מיט גרויס ווייטאג מיז איך באשטעטיגן אסאך פון וואס דא שטייט.
ליידער ביי די האלצבערג קעיס ווייס איך פון די ערשטע האנט פון משפחת האלצבערג אז זיי האבן קיין פיאסטער נישט באקומען. און עס גייט נאך ווייטער, ר' נחמן האלצבערג, דער טאטע פון דעם שליח ר' גבריאל הי"ד, איז חדשים ארום געפארן איבער די וועלט שאפן געלט צו בויען א נייעם בית חב"ד דארט אין מומביי, און איז דעריבער געבליבן מחוסר לחם, מיינענדיג נעבעך אז מען גייט עם צואווארפן עפעס א מטבע פאר זיין געטרייע ארבעט לע"נ זיין זון. אבער וואס ווי ווען, ער האט געוויינט אז ער האט נישט קיין לחם לאכול און מען האט אים געלאכט אין די פויסטן (אפשר נישט ממש, אבער קיין פרוטה האט ער נישט באקומען. אזש ער האט זיך געבעטן ביי א סאטמארן פריינד זאל אים העלפן און מאכן א מסיבה צו שאפן געלט).
די זעלבע איז ביי רובאשקין, ווען זיי וואלטן ווען געטון, נאר א חלק פון וואס זיי קענען, וואלט מען קיינמאל נישט אנגעקומען דארט ווי מען איז אנגעקומען, און זיי האבן מיטגעהאלטן מיט דעם קעיס גלייך פון אנפאנג. און אמת, דאס האט טאקע צוטוען טיילווייז מיט דעם וואס ר' שלום מרדכי האט זיך קיינמאל נישט פארקנעכטעט פאר זייערע פירער און גאטאנצן צו זייער טאקט, נאר האט אסאך, גאר אסאך, געטון פאר אידישקייט אויף די אייגענע האנט, און דעריבער זענען זיי געווען ברוגז אויף אים, אבער עס האט אויך געהאט צוטוען מיט דעם וואס זיי זענען פשוט נישט מחונך געווארן צו געבן געלט אויף אזעלכע זאכן, געלט גיט מען נאר פאר די פראפאגאנדע מאשין.
(צבי, איים סארי אויב איך טו דיר וויי)
און דער פאקט איז טאקע, אז נאר דערנאך וואס סאטמאר'ער עסקנים (יא, לשם שמים. און מער פון לשם שמים, עס האט זיי גאר געקאסט. האט איינער באמערקט אז דער שפאקטיוו האט פארפעלט 2 אויסגאבעס? דערפאר ווייל שמעון ראלניצקי איז ביזי געווען מיט העלפן רובאשקין) האבן זיך אריינגעלייגט האבן זאכן זיך אנגעהויבן צו רוקן.
יא, איך האב פארגעסן, עטליכע יאר נאך וואס די פרשה האט זיך אנגעהויבן, ווען עס איז ארויסגעקומען די גילטי ווערדיקט (דאס איז געווען בערך פינף זעקס חדשים פאר די סאטמאר'ער עסקנים האבן זיך אריינגעלייגט אין דעם פרשה) האט מען אין ליובאוויטש דאס ערשטע מאל אנגעהויבן עפעס צו טוען. טראץ וואס דער ליטוואק פיני ליפשיץ האט שוין אפאר יאר געטאן אין דעם. און מיט די אלע זאכן, האט מען אין די גאנצע עטליכע יאר, געשאפן בערך א פערטל פון וואס די סאטמאר'ער עסקנים האבן געשאפן אין עטליכע חדשים.
און דאס איז טאקע די חילוק פון סאטמאר און ליובאוויטש, אין ביידע פלעצער שלאגט מען זיך איבער די חסיד'ישע פאליטיק, דא הייסט עס משיח'יזם אדער אנטי. און דא הייסט עס ארוני זלוני. נאר אין סאטמאר ווייסט יעדער אז דאס איז פאליטיק, און מען נעמט עס אויף מיט דעם ערנסטקייט וואס געהערט פאר פאליטיק, אבער ווען עס קומט צו אידישקייט, און העלפן א צווייטן איד, דארט ווערט ער אנגעצונדן מיט דעם אידישן פינק, און אין ליובאוויטש איז פונקט פארקער, ביים העלפן א איד, בלייבט ער קאלט, (איך מיין נישט אים אנטון תפילן, איך מיין אים גיבן "געלט") אבער דער אידישער פונק צינדט זיך אן ווען מען האט יא, אדער נישט, געשריבן אויפן רבי'ן שליט"א אדער נבג"מ. אדער יא, אדער נישט, געזאגט יחי דריי מאל נאכן דאווענען וכדו'............
 |
|
|
