'וועט די חלה דעקן איינרעדן אז מ'האט זיך נישט געלייגט אין א בעט מיט די אייגענע בני בית א טאג וואס מ'האט מיט די מאמע נישט גערעדט, טרעפט מען זיך פלוצלינג נאכאמאל אויפן ניו יארק סטעיט טרו וועי אריינפארענדיג אין שטאט - וואס מי מילל ומי פילל אז מ'וועט דארפן פארן א שעה ביז מאנהעטן, אין די צייט וואס מ'האט זיך צוואנציג יאר געשוואוירן אז די הויפט באזע וועט זיין א שפאן אריבער אויפן בריק קיין מאנהעטן - גיין באזוכן די מאמע וואס מ'האט אזוי שטארק מכבד געווען און ליב געהאט.
 
דער ציהל פון די באזוך קענען מיר נישט אנטשיידן, ווארים א 'פרויקט מיוחד' מיט קאליפולירטע בילדער און די באצאלטע בילדער מאגאזינען וועט דאך נישט ערשיינען. און בלויז אויף צו שפייזן די קיען אז מ'זארגט זיך אויף די מאמע'ס געזונט צושטאנד דארף מען דאך נישט פאקטיש אראפגיין באזוכן, דאס קען מען דאך איבערלאזן פארן הערכה וואס וועט ערשיינען אין בלאט לאחר מאה ועשרים שנה פון די רעבעצין און דרוקן גאנצע בלעטער משולחן של מלכים ווי מ'רעדט אזוי שיין פון די מאמע. ולשמואל ווידער הפתרונים.
 
וואס מיר ווילן אבער יא וויסן איז וויאזוי ר' אהרן האט סובל געווען און נישט באזוכט ביזן היינטיגן טאג, דאס הייסט גאנצע פיר יאר, ביי די רעבעצין. בלויז ווייל מ'קען נישט סובל זיין דעם פאקט און שלום מאכן דערמיט אז דער אינגערער ברודער זיצט אין דעם ספרים שטוב וואס מ'האט אזוי געהאפט אז מ'וועט נאך איין טאג איבערנעמען פארדעם קוקט מען נישט א מאמע אין פנים פאר גאנצע פיר יאר?
 
ווען מ'איז יעדן שני וחמישי פארנומען אויפנעמען מענטשן בלויז אפאר גאסן אוועק האט זיך נאך טאקע קיינמאל נישט געמאכט קיין איבריגע מינוט וואס מ'זאל קענען קומען א קיש טאן די מאמע די האנט?
 
עס איז א שאנדע אז א איד וואס פאררופט זיך א רבן של ישראל קען אזא זאך טוהן. מ'איז פארנומען מתקן זיין די גאנצע וועלט מיט כשרות און תקנות, אבער א מצות עשה פון כיבוד אב ואם האט מען גענצליך אויסגעריסן, מ'איז א סבלן און א טאטן מעג מען רופן אין קארט און פון א מאמע זיך נישט וויסענדיג מאכן פאר פיר יאר מיטן גרעסטן מאס סבלנות.
 
חסדי ה' אז אזא איינער איז נישט אונזער מנהיג!