העדה: יא! מיר האבן 'משנה' געווען די ווייץ
פאלגנד ברענג איך אראפ א ארטיקל וואס איז די וואך ערשינען אינעם "דורות" אפטיילונג פון די "העדה" וואס ווערט ארויסגעגעבן דורך עסקנים אין די עדה החרדית, וואו זיי האבן די וואך א ארטיקל אין א שמועס מיט די מומחים אינעם פעלד פון דעם ווייץ שניט, נאכן אפרעכטן דעם יערליכן שניט.
אינעם ארטיקל קענט איר זעהן ווי ווייט די עדה האט אלעמאל פרובירט און פרובירט ווייטער צו זיין ריין פונעם שווערן פראבלעם וואס איז פארהאן דאהי, כדי נישט מכשיל צו זיין אידן מיט "חשש חמץ" (כלשונם), און נישט נעמען פון א פעלד ווי עס רעגנט אי די צייט פון שניידן, וואס אזעלכע ווייץ איז לויטן שו"ע און לויט רוב פוסקים חמץ.
און טקאע דעפאר, האט די עדה לעצטנס עובר געווען אויפן הארבן ראב"ד (...) פון "חדש אסור מן התורה", און אנגעהויבן שניידן אין פעלדער אין דרום ארץ ישראל, נאכדעם וואס ביי די געווענליכע פעלדער האט אנגעהויבן גיין מער רעגן, כאטש אויך נאר אמאל אמאל, אבער עס האט זיך אנגעהויבן אנטוויקלען שאלות פון מתיר זיין וויץ פון פעלדער וואס האבן מעגליך געזעהן רעגן נאכן צייטיגן, און די רבנים האבן דאס נישט געוואלט מתיר זיין בשו"א.
מערקט אויך אויף, אז אין אר"י ביי די עדה החרדית איז נישט איינגעפירט צו שיקן צום שניט א געוויסע בעל הבית'ישע משפחה וועלכע האבן כלומרשטע קבלות פון פריערדיגע חברי הבד"ץ..., נאר יעדעס יאר פארן די רבנים אליינס אראפ זיכער מאכן אז מען נעמט נישט חלילה פון קיין מצומחות פעלדער.
ואשרינו חסידי סאטמאר שזכינו אז אויך אונז זאלן "משנה" זיין למעליותא, און אנהייבן שניידן מיט א דעת תורה, און אז מהאט זוכה געווען צו טרעפן ווייץ וועלכע זענען ריין פון די שאלות און פון חשש חמץ, פונקט ווי אונזערע ברודער אין אר"י, און בסייעתא דשמיא וועלן מיר ווייטער זוכה זיין מקיים צו זיין מצוות ה' בהידור כהלכה בלי חששות ובלי תערובות ע"ז (די רעבעזכרוינעליבראכע ע"ז), אזוי ווי אונזערע רבי'ס האבן אונז געלערנט, אנגעהויבן ביי רביה"ק בעל דבר"י זי"ע וועלכע האט אליינס געוואלט און טאקע געהייסן שניידן אין אריזאנע, און ווייטער רביה"ק בעל ברך משה זי"ע וועלכע האט שווער געארבעט אהערצושטעלן די כשרות ביי אונז ווי עס דארף צו זיין, אנגעהויבן מיט פלייש און אזוי ווייטער וויפיל עס איז שייך געווען יענע יארן, ביז ווען רבינו שליט"א האט ברוב סייעתא דשמיא מצליח געווען - נאכן פארמאגן א קהילה קדושה מזוכך שבעתיים מכל תקרובי ע"ז ב"ה - אריינצוברענגען ביי אנשי שלומינו דאס העכסטע און בעסטע וואס איז שייך, אין כשרות און אין חינוך און אין קביעת עתים לתורה, און אין וואס נישט.
אשרינו!
     
 |
|
|