|
|
| נשלח ב-26/4/2012 19:16 |
 |
| |
פסח אין דזשעיל
|
|
|
|
|
| נשלח ב-26/4/2012 19:19 |
|
| |
היינט ה' תז''מ נישט דא קיין וויזיטס
CHICKEN POX IN FT. DIX, NJ
By: Yaakov Alter ben Shifra Tsharna
BS"D Mitvoch 3 Iyar 5772 (18 L'Omer)/Wednesday April 25, 2012
Late last Thursday night (4/19), it was discovered that in Bldg. 5812 there were a few cases of chicken pox. So the staff took away those inmates to medical isolation, and decided to lock down Bldg. 5812. The compound at Ft. Dix West is divided into 6 buildings, and each building has about 400 inmates. The administration decided to keep us from going anywhere, and brought all medicine and meals to our building starting the next morning.
The next morning (Friday) at 6am, when it was announced that the compound was open for breakfast, our building was not opened up. So we all found out in our building that we couldn't leave. Everyone waited and waited until breakfast would be delivered, and finally at about 10am it arrived. Visits were cancelled for the day for our building, though the rest of the compound was, for the most part, running on schedule (as much as it ever runs on schedule - as everything is always late here). The telephones also happened not to work in our building on that morning.
After breakfast, the officers told everyone to go back to their rooms, and some Medical Department officers came from room to room, asking each person if they had had chicken pox before or if they had been vaccinated. Those who hadn't had chicken pox before, they marked down. About 2 hours later, Medical came back and took all the people out of the building who hadn't had chicken pox previously. They couldn't hold them all in Medical Isolation, so they stuck them in the 3rd floor of Bldg. 5841. That building is the A&O (Admission and Orientation) building where people go when they first come to the prison. So it usually has plenty of extra space in that building.
There are 9 Yidden in our building, and as a result of our being locked down, there was no minyan in the Chapel, nor in our building. As the day went by, the entire building was frustrated. Being locked down like this is like double jail. The administration isn't set up for situations like this, and it's very disorderly - with none of the administration knowing what to do, or what is going to happen.
So it's Friday, Erev Shabbes Kodesh, and all the Yidden here were worried what we would do. The rumour was that we would be locked down until Monday. The Rabbi made sure that the officers contacted the Chapel to make sure that we would have grape juice and matzah and challah delivered to our building. We ended up receiving the grape juice and matzah, though no challah (these items were specially delivered by Amos and the Chaplains). With Hashem's help, the Rabbi, Sharon, and others made sure to prepare a nice Erev Shabbes seudah, baruch Hashem. At this time, we didn't know for certain when we would be locked down until. So we were prepared to make-do with what we had for the next day also.
That evening, around 5pm, the duty-officer came around and told us that our building would be back open the next morning at 6am. We were glad to hear this, though of course all of the administration was so confused, that we of course didn't know whether it would come true or not. (Actually the compound opens regularly at 6:30am on weekends rather than 6am, so he was wrong from the start!). By the way, we asked the duty officer why, if the sick people and those who hadn't had chicken pox before were isolated, why we should still be locked down. But all he responded was that tomorrow things will be running again as normal.
As Shabbes began on Friday night, the Yidden here gathered and davened Kabbalas Shabbes. We all sat together and had a nice meal with zmiros and a Dvar Torah. It showed that even though the building was locked down, we are Yidden, and must still perform our obligations according to the Torah. And we tried to make it a simchadige Shabbes.
In fact, there was an early Recall for the whole compound that night, so there were no services nor seudah in the Chapel, and all the Yidden in each building tried to make the best out of the situation. Amos, Yossi, Mertz and others in Bldg. 5811 made their own seudah in their building; Dr. Neil Rosenstein made a seudah for his building in 5802; and other buildings did likewise, the best they could be"H. And this was a Kiddush Hashem.
Unfortunately, when we got up on Shabbes morning, although they had said the compound would be open, we found our building was still locked down. Breakfast was delivered to our building, as it had been the previous day. The atmosphere appeared that we would remain locked down. At about 7:45am, the Rabbi was successful in speaking with Yossi and Mertz through the window, saying that they should make the minyan themselves. We said we had a nice Shabbes the previous night. And the Rabbi asked them to try to obtain challah for us for this meal. They wished each other a Git Shabbes, and agreed to do what they could. Yossi asked the Rabbi whether he should continue with the plan to begin a new Ein Yaakov Shiur that afternoon, since the Rabbi would not be there. But the Rabbi responded to wait and see at lunch time; perhaps it would be open by then.
Surprisingly, at about 8am it was announced that normal operations would be resumed in our building of 5812. So the Rabbi and others ran to the Chapel, and found that everyone had already begun Shachris - as on Shabbes we start services about 7:45am. Everything was back to normal, baruch Hashem. It was a wonderful Shabbes - Shabbes Mevorachim, Erev Rosh Chodesh. We ate together in the Chapel. (There is a separate issue of the food being allowed in the Chapel right now, but now isn't the time to get into this).
After the meal, Yossi gave an introduction shiur to Ein Yaakov. It was very successful and exciting. Everyone was anxious to hear it.
From thenceforth, everything was back to normal on the compound, other than the sick people being isolated in Bldg. 5841.
On Tuesday morning 4/24 at 7am after breakfast, Recall was announced. At the beginning, everyone was thinking that it would be a regular recall, like at other times - because of a fight, or an ambulance on the compound - and that we'd be able to daven Shachris still by 8 or 9am. But, unfortunately this wasn't the case. It became 9am, and we hadn't heard anything. So we began davening Shachris on our own, as we didn't know what would be.
At about 10am, it was announced on the speakers that everyone should return to their rooms in the entire institution. And everyone was to take off their shirts and pants. Medical officers came to each building and room, looking everyone over, and once again asking if people had had chicken pox already or not. The entire institution was locked down, with no visits. Only at meal times, each building was to go separately to eat, and then return to their buildings before the next building was let out. We weren't able to have any minyanim or shiurei Torah.
Today, Wednesday 4/25, it was announced that the institution would be running on lock-down status until Monday. There would be no commissary, no visits, no chapel. Each building would go separately to meals. We could not see each other or discuss anything. This is very frustrating - we have no access to the Chapel, no ruchniyus, no seforim, etc. And sitting in our rooms all day can create tension between people.
In result of commissary being closed, this creates more difficulty. We have no food to eat. We are unable to obtain all we need for Shabbes. Unofficially, there are "stores" in the building where people can buy things. Though the "stores" are mostly empty, as commissary has been closed, and they haven't been able to stock-up in advance. As I am writing this article, baruch Hashem we were successful in gathering some stuff for the Shabbes. To understand better, we can use the comparison of a war suddenly erupting. No one can prepare. The stores are going empty as everyone rushes to buy what they can. The remaining items are sold at double and triple prices - as they have customers with no other choice but to pay the super-inflated prices. We cannot discuss much more about this however, as people can certainly understand. Probably tomorrow there will be nothing more obtainable if commissary will not be re-opened.
As always, b'chasdei Hashem, we were successful to prepare some items for Erev Shabbes. Of course, being in 5812, we don't know how other buildings have fared in this regard. We cannot see each other, but sometimes are able to get limited messages back and forth.
As a result of the lockdown, there's no way to make Xerox copies. People have Court deadlines, and are unable to type up their legal work on the typewriter. They are unable to do the necessary research. It causes many problems. There are long lines for the telephone and computer and microwaves.
By the way, there was a "townhall" meeting today (inspired by Obama I guess), which announced that the entire complex, both East and West, is locked down until Monday.
I close this on Wednesday night 4/25. We shall update you further with any news be"H. Hashem should help that we not only be out from the lock-down, but we should all go home with a full yeshia! 
 |
|
|
|
|
| נשלח ב-26/4/2012 19:49 |
|
| |
בריוו פון ר מרדכי יצחק בן פיגא יהודית פאר פסח
*--[if gte mso 9]>
Normal
0
false
false
false
MicrosoftInternetExplorer4
*[endif]**--[if gte mso 9]>
*[endif]**--[if gte mso 10]>
*[endif]*
FROM R' MODCHE YITZCHOK BEN FEIGE YEHIDIS:
Hello my
dear friend. Vus iz neies?
we're now in the chodesh ha'geulah, the
Chodesh of Nissan.
Tonight is the yahrtzeit fin der heiliger Apter Ruv.
And tonight, 11 years ago, when I went to bed, I didn't think that in the
morning robbers would come to my house and rob me.
And unfortunately I'm
still not home with my wife and children. So if I don't go home tonight,
it'll be 11 years.
so basically tomorrow morning will start the 12th
year. Can you imagine, not being home not 1, not 2, not 3, not 4 days -
and not 1 week, 2, 3, 4 weeks - and not 1, 2, 3, or 4 months. And not 1,
2, 3, years. And not 4, 5, 6, 7, 8, 9, nor 10 years - but 11 years!
I don't know if you can imagine this, but it's a fact. But every day
past, I'm thanking Hashem, another day is over.
And I'm sure I have to be
here for my tikkun nefesh. But what's going to be tomorrow???
Besiros tovos.
|
|
|
|
|
| נשלח ב-26/4/2012 23:00 |
|
| |
הארצריינסנד
אם אבן היא נימוח
השם ירחם
איך וויל וויסן וואס פשט אז קיינער ארבעט נישט פאר דעם איד וואס מערסטנס האט ער געשווננדעלט אפאר טאלער פאר 15 יאר צוריק מרעדט פון א ערליכע איד א שומר תורה ומצות מיט אלע דוקדקים
אמת רובאשקין איז נקי מפשע אפילו לגבי חוקי המדינה איז עס גאר אנדערש אבער וואס איז דאס אז דער הייליגער ר' משה לייב און אלע צדיקים האבן געארבעט אפילו אויף אידן וואס האבן קוים געהיטן שבת און דא איז דא אזא היסטערישע זאך ביי א סאטמארע איד אחינו ובשרינו און לעבעדיגע יתומים זעהט מען גייין מיט די לעבעדיגע אלמנה יומם ולילה מיט אזא צובראכענקייט
האט שוין איין עסקן פראבירט איבערצודרייען א שטאט מזאל אים גרינגער מאכן? איך פרעג נאר? סאיז דאך אן איום ונוראדיגע פסק פשטות פאר אזא חטא ניין?
|
|
|
|
| נשלח ב-27/4/2012 14:06 |
|
| |
השם ירחם!
|
|
|
|
| נשלח ב-27/4/2012 20:43 |
|
| |
ר' איד: בלייבט נישט גלייכגילטיג! עס איז אונזער אייגן בלוט! ח.ל. דער באשעפער, דער ק-ל מלא רחמים, האט אונז באפוילן אין די הייליגע תורה: לא תעמוד על דם רעיך. די דאזיגע מצוה, לויט ווי די גמרא און מפרשים ערקלערן דאס, באדייט אז אויב א איד זעט זיין חבר, א צווייטן איד, איז אין אן ערנסטע צרה, טאר מען זיך נישט אוועקדרייען און זאגן "עס איז נישט מיין געשעפט, עס האט גארנישט מיט מיר, זאל זיך יענער אליין זארגן!" ניין, זאגט דער אויבערשטער, ר' איד, דו טארסט נישט בלייבן גלייכגילטיג! דו מוזט אים העלפן! די גמרא אין סנהדרין זאגט, אז פון לא תעמוד על דם רעיך לערנט מען ארויס אז ווען דו זעסט א צווייטן איד אין א צרה, מוז מען פּרובירן טון אלעס וואס נאר מעגליך אים צו העלפן. און אויסער דעם וואס מען דארף אליין פּרובירן יענעם צו העלפן, מוז מען אויך מאכן אלע מעגליכע השתדלות און אפילו דינגען אנדערע מענטשן און עקספּערטן וועלכע זאלן פּרובירן ארויסהעלפן און יענעם מציל זיין. זאג נישט אז דאס איז יענעמ'ס פּראבלעם און עס האט נישט איינגעלייגט מיט מיר. ניין, זאגט דער אויבערשטער, מאך נישט צו דיינע אויגן, קוק נישט אוועק, שפּיל נישט כאילו לא ידע, דו הערסט נישט, דו ווייסט נישט, דו קענסט, נאר קוק יא, העלף יא, לייג צו א פּלייצע, פּרוביר זען וואס דו קענסט טאן אים צו העלפן. עס איז א מצות עשה דאורייתא. אויב דערטרינקט זיך יענער אין וואסער, דארפסטו לויפן ברענגען די וואס קענען שווימען זאלן אים ארויסשלעפּן פון וואסער. אויב דו זעסט איינער איז געפאנגען, דארפסטו טאן אלעס וואס מעגליך יענעם צו אויסלייזן. נישט בלויז מיט געלט, נאר מען מוז גיין זוכן די צוגעפּאסטע מענטשן וואס קענען העלפן. דאס זעלבע, איז ווען איינע פון דיינע ברידער איז אין געפענגעניש, אין יאפּאן צי אין אמעריקע, איז מען מחויב צו טאן כל מה שביכולת, אויפנעמען אדוואקאטן, מאכן שתדלנות און וואס אימער עס קען העלפן, צו פּרובירן אים אויסלייזן פון תפיסה. דער חינוך זאגט אויף דער מצוה פון לא תעמוד על דם רעיך אז דער שורש פון די מצוה האט אויך א פּראקטישע סיבה, ווייל אויב דער מענטש וועט ראטעווען זיין חבר, וועט זיין חבר אים אויך ראטעווען אין צייט פון נויט אויב ער וועט חלילה אריינפאלן אין א צרה. און דאס איז דער רצון השם, מענטשן זאלן זיך העלפן איינער דעם אנדערן. אזא צוגאנג איז א גרויסער טובה פאר דער מענטשהייט, ווייל דער געהאלפענער קען איין טאג פארוואנדלט ווערן אין א העלפער און דער העלפער קען ווערן דער געהאלפענער. יעצט איז טאקע יענער מענטש ביז'ן האלז אין וואסער, ער ראנגלט זיך מיט די כוואליעס זיך נישט צו דערטרענקען און דו ביסט דער וואס דארף אים יעצט גיין העלפן. אבער דאס פארזיכערט דיך אז אויב זאלסטו אמאל אריינפאלן אין וואסער, וועט יענער, אדער אן אנדערער, אויך דיך ארויסשלעפּן. היינט איז טאקע יענער איד אין א צרה, ער איז אין תפיסה מיט געבינדענע הענט, ער קען זיך אליין נישט העלפן און מוז צוקומען צו דיין הילף אים צו ראטעווען, אבער אויב טוט מען אלעס אין דער וועלט אים צו אויסלייזן, קענען מיר אויך זיין זיכער אז אויב זאל חלילה איינעם פון אונז אנטרעפן די זעלבע צרה, וועט אויך זיין ווער עס זאל זיך זארגן פאר אונז. אבער אויב טוען מיר גארנישט אים צו ראטעווען, אויב ווייזן מיר א גלייכגילטיגקייט און בלייבן מיט צוגעמאכטע אויגן שטיין אויסגעדרייט מיט'ן רוקן צו א "משלנו ארעסטאנט", וואספארא גאראנטי האבן די וואס זענען אויף דער פריי אז אויב זאל חלילה איין טאג אים אנטרעפן די זעלבע צרה, וועט ער נישט באקומען די זעלבע קאלטע רעאקציע פונעם ציבור? אויב קימערט זיך קיינער נישט יעצט אויף א היימישן ארעסטאנט מיט א מנין קינדער, פארוואס זאל ער קלערן אז אויב ער וועט איין טאג דארפן וויכטיגע הילף און זיך בעטן מען זאל טאן השתדלות פאר אים, אדער זיין טאטן, זיידן, ברידער און קרוב, אז דעמאלט וועט זיך איינער יא קימערן? ער וועט קענען מאכן געוואלדעס און שרייען "העלפט! ראטעוועט!" אבער אלע וועלן בלייבן מיט פארלייגטע הענט און ווייטער איבער'חזר'ן דעם זעלבן פזמון, "סארי, עס איז נישט מיין פּראבלעם." דאס, זאגט דער חינוך, איז די פשוט'ע פשט אין דער וויכטיגער מצוה. עס מוז זיין אויסגעשטעלט א סיסטעם לטובת דער מענטשהייט; דו העלף יענעם און אין א רעגנדיגן טאג וועט יענער דיך העלפן. אויך ביי די מצוה פון צדקה טרעפן מיר אן ענליכער געדאנק. די גמרא ברענגט אז רבי חייא האט געזאגט פאר זיין פרוי אז אויב אן ארימאן וועט קומען בעטן עסן, זאל זי זיך פעדערן אים צו געבן ברויט, כדי מען זאל אזוי אויך טאן פאר אונזערע קינדער ווען זיי וועלן בעטן צדקה. האט זיך זיין אידענע געוואונדערט און אים געפרעגט: דאס הייסט אז דו שעלטסט אונזערע קינדער אז זיי זאלן זיין ארימעלייט? האט ער איר געענטפערט אז דאס איז א גלגל החוזר בעולם, ממילא איז עס א פאקט. איינער האט היינט, דער צווייטער מארגן. ממילא איז דאס נישט קיין קללה נאר א מציאות. היינט איז איינער אויבן און זיין חבר אונטן, אבער מארגן קען זיך עס איבערדרייען און יענער וועט אנקומען אונטן און זיין חבר אויבן, ממילא דארף מען זיך זארגן אויך אויף דעם מארגן וואס קען אנקומען צו די קינדער. דאס זעלבע קען געזאגט ווערן אויף די מצוה פון פדיון שבויים. אויב איז נישטא קיינער וואס זארגט זיך במשך די אלע יארן פאר א היימישן ארעסטאנט, איז דאך קיינער נישט גאראנטירט אינעם צוקונפט אז מען וועט זיך פאר אים יא זארגן אויב וועט ער דארפן אנקומען צו די וואס זענען דעמאלט פריי. אל תדמי בנפשך אז נאר צו "יענעם" האט אזוינס געקענט פּאסירן. דער אוהח"ק זאגט אויפ'ן פסוק פון "אם כסף תלוה", אז אויב דער אויבערשטער האט באשאנקען א מענטש מיט א שפע פון געלט, דארף ער פּרובירן און זוכן וויאזוי צו העלפן די ארימעלייט, דורכ'ן זיי ארויסהעלפן, בארגן אדער אונטערהאלטן. ער זאל נישט טראכטן וויאזוי אפּצוהיטן און באהאלטן זיין געלט, ווייל די פארמעגן פון אן ארימאן געפינט זיך אין רשות פונעם עושר, את העני – עמך. אויב איינער האט א פארמעגן טאפּלט ווי עס פעלט אים אויס צו לעבן און א צווייטער האט ווייניגער ווי ער דארף צום לעבן און הונגערט, דארף דער עושר דאס אויסגלייכן און העלפן דעם ארעמען. דאס זעלבע קען מען זאגן לגבי פדיון שבויים. אויב א איד איז א געפאנגענער אין תפיסה און מיר אלע האבן ב"ה פרייהייט, דארפן מיר אים פּרובירן העלפן ער זאל אויך ווערן באפרייט. ביי דעם פאל איז ניטאמאל שייך צו זאגן "זאל זיך יענער אליין העלפן, זאל ער גיין ארבעטן", ווייל יענער האט דאך נישט די מעגליכקייט דאס צו טאן זייענדיג איינגעשפּארט. איבערהויפּט דארף מען ביי דעם פאל נישט אוועקגעבן עפּעס פון זיך און שענקען פאר יענעם. מען בעט נישט קיינעם קיין געלט, נאר פשוט טאן עפעס השתדלות. דאס וועט דאך פון קיינעם נישט אוועקנעמען אדער פארמינערן פון זיין אייגענער פרייהייט! טא פארוואס זאל מען זיך ארויסדרייען פון טאן עפּעס צו פּרובירן ארויסהעלפן א צווייטן געפאנגענעם איד? די מצוה פון לא תעמוד איז אן ענף פון גמילות חסדים, איינע פון די עמודי העולם אויף וואס די וועלט שטייט, און איז אויך אונטער דעם זעלבן שורש ווי די מצוה פון צדקה, וואס עס ווערט גע'פסק'נט אז עניי עירך קודם, ערשט איז מען מחוייב צו העלפן מענטשן פון דער אייגענער שטאט. יעצט ווען עס רעדט זיך דא פון אן אייגענעם "אסיר עירך", פון אונזער היימישן שטעטל קרית יואל, ווי קענען מיר אזויפיל יאר שטיין אין דער זייט מיט פארמאכטע אויגן און פארלייגטע הענט? ווי לאנג קען מען שפּילן כאילו לא ידע את יוסף? עס איז שוין די העכסטע צייט צו זאגן הבה נתחכמה לו און אנהייבן מטכס עצה זיין וויאזוי מיר קענען ארויסהעלפן אונזער געפאנגענעם ברודער וועלכער שמאכט שוין 12 אומדערטרעגליכע יאר אין תפיסה, פן ירבה, טאמער עס וועלן זיך פארמערן די יארן און דער איד וועט נאך דארפן רח"ל זיצן מער ווי טאפּלט אזויפיל יארן, ווי דער רשעות'דיגער אורטייל האט באשטימט. די אלע יארן וואס דער טאטע/זיידע זיצט אין טורמע, איז די מאמע און די 12 לעכטיגע קינדערלעך אויך ווי געפאנגענע אויף דער פריי. ווי קען א משפחה אויסהאלטן אָן זייער טאטן פאר אזא לאנגע צייט? וויפיל עגמת נפש קען א משפחה איבערטראגן? ווי קענען מיר צוקוקן ווי די קרבנות ליידן אזויפיל און לעכצן שוין אזוי לאנג צו קענען זען זייער טאטן אָן דעם ברוינעם טורמע אנצוג? ווי איז מעגליך אז די שכינים הקרובים אליו – די גאנצע שטאט – זעט צו דעם שרעקליכן מצב און מען שאקלט זיך אפּ די אלע יארן פון טאן עפּעס צו דער זאך. מען דערשטיקט די רחמנות געפילן, מען מאכט אוועק די געדאנקען, און מען שטויסט אוועק דעם אחריות וואס מען דארף ווען שפּירן ווען מען זעט א נאנטן קרוב ליידן אזויפיל יארן. ווער קען אנווייזן אויף איין פאל ווען עס איז פאררופן געווארן אין שטאט א מיטינג, אדער אפילו נאר אויפגעברענגט די טעמע ביי אן אנדערע מיטינג, צו טראכטן און פּלאנען וואס עס איז מעגליך צו טאן כדי ארויסצונעמען דעם יונגערמאן וואס זיצט שוין אזויפיל יאר אין תפיסה. אין די העכער א מנין יארן וואס יענער שמאכט אין תפיסה, האט שוין איינער איינמאל אויפגעהויבן א טעלעפאן כאטש צו פרעגן אויב עס איז מעגליך עפּעס צו טאן צו ראטעווען דעם געפאנגענעם איד? האט איינער פארלוירן א האלבע מינוט שלאף דערוועגן? וויפיל זענען נייגעריג זיך נאכצופרעגן אדער בכלל אינטערעסירט צו וויסן איבער דעם קעיס? דעם ענטפער זאל יעדער אליין צוטרעפן. אוודאי איז די גרינגסטע צו אנלייגן דעם פּראבלעם אויף "יענעם". עס איז זיין שולד, ער האט געמאכט א חילול השם, לאז ער זיך ספּראווען מיט זיין אייגן פּעקל צרות. מען איז גרינג גרייט יענעם צו באשולדיגן און אננעמען אלס חייב וויבאלד דאס געריכט האט אים געפונען שולדיג, ווי איידער צו דן זיין לכף זכות. און אוודאי איז די בעסטע וועג זיך ארויסצודרייען דורכ'ן זאגן, "וואס קען איך דען העלפן? איך קען גארנישט טון." אבער טאקע דערפאר האט אונז די תורה מחייב געווען און געווארנט "לא תעמוד על דם רעיך". ווען דו זעסט ווי יענער דערטרענקט זיך, קוק נישט מיט פארלייגטע הענט און טראכט 'וואס קען איך דען טאן?' נאר גיי טאנץ אריין אין וואסער. אויב נישט, קענסטו נישט זאגן מיט א זיכערקייט אז ידינו לא שפכה את הדם הזה. ווען דו זעסט יענער איז א געפאנגענער, קוק נישט אויף די אנדערע זייט, עס איז אויך נישט גענוג צו צושאקלען מיט'ן קאפּ און ארויסלאזן א קרעכץ, נאר גיי טו צו דער זאך. קודם הייב אן פּרובירן אלע הילפס מיטלען, אפילו עס איז נאר א ספק צי עס וועט ארבעטן, גענוי ווי דו וואלסט געטאן ווען עס וואלט געווען דיין אייגענע טאטע אדער נאנטער פריינט. די תורה האט אונז אלע געמאכט פאר קרובים, רעך. און אויב דו קענסט נישט אליין אדער דו ווייסט נישט וואס גענוי צו טאן, זאגט די הלכה, דארפסטו גיין רופן אנדערע וואס קענען יא העלפן, דו דארפסט נעמען עקספּערטן וואס קענען אפשר יא אויפטאן. טו כאטש די מינימום: גייט צו די מענטשן וואס פארשטייען בעסער, גייט צו די חברי הקהלה, און פאדערט זיי אויף: היתכן, ווערט דען עפּעס געטאן צו ראטעווען דעם איד? אויב עס איז דא א רצון, קען מען פיל אויפטאן. נאר קודם דארף מען אנערקענען בעצם אז עס איז טאקע אונזער פּראבלעם. אויב אלע אידן אין שטאט זאלן שפּירן אז דער איד וואס זיצט אין תפיסה איז ממש ווי אונזער אייגענע משפחה פּראבלעם, וועט מען שוין טרעפן א וועג דאס צו לייזן. פּונקט ווי אנדערע פארשידענע פּראבלעמען וואס קומען כסדר אויף אין לעבן, קליינע און גרויסע, פּריוואטע און קהל'ישע, וואס מען לאזט נישט נאך און מען פארגעסט נישט פון זיי ביז זיי ווערן געלייזט. די שטעטל איז שוין איבערגעקומען גרעסערע שוועריגקייטן ווי דאס. מען קעמפט אויף אלע פראנטן, דורך כלערליי מעטאדן און שתדלנות, ביז מען זעט די געווינטשענע רעזולטאטן. אויף אן ענין וואס מען שפּירט אז עס איז באמת גאר א וויכטיגע און אויף א פּראבלעם וואס דרוקט באמת אויפ'ן הארץ, אויף דעם האט מען קיינמאל נישט געהויבן די הענט, נאר מען טראכט, מען ארבעט, און מען שתדל'ט ביז מען טרעפט א וועג ארויס. אפילו דער אונטערנעמונג האט געקענט אויסקוקן גאר א שווערע, אויב האט מען אנערקענט אז עס איז גאר דרינגענד, האט מען קיינמאל נישט אויפגעגעבן און מען איז איבערגעקומען אלע שוועריגקייטן און שטרויכלונגען ביז מען האט באוויזן בע"ה דורכצוברעכן און אויסצופירן. דער שליסל איז אבער אז יעדער דארף קודם שפּירן ווי עס איז באמת אונזער אייגענע פּראבלעם. עס איז מיין פּראבלעם, עס איז דיין פּראבלעם, עס איז זיין פּראבלעם, עס איז יעדנ'ס פּראבלעם. אויב אזוי, מוז – און וויל – יעדער פּרובירן צו העלפן. דאס האט אונז די תורה באפוילן. ניץ אלע דיינע כוחות, שטימעס, פארבינדונגען און וואס אימער עס קען נאר העלפן דעם אידישן ארעסטאנט. ניטאמאל פארלאנגט מען געלט אדער עפּעס אנדערש פון די איינוואוינער, נאר פשוט אויב דו שפּירסט עס ווי אן אייגענע צרה, אויב דו ווילסט מקיים זיין דעם לא תעמוד על דם רעיך, דאן טו וואס א מענטש טוט אין אזא פאל: מען הייבט אויף א וויי געשריי, מען פאלט צו די פיס פון די עסקנים וואס קענען יא, מען לויפט צו די ווילעדזש פירערס און מען בעט און פאדערט פון זיי זיך אפּצוגעבן מיט די מצוה פון פדיון שבויים פון אונזערע נאנטע. מיר געבן אייך אונזער שטימע, אבער איר מוזט זיך זארגן פאר אייערע אייגענע בירגער. און דאס איז אויך אן אייגענער אינוועסטמענט, ווי דער חינוך זאגט, ווייל אויב וועלן מיר יעצט ארבעטן און זיכער מאכן אז זיי זארגן זיך פאר דעם היינטיגן ארעסטאנט, קענען מיר האפן אז אויב זאל חלילה קומען אן ענליכע צרה אויף אן אנדערע משפחה בעיר, וועט מען אויך זיי נישט סתם לאזן אויפ'ן וואסער נאר טאן אלע השתדלות זיי צו העלפן. עס איז פשוט אן איסור זיך ארויסצודרייען: כל היכול להציל ולא הציל, פסק'נט דער רמב"ם, הרי זה עובר אויפ'ן לאו פון לא תעמוד על דם רעיך. לויט טייל שיטות מעג מען אפילו יענעם צווינגען צו ארויסהעלפן. איי, קען איינער טענה'ן, איך גלייב שווער אז איך קען עפּעס אויפטאן אדער אז איינער וועט מיך אויסהערן, אבער דער ר"ן שרייבט קלאר אז די חיוב מן התורה צו פּרובירן ראטעווען איז נישט בלויז ווען די רעטונג איז א זיכערע, נאר אפילו ווען עס איז א ספק צי עס וועט העלפן און ראטעווען יענעם, פונדעסטוועגן דארף מען זיך מטריח זיין און פּרובירן העלפן און מחזר זיין נאך אלע מעגליכע צדדים צו ראטעווען. דער שבט הלוי פסק'נט אז דאס איז אפילו אויב עס איז ממש נאר א ספק ספיקא צי די הצלה וועט העלפן. פון א מענטש פארלאנגט מען סייווי נישט מער ווי צו טאן זיין חלק ההשתדלות, ער דארף פּרובירן בדרך הטבע וואס עס איז מעגליך, דאס איבריגע וועט שוין השי"ת טאן. די בעסטע אינשורענס וואס מיר האבן, איז צו היטן דעם אויבערשטנ'ס געבאטן אן קיין קונצן און תירוצים. אויב דו תורה זאגט לא תעמוד על דם רעיך, איז דאס א פעלזן-פעסטער באפעל וועלכע מיר מוזן אויספירן הונדערט פראצענט. און אז די מענטשן טוען זייער השתדלות, אויב די מענטשן פירן אויס זייער חלק און זענען מקיים דעם לא תעמוד על דם רעיך, דאן איז דא א באזונדערע סייעתא דשמיא און דער אויבערשטער וועט אויספירן זיין טייל פון די מצוה און העלפן אז די מעשים זאלן עושה פירות זיין. עס איז באקאנט די מעשה פון דעם ארימאן וואס איז געווען שטערבליך קראנק און דער גאון רבי עקיבא אייגער זצ"ל האט גערופן בעטן דעם קעניג'ס הויפּט דאקטאר אים צו קומען אונטערזוכן. דער דאקטאר האט איינגעוויליגט צו קומען און ווען ער האט געעענדיגט אנאליזירן דעם קראנקן, האט ער דערקלערט אז דער מענטש איז ביים שוועל פון טויט און עס איז מער נישטא קיין מעגליכקייט אים צו אויסהיילן. הערנדיג דאס, האט אים רעק"א געפרעגט, צי אויב דער מענטש וואלט געווען דער קעניג אליין, וואלט ער אויך געגעבן דעם זעלבן שווארצן דיאגנאז אז ער האט מער נישט קיין שאנס דאס איבערצולעבן? האט דער דאקטאר געזאגט אז גראדע איז דא איין איינציגע הייל-מיטל דערפאר, אבער דאס איז א געוויסע זעלטענע פייגל, וואס נאר דער קעניג וואלט געהאט די געלט און מאכט צו שאפן יענעם פייגל, דעריבער וויבאלד דער ארימאן האט נישט די מעגליכקייט דאס צו שאפן, איז אים שוין נישט מעגליך צו געזונט ווערן. יענע נאכט איז רעק"א געזיצט ביים פענסטער און מתפלל געווען צום אויבערשטן אז טראץ די שוואכע שאנסן זאל ער היילן דעם קראנקן איד. פּלוצלינג זעט ער צו זיין ערשטוינונג ווי עס פליט נעבן זיין פענסטער די יעניגע זעלטענע פייגל פון וועלכן דער דאקטאר האט גערעדט. ער האט גענומען דעם פייגל, איר אפּגעקאכט און געגעבן צו עסן פאר דעם קראנקן ארימאן, וואס האט אים טאקע וואונדערליך געהיילט פון דער מחלה. ווען דער דאקטאר איז שפּעטער צוריקגעקומען איז ער געבליבן ערשטוינט צו זען ווי דער קראנקער איז אויסגעהיילט געווארן און אז טאקע דער יעניגער פייגל האט זיך פּונקט דא באוויזן. דער גאון האט אוועקגעלייגט צוויי פליגלעך אז עס זאל אים דינען אלס דערמאנונג אז דער מענטש קען אלצדינג דערגרייכן אויב איז מען אויסן צו העלפן א צווייטן איד. דאס לערנט אונז ווי ווייט מען טאר קיינמאל נישט אויפגעבן. דער גאון האט נישט געהאלטן ביים גיין שלאפן און זיך מייאש זיין וויבאלד דער דאקטאר האט אזוי געזאגט, נאר אנשטאט האט ער געטאן די השתדלות וואס עס איז געווען בידו און מתפלל געווען, דאן האט זיך דער פייגל באוויזן בנס און געהיילט דעם קראנקן. אפילו ווען עס קוקט אונז אויס ווי אלע האפענונגען זענען פארלוירן, טאר מען נישט אויפגעבן. כל שכן ווען מ'האט נאך בכלל נישט פּרובירט אויסצופירן יעדע מעגליכע השתדלות עפ"י טבע, דארפן מיר זיכער טאן אונזער חלק, אזוי וועט האפנטליך קומען אן התערותא דלעילא און צושיקן די ישועה. עס ווערט געברענגט ביי די מצוה פון צדקה אז דער אויבערשטער דארף מאכן עניים אויף דער וועלט, כדי צו געבן פאר אנדערע די געלעגנהייט צו מקיים זיין די מצוה פון צדקה. עס איז מעגליך אז דאס איז יעצט די געלעגנהייט פאר תושבי קרית יואל און אלע היימישע אידן צו מקיים זיין די חשוב'ע מצוה פון פדיון שבויים און לא תעמוד על דם רעיך אויף אן ארעסטאנט פון דער אייגענער שטאט. דער אויבערשטער קוקט זיכער וויאזוי מיר באגייען זיך מיט דעם נסיון וואס ער האט אונז צוגעשיקט. אויב וועלן מיר דאס באטראכטן ווי אן אייגענע צרה, וועט הקב"ה האפנטליך נישט דארפן אונטערשיקן נאך אזעלכע שווערע נסיונות און די שטאט וועט אפּקומען מיט דעם קרבן וואס האט שוין אזויפיל געליטן במשך די אלע יארן. די גמרא זאגט, "כל המרחם על הבריות מרחמין עליו מן השמים," ווער עס האט רחמנות אויף יענעם, וועט מען פון הימל אויך אים רחמנות האבן. רחמנות מיינט געפילן, דאס הייסט אפילו ווען עס קומט זיך נישט. נו, וועלכער מענטש וואלט נישט געוואלט מען זאל פון הימל אויף אים רחמנות האבן און אים העלפן. די אפענע הבטחה פון די גמרא, איז דאך בעסער ווי אלע סגולות צו געהאלפן ווערן מיט אלע ישועות. אבער ווייטער האבן חז"ל צוגעלייגט מורא'דיגע שארפע ווערטער, "וכל שאינו מרחם על הבריות אין מרחמין עליו מן השמים." דאס הייסט, ווער עס האט נישט רחמנות אויף יענעם, ווער עס האט נישט מיטגעפיל מיט יענעם, ווער עס זאגט "עס דארף מיך נישט אנגיין, עס איז נישט מיין דאגה," אדער "אזוי איז געווען דעם ריכטער'ס פסק, עס קומט זיך אים," האט מען אויף אים פון הימל אויך נישט קיין רחמנות. אויב עס קומט ח"ו אויף אים אן עת צרה, קען מען חלילה וחס זאגן אויף אים אין הימל גענוי די זעלביגע סטעיטמענטס, "עס דארף אונז נישט אנגיין" אדער "עס קומט זיך אים." איז דען פאראן א גרעסערע קללה פון דעם? דאס איז אויסער דעם, וואס צו יענעם דן זיין און באשולדיגן איז זייער ווייט פון אויסגעהאלטן. וואס טוט זיך מיט דעם פסוק בצדק תשפוט עמיתך, פון וועלכן מען לערנט ארויס אז דער מענטש זאל דן זיין דעם חבר לכף זכות? די גמרא זאגט אויך אז דער וואס איז דן את חבירו לזכות, איז אויך דנים אותו מן השמים לזכות. נו, פאר דעם אליין לוינט זיך דאך צו נישט גלייך באשולדיגן יענעם לחובה אויפ'ן סמך פון א גוי'ס פסק, כדי מען זאל אים אויך נישט גלייך באשולדיגן פון הימל נאר ער זאל האבן א מליץ יושר וואס זאל פּרובירן פארענטפערן זיינע מעשים און אים דן זיין לכף זכות. און אפילו פאר די "מחמירים" וואס געטרויען די באשולדיגונגען און דעם פסק פונעם גוי, וועלן זיי פארט מוזן מודה זיין אז די ריכטערין האט פארלעצט דעם "לא תעשו עול במשפט", וואס לערנט דעם דיין אז ער זאל נישט זיין ווייך צו איינעם און שטייף צו א צווייטן. און צו ארויסגעבן אזא אומדערהערטן שווערן אורטייל פון 27 יאר טורמע, איז כולי עלמא מודה אז עס איז א גאר איבערגעטריבענער טערמין, אפילו אויב איינער זאל יא זיין שולדיג אין אלע קלאגעס וואס מען האט באשולדיגט. א שווינדלעריי פון 3.5 מיליאן דאלאר, איז א רעלאטיוו קליינער סכום (וואס איז דערצו שוין אויך באצאלט געווארן) און א שפּיי אין ים קעגן די ביליאנען וואס אנדערע בארימטע שווינדלערס האבן געשווינדלט און פונדעסטוועגן האבן זיי באקומען א פיל קלענערן טערמין. עס זענען דא קלארע הוכחות און איבערוויגנדע באווייזן אז די ריכטערין וואס האט ארויסגעגעבן דעם שווערן פסק איז עס פשוט געווען אלס ויבז בעיניה לשלוח יד במרדכי לבדו, כי הגידו לו את עם מרדכי יצחק. זי האט געוואלט "ווייזן" און געבן א לעקציע על כל היהודים אשר בכל מלכות האמעריקע איינמאל פאר אלעמאל. דער אידל איז נאר געווען דער קרבן ציבור. דעם פאקט זענען אויך מודה אלע יודעי דת ודין וואס האבן אביסל מיטגעהאלטן דעם קעיס. עס איז שוין אלזא די העכסטע צייט אז מיר זאלן זיך אלע צוזאמנעמען און אויסשרייען: גענוג! גענוג! גענוג! צוועלף יאר דארף זיין אפילו לויט די הארבסטע פוסקים די והותר צו שמאכטן אין תפיסה פאר אזא חטא. מיר מוזן זיך גיין בעטן צו די חברי הקהלה, עד מתי! ווי לאנג נאך? וויפיל איז דער שיעור צוצולאזן אזא צרה במחנינו? וויפיל צייט קענען מיר צוקוקן ווי אזא חשוב'ע פרומע משפחה בישראל בלוטיגט אויס פאר גרויס צער און קיינער קוקט זיך נישט אום אויף זיי? מעגן מיר צוקוקן ווי א איד פון אונזער שטעטל שמאכטעט אזויפיל יארן אין תפיסה און ער האלט נאך ניטאמאל ביי האלב פון זיין באשטימטן טערמין? דארפן מיר נישט פרובירן באקעמפן דעם אזוי הארבן און אומ'יושר'דיגן אורטייל? עס איז שוין די העכסטע צייט צו אנהייבן טאן עפּעס השתדלות צו אנהייבן רוקן דעם קעיס אין גוטן ריכטונג. מיר מוזן כאטש פּרובירן! עס האלט דאך שוין יעצט נישט ביי דער שטאפּל ווי מען דארף שרייען און טענה'ן צי יענער איז שולדיג צי נישט, עס מאכט שוין יעצט בכלל נישט אויס. אפילו אויב עס זענען אמת אלע באשולדיגנדע חטאים, איז ער דאך שוין ביז יעצט אויך געזיצן מער יארן ווי סיי וועם אין דער אמעריקאנער יוסטיץ סיסטעם וואס איז באשולדיגט געווארן פאר'ן שווינדלען אזא סומע געלט, איז צו וואס האט מען פארשיקט דעם אידל צו אזא משונה'דיגע סכום יארן אין תפיסה? אפילו דער פּראסטער גוי וואלט אויפגעברענגט אזא טענה אויב וואלט א ריכטער אזוי אומ'יושר'דיג פאראורטיילט זיינס א משפחה מיטגליד, ער וואלט געקאכט און געזידט און פּראטעסטירט אויף דער אומדערהערטער עולה. איז וואו זענען מיר, אחינו בני ישראל, פארוואס זאלן מיר רחמנים בני רחמנים נישט אויפהייבן א הויכן וויי געשריי אויף אונזערס א ברודער? פארוואס זאלן מיר נישט אויפשטורעמען א וועלט? מיר בעטן אפילו מער נישט פאר רחמנות; מיר פארלאנגען יושר! אויב אונזערע אידישע הערצער וועט באמת צעגיין פאר צער פון דער אזוי אנגעווייטאגטער פרשה, וועלן מיר נישט צוריק איינדרימלען באלד נאכ'ן ענדיגן די שורות, נאר זיך טאקע נעמען טאן השתדלות. מיר וועלן אויסשרייען אונזער ווייטאג צו אונזערע פירערס, צו די גאס, און בעיקר, צו זיך אליין! און אזוי, נאר אזוי, וועלן מיר בע"ה קענען עפּעס אויפטאן! יעדער וועט טאן זיין טייל השתדלות, זיין טייל פון די מצוה, און דאס איבריגע וועט מען שוין טאן פון הימל. און אז מיר וועלן מקיים זיין דעם קלארן ציווי השם פון לא תעמוד על דם רעיך, וועט דער אויבערשטער מקיים זיין וואס עס שטייט תיכף נאכדעם אין פסוק "אני ה'", וואס זאגט אז הקב"ה איז נאמן לשלם שכר פאר די וואס פירן אויס די חשוב'ע מצוה און דער מתיר אסורים וועט היטן אונזער גאנצע קהילה פון קיינמאל נישט דארפן אנקומען צו אזעלכע ביטערע אומשטענדן.
|
|
|
|
|
| נשלח ב-27/4/2012 20:46 |
|
| |
27 יאר טורמע, תשס"א, 27 יאר טורמע, תשע"א: פארוואס?!
27 יאר טורמע, תשס"א, 27 יאר טורמע, תשע"א: פארוואס?! עס איז געווען תשס"א, העכער צען יאר צוריק, ווען א טייערער יונגערמאן איז ארעסטירט געווארן. עס איז געווען אן ערב פסח ווען די פעדעראלע אינסטאנצן זענען געקומען מקריב זיין זייערע קרבנות אין קרית יואל און האבן אוועקגעפירט דעם טאטן פון שטוב און אים אריינגעשליידערט אין טורמע, איבערלאזנדיג זיינע עלף קינדערלעך אלס לעבעדיגע יתומים. ביי דער פראצעס האט די ריכטערין, א נישט-קליינע מרשעת, אים צוגעטיילט 27 יאר טורמע. פאר א פערציג-יעריגן מענטש איז 27 יאר טורמע ווי א לעבנסלענגליכער תפיסה אורטייל! עס איז שוין פארלאפן 11 יאר זייט דער טראגעדיע, און דערווייל יושב'ט נאך דער איד אין תפיסה. די ביטערע יסורי הגוף פון זיין געבינדן אין אזעלכע שווערע אומשטענדן יעדן איינציגן טאג און די יסורי הנפש, איבערהויפט פאר א איד א ירא שמים און מדקדק על מצוה קלה כבחמורה, איז נישט צום באשרייבן. ווי קען מען זיך פארשטעלן בלויז די צער פון זיין אפוועזנד פון יעדע חתונה און בר מצוה פון די אייגענע קינדער, פון די קידושים און ברית'ן פון די אייניקלעך, און אפילו פון פשוט פארברענגען מיט די טייערע קינדערלעך ביי דער שבת'דיגער סעודה. די יסורים איז נישט איבערצוטראגן. יעדע איינציגע טאג וואס מיר זענען פארנומען אויף דער פריי מיט די טאג-טעגליכע אקטיוויטעטן, איז ביי דעם יושב נאך א טאג פון קוקן אויף די ווייסע ווענט אין צעל און די גרויע שטעכל דראטן פונדרויסן; עס איז בלויז נאך א טרערן-געווייקטע בלאט אין זיין דיקן הארץ-פארבלוטיגטן בוך. דאס איז אויסער די אומגעהויערע צער פון די צעבראכענע אידענע און די לעכצנדע קינדער, וואס טייל פון זיי האבן שוין אינדערצווישן בר מצוה געהאט, חתונה געהאט, אפּגעשוירן זייערע אייגענע, אלעס אָן דעם טאטן צו זייער זייט. דאס איז אזוי אנגעגאנגען טאג נאך טאג, חודש נאך חודש, יאר נאך יאר פאר גאנצע צען יאר (און עס ווארט אים נאך טאפלט אזויפיל יארן, השם ישמרינו), ביז איין טאג איז געקומען די ביטערע בשורה אז נאך א טייערער איד איז ארעסטירט געווארן. דא האט די גאנצע אידישע וועלט אויפגעדונערט, אלע זענען געווארן אויפגעשטורעמט ביז'ן טיפן הארץ און עס האט זיך אנגעהויבן א נאציאנאלע רודעריי. עס איז אנגעקומען דער טאג פונעם משפט און ענדגילטיג האט די ריכטערין, א נישט-קליינע מרשעת, צוגעטיילט דעם אנגעקלאגטן איד גענוי דעם זעלבן סכום יארן טורמע: 27 יאר! די ביידע אידן זענען ארעסטירט און אנגעקלאגט געווארן דורך נישט-אידן מיט גאנץ ענליכע באשולדיגונגען לויט ווי עס קוקט אויס פון די אנקלאגע-שריפטן (וואס יעדער קען זען אין די געריכטליכע רעקארדס). אין ביידע פעלער האט דער המון נישט געהאט קיין פערזענליכע ערשט-האנטיגע ידיעה איבער וואס די אנגעקלאגטע האבן געטאן, נאר די איינציגסטע אינפארמאציע וואס מען האט געוואוסט איבער די "עבירות", איז געווען לויט וואס די צייטונגען האבן באריכטעט, וואס דאס האט אויסדריקליך נישט קיין ריכטיגע ווערד אדער נאמנות לויט די תורה'דיגע פארשריפטן. די איינציגע זאך וואס קען אויסמאכן ביי אונז אידן, איז לויט ווי מיר זענען געבינדן עפ"י תורה און וואס די הלכה זאגט; אויסער דעם איז גארנישט פאראן און מיר קענען נישט, און טארן עס נישט, אננעמען. אוודאי איז נישטא קיין שום פראגע צי א איד מעג טאן עפעס קעגן געזעץ און עס איז קלאר נישט דא קיין שום בארעכטיגונג צו טאן סיי וואספארא אומלעגאלע זאך וואס די רעגירונג ערלויבט נישט. אבער אויב איז געשען וואס עס איז געשען און א איד איז ליידער יא דורכגעפאלן און זיך פארזינדיגט קעגן דעם געזעץ, קענען מיר נישט דן זיין יענעם לויט אונזערע געפילן אדער לויט וויאזוי דער גויאישער פראקוראר זאגט, נאר מיר זענען געבינדן צו טראכטן און טאן לויט וויאזוי די תורה הק' האט אנגעוויזן מיר זאלן טון. מיר קענען קיינמאל נישט נייגן ימין או שמאל פון וואס די הלכה איז אונז מחייב. למעשה, צוליב סיי וועלכע סיבה, איז דער פאקט געווען אז ווען דער ערשטער איד איז ארעסטירט געווארן אין תשס"א, האט געהערשט א שטילקייט אין שטעטל. מען האט פון קיינעם נישט געהערט קיין ווארט וועגן אנהייבן א קאמפיין, אדער זיך בכלל שטעלן אויף דער זייט פון זייער ברודער און טאן דאס מינדעסטע וואס שייך צו פרובירן העלפן דעם ארעסטירטן איד. די שטילקייט האט דאן געשריגן זייער הויך און דערמיט האט מען געגעבן ווי אן אומאפיציעלער באשטעטיגונג פאר די רעגירונג קלאגעס קעגן דעם איד. "קוקט ווי אפילו זיי אליין שאקלען זיך אפ פון אים!", האבן זיי געזאגט. די רעגירונג האט פאקטיש פרובירט צו פובליצירן און ווי מער מפרסם זיין דער ארעסט אויף דעם "אידישן ראביי שווינדלער", אבער עס האט עפעס נישט געקלעבט, קיינער האט נאך פון דעם מענטש קיינמאל געהערט און עס איז נישט געווען מער ווי נאך עפעס א קליינע נייעסל פון "א מאן ארעסטירט פאר שווינדלעריי". עס איז נישט געווארן קיין רודעריי און אויסער צווישן אונז היימישע אידן איז עס אין ערגעץ נישט געווארן ערנסט אויפגעכאפט. דאן, ווען דער צווייטער איד איז ארעסטירט געווארן צען יאר שפעטער אין תשע"א, נישט דא אין ניו יארק נאר אין פּאסטוויל, אייאווע, איז דער קעיס געווארן פארשפרייט איבער'ן גאנצן לאנד, און אפילו איבער דער וועלט. אלע צייטונגען, אידישע ווי גוי'אישע, האבן געטומלט און גערודערט וועגן דעם ארעסט. תיכף האט זיך אנגעהויבן אן ערנסטע קאמפיין ווי עסקנים האבן אויפגעשטורעמט דעם ציבור און מיט מסירות נפש געארבעט אויף אלע פראנטן, מיט העפטיגע שתדלנות און מיט'ן אויפטרייבן גרויסע געלטער, צו טאן וואס אימער צו העלפן דעם ארעסטירטן איד, אויפווייזן זיין אומשולד ווי ווייט מעגליך און רעדוצירן זיין אורטייל צו א מינימום. אבער ליידער האבן די אלע מעשים דערווייל נישט געהאלפן, דער אויבערשטער זאל זיך אוודאי מרחם זיין בקרוב. עס איז געקומען די פינסטערע שאקירנדע בשורה אז דער איד איז פאראורטיילט געווארן צו 27 יאר תפיסה! דאס איז געווען גענוי די זעלבע אורטייל ווי דעם ערשטן איד וואס איז ארעסטירט געווארן מיט צען יאר פריער -- וואס ביי יענעם פאל האט קיינער בכלל נישט פרובירט עפעס צו העלפן. שטעלט זיך די שאלה, פארוואס האט דער צווייטער איד באקומען אזא שווערן אורטייל, און טאקע גענוי ווי דעם פאריגן היימישן ארעסטאנט? וויאזוי קען זיין אז די אומגעהויערע השתדלות און שתדלנות האט גארנישט אויפגעטאן? מען האט אפילו באקומען הילף און שטיצע פון דעם גאנצן אידישן אמעריקאנער געמיינדע, וואס איז באקאנט צו האבן א מאכטפולן כח, און אויך פון אלגעמיינע פאליטישע שישקעס און פירער אין לאנד, און דאך אזא שרעקליך הארבע אורטייל? די ארבעט פון לאביאיסטן און די אומצאליגע פרואוון און אפעלאטן, גארנישט האט דערווייל ליידער נישט געברענגט קיין סוקסעס, פארוואס? וויאזוי קען דאס זיין? אלס איד, דארפן מיר קוקן מיט אידישע אויגן און פרעגן די זעלבע פראגע, וויאזוי קען זיין אז די אלע עסקנות וואס אידן האבן געטאן פאר זיינעט וועגן, האט נישט עושה פירות געווען? פארוואס האבן די אלע תפילות וואס אידן האבן מתפלל געווען נאך נישט געברענגט די ישועה? נאך אלעם קען מען נישט סתם דערקלערן אמעריקע אלס אן אנטיסעמיטיש לאנד און פאקטיש איז די אידישע איינפלוס אין אמעריקע זייער שטארק, פונדעסטוועגן האט דא קיינער נישט געקענט ערלעדיגן דעם קעיס. עס איז קלאר נישט קיין חסרון אין אונזער חלק, ווייל מיר האבן געטאן וואס נאר מעגליך צו העלפן דעם באשולדיגטן איד, אבער עס האט זיך עפעס נישט געלאזט דורכברעכן. נאך אזויפיל מאל וואס מען האט געמיינט אז אט אט וועט די גאנצע קלאגע צוזאמפאלן, האט זיך עס אין דער ענדע נישט אויסגעארבעט. עס מוז זיין אז עס ליגט דא עפעס טיפער, עפעס א סיבה וואס האט געברענגט אז עס זאל זיך אזוי פארהאנקערן און עס זאל גיין אזוי שווער. מיר זענען קיינער נישט אין הימל און קיינער ווייסט נישט דעם אויבערשטנ'ס חשבונות, אבער דאך דארפן מיר נאך אזעלכע געשעענישן מאכן א חשבון הנפש און פרובירן אריינקלערן וואספארא מעסעדזש מען האט דערמיט געוואלט שיקן פון הימל. נאכ'ן אריינקלערן אין די שווערע פראגע, איז מיר ארויפגעקומען אויפ'ן געדאנק בדרך אפשר א מעגליכע מעסעדזש וואס דאס קען באדייטן. ווי עס איז באקאנט, זענען די הויפט עסקנים וואס האבן אנגעפירט מיט דעם גרויסן קאמפיין און געטאן שתדלנות און געזאמלט געלט לטובת דעם ארעסטאנט געווען פון אונזער היימישן שטאט קרית יואל. דאס איז ווערט צו באגריסט ווערן און עס קומט זיי באמת א שטארקער אנערקענונג פאר'ן טאן אזא חסד און זיך אזוי איבערגעבן בלב ונפש פאר אזא וויכטיגן צוועק. אבער דאס ברענגט אויף די מחשבה אז אפשר דא ליגט דער באהאלטענער מעסעדזש: אויב עסק'ענען און שתדל'ען פאר אן ארעסטאנט, האבן מיר דאך אין אין אונזער אייגענעם שטאט אליין אן ערליכן יונגערמאן וואס זיצט אין תפיסה שוין אזויפיל יאר. אויב אזוי, פארוואס ביי זיין ארעסט האט מען נישט געהערט קיין פּיפּס? פארוואס האט קיינער אין שטאט (אויסער ממש איינציגע טייערע יחידים) גארנישט געטאן צו פרובירן העלפן דעם איד? אפילו נאכדעם וואס עס איז שוין דורך העכער צען יאר זייט יענעם טאג, זענען מיר נאך די גאנצע צייט אוועקגעדרייט דעם קאפ פון דער טורמע וואו דער איד זיצט שבוי בגוים, ואין פוצה פה ומצפצף. פארוואס האבן תושבי העיר נישט געדענקט פון זייער אייגענעם שכן וואס שמאכטעט אין תפיסה? קיינעמ'ס אויגן זענען נישט געווען געוואנדן צו דער אויטיסוויל טורמע וואו ער האט געשמאכטעט, ביז א פרישער אידישער ארעסטאנט איז דארט אנגעקומען צען יאר שפעטער! אויב קומען זיי נישט פריער, זענען עניי עירך כאטש נישט ווייניגער חשוב ווי עניים פון אנדערע שטעט. איז דען זיין בלוט ווייניגער רויט ווי יענעמ'ס? און אפשר, נאר אפשר, האט מען אויך דאס פון הימל געמיינט צו פרעגן. מען האט געוואלט מרמז זיין אונזער קרית יואל'ער געמיינדע: איר וואלט איך געמעגט שתדל'ען און עסק'ענען פאר אייער אייגענעם ברודער, איר מעגט זיך אויך אומקוקן אויף אייערע אייגענע שטאט מענטשן. ווי גייט דער אלטער שפּריכווארט: "חסד דארף זיך אנהייבן ביי זיך אין שטוב." * געוויסע קענען זיך נאך יעצט מאכן אזא חשבון, "קוק וויפיל מען האט געטאן פאר דעם צווייטן ארעסטאנט און דאך האט מען גארנישט אויפגעטאן, זיכער קענען מיר גארנישט אויפטון פאר דעם ערשטן ארעסטאנט." אבער קודם איז דאס נישט קיין אידישער חשבון. מיר ווייסן אז דער אויבערשטער פירט די וועלט און אלעס איז השגחה פרטית. מיר לאזן אים פירן די חשבונות, נאר מיר דארפן טאן וואס עס איז אונזער פליכט. מען האט דאך געזען די אינטערעסאנטע פארבינדונג ווי צוויי אידן האבן באקומען אן אורטייל פון 27 יאר תפיסה, וואס מוז אויפברענגען די געדאנקען צו פרעגן וואס עס איז דער שייכות. עס איז דאך זיכער נישט קיין בלויזער צופאל; אלעס האט דאך א חשבון. נו, אפשר איז עס ווי א סימן פאר די אידישע קהילה אז מען דארף ארבעטן אויף די "ביידע" ארעסטאנטן צוזאמען, נישט בלויז אויף איינעם, אפשר אזוי וועלן מיר זיין סוקסעספול. סיי וויאזוי, דארפן מיר טאן אונזער חלק השתדלות, אָן קיין שום חשבונות. מיר האבן דאך געזען ווי ביי איינעם קענען אלע עסקנות און שתדלנות פון די גרעסטע מענטשן גארנישט אויפטאן, דערקעגן זענען שוין געווען גענוג פעלער ווי איין גוטער שריט האט דורכגעבראכן און געברענגט אן אומגעראכטענע ישועה. קודם דארף מען טאן, קודם דארף מען פרובירן. מיר זענען נישט אין הימל, אבער השתדלות דארף מען טאן און דער אויבערשטער טוט דאס זייניגע און קען ברענגען די ישועה פון אומגעראכטענע ריכטונגען. די ערשטע זאך, דארפן מיר אנערקענען אז דער פראבלעם פון אונזער'ס א היימישן ארעסטאנט וואס זיצט אין תפיסה, איז אונזער אלעמענ'ס א פראבלעם. יענעמ'ס צרה איז אונזער צרה. עס איז נישט בלויז "יענער" איד וואס האט די פראבלעם; היינט איז עס יענער, מארגן אן אנדערער. מיר האבן דאך געזען ווי נאך צען יאר פארגעסן פון איין שווערן 27-יעריגן אורטייל, האט מען אונז ווידער דערמאנט מיט גענוי דעם זעלבן שווערן אורטייל אויף אן אנדערן אידישן ארעסטאנט. ווען מיר וועלן דאס באטראכטן ווי אונזערס אן אייגענער פראבלעם, וועלן מיר ארבעטן צוזאמען און טאן די נויטיגע השתדלות, ווי מען פרובירט מיט אלע מיטלען ביי אן אייגענעם ברודער, ווי מען טוט ווען עס בלוטיגט באמת דאס הארץ אויף יענעמ'ס א צרה. אויב מיר וועלן טאן באחדות אלץ וואס עס איז אין אונזער יכולת צו טאן, אויב מיר וועלן טאן אונזער טייל השתדלות, וועט דער אויבערשטער העלפן און אריינשיקן די ברכה און געבן סייעתא דשמיא. אויסער אלס מענטשליכקייט, זענען מיר דאס מחוייב צו טאן אלס די מצוה פדיון שבויים. אפילו אויב האלט איינער אז עס איז נישט מעגליך גארנישט צו טאן צו העלפן א צווייטן איד אין דעם אמעריקאנער יוסטיץ סיסטעם, איז נישטא אזא מציאות אז וויבאלד מען וואוינט אין א געוויסע פלאץ איז מען פטור פון א מצוה. מען מוז כאטש פרובירן העלפן דעם איד אין געפענגעניש. מ'קען נישט סתם הייבן די הענט און אויפגעבן נאך איידער'ן אנהייבן. כאטש דארף מען טאן די מינימום; כאטש פרובירן! מיט א שטארקן רצון האט מען שוין אויפגעטאן פיל גרעסערע זאכן און איבערגעקומען פיל גרעסערע פראבלעמען. מען רעדט דאך דא נישט פון א מערדער, וואס די פאמיליע פונעם קרבן פארלאנגען יוסטיץ און פאדערן זיין בלוט. מען רעדט אויך נישט פון איינעם וואס האט בא'עול'ט אנדערע מענטשן און די באשווינדלטע קרבנות ווילן נקמה און פארלאנגען א הארבן אורטייל. קיינער האט דא גארנישט פארלוירן און אויסער די פארשאלטענע ריכטערין האט קיינער נישט פארלאנגט אזא משונה'דיג-הויכן טורמע אורטייל; באמת האט אפילו דער פראקוראר נישט פארלאנגט אזויפיל יארן און אויך די אפיציעלע רעקאמענדאציע איז געווען ווייניגער. אבער די מרשעת האט באשלאסן צו לערנען דעם איד א לעקציע (און דערמיט פאר אלע אידן, ווי זי האט דערקלערט אין איר אורטייל) און אים פאר'משפט צום סאמע הארבסטן אורטייל וואס איז נאר ערלויבט צו געבן לויט די ביכער: 27 יאר! ממש א היסטאריש-הארבער אורטייל לויט די באשולדיגטע קלאגעס. פיל גרעסערע און ערגערע פארברעכער האבן נישט באקומען האלב אזא מספר יארן אין תפיסה. גענוג באוואפנטע רויבער און ביליאן-דאלארדיגע שווינדלער וואס זענען באמת א געפאר פאר דער מענטשהייט, זענען שוין ארויס פריי אין די לעצטע צען יאר, אבער אונזער קרית-יואל'ער אידל האט נאך קוים געדינט האלב פון זיין באשטימטן טערמין. אלעס ווייל דער מיט'ן שווארצע כאלאט האט באשלאסן אים צו לערנען בלק. אבער טראץ דעם אלעם האט דער אומגלויבליכער אורטייל ניטאמאל געצויגן קיין אויג אין דעם איד'ס אייגענער היימשטאט; מען האט נאך ביז היינט נישט געהערט קיין שום קול מחאה פון זיינע אידישע ברידער. האט איינער אריינגעלייגט די הענט אין קאלט וואסער אים צו פרובירן העלפן? האט איינער בכלל געהערט א הויכן קרעכץ? איז דאס נישט די ארבעט פון אונז, רחמנים בני רחמנים, צו העלפן אונזער קרוב. אפילו אויב עס וואלט זיך אים באמת געקומען, וואלט מען געדארפט העלפן, און כל שכן ווען עס רעדט זיך פון אזא אומ'יושר'דיגער אורטייל. מען רעדט דאך שוין נישט פון שתדל'ען אז מען זאל בכלל נישט איינזעצן אדער באשטראפן איינעם וואס האט פארלעצט דעם געזעץ. די שטראף האט ער דאך שוין סייווי באקומען, ער איז שוין צען יאר געבינדן אין תפיסה מיט שווערע פיזישע און גייסטישע יסורים, האבן מיר יעצט נאר איין בקשה: גענוג! ער האט גענוג געליטן! אזא הארבע שטראף איז פשוט נישט אין איינקלאנג קעגן זיין פארברעך! עס איז נישט יושר! עס איז נישט יוסטיץ! * עס איז א באקאנטער כלל אין דער אדוואקאטן וועלט אז יעדע קעיס איז א באזונדערע וועלט, אפילו אויב זיי האבן פארשידענע ענליכקייטן. דעריבער איז זינלאז צו אויפגעבן אויף א קעיס, פשוט ווייל ביי אן אנדערע פאל איז נישט געלונגען צו אויפטאן ווי מען האט געוואלט. פונקט ווי צוויי מענטשן וואס האבן די זעלבע מחלה און עס איז נישט געלונגען צו היילן איינעם פון זיי, מיינט עס בכלל נישט אז אויך דעם צווייטן וועט מען נישט מצליח זיין צו היילן. יעדער מענטש איז אנדערש, יעדע פאל איז אנדערש, און קיינער וועט נישט אויפגעבן ביים צווייטן נאר ווידער פרובירן מיט אלע כוחות צו ראטעווען דעם פאציענט. מען ווייסט דאך קיינמאל נישט וואס עס איז באשערט פון הימל און ווען און פאר וועם דער אויבערשטער שיקט די ענדגילטיגע ישועה. דערפאר קען א מענטש קיינמאל נישט אויפגעבן און זאגן אז לויט זיין פארגאנגענע ערפארונג איז נישטא וואס צו טון, ווייל יעדע פאל איז א באזונדערע פרשה פאר זיך, סיי עפ"י שכל און סיי עפ"י תורה. דער מענטש מוז טאן זיין השתדלות. אפילו בדרך הטבע קען מען אויך זען פארשידענע חילוקים צווישן די צוויי פעלער. ביי דעם צווייטן קעיס פון דעם 27-יעריגן אורטייל, איז עס געווען א גאר פאפולערער פרשה. עס האט זיך אנטוויקלט אין א געגנט וואס איז באוואוסט צו זיין אנטיסעמיטיש געשטימט און יעדער האט דארט געוואוסט פון דעם איד. די גוים וואס פארנעמען דעם גאנצן ארטיגן געגנט האבן פארלאנגט זיין ארעסט און געוואלט זיכער מאכן אז דער איד זאל אנגעקלאגט ווערן מיט'ן הארבסטן. מיט דער הילף פון די ריכטערין, אליינס א קליינע אידן-ליבהאבערין, האבן זיי ליידער באוויזן אויסצופירן זייער רשעות ביז'ן מאקסימום. דערקעגן, אין דער פריערדיגער פאל ווען דער היימישער איד האט באקומען א 27-יעריגן אורטייל, איז עס ווי געזאגט בכלל נישט געווען קיין ברייט-בארימטע קעיס. ער האט געוואוינט אין א ריין-אידישע שטעטל און עס האט נישט צופיל גערודערט דערוועגן אין די אלגעמיינע גאס, ווי אויך האבן די גויאישע צייטונגען קוים געשריבן דערוועגן (טראץ וואס די רעגירונג האט פרובירט שטופן אז עס זאל ווערן ווי א גרעסערע סענזאציע). קיין שום פריוואטע מענטשן, נישט גוים און נישט אידן, האבן נישט געשטורעמט דערוועגן אדער פארלאנגט מען זאל אים ארעסטירן. עס איז נאר געווען די רעגירונג וואס האט אויפגעברענגט און געווען דער איינציגער קטיגור אין דעם קעיס, צוליב די פאלשע אינפארמאציע וואס אינפארמאנטן (ליידער אייגענע משלנו'ס, צוליב זייער אייגענע טובת הנאה) האבן זיי צוגעשטעלט. געוויסע עקספערטן וואס קענען גוט דעם קעיס זענען איבערצייגט אז אויב וואלטן אפירגעקומען מענטשן פונעם שטעטל צו אפשלאגן פארשידענע ליגנטס וואס זענען אויפגעברענגט געווארן, וואלט דער איד קיינמאל נישט אנגעקומען אין תפיסה. אויב עפעס, וואלט ער העכסטנס באקומען א גאר קורצן טערמין און עס וואלטן נישט געווען קיין אנדערע מיטגעקלאגטע. ביי דעם קעיס זענען אויך נישט דא קיין בא'עולה'טע קרבנות ווי געווענליך, וואס זיי ווילן נקמה און פארלאנגען א הארבן אורטייל, ווי אויך איז די גאנצע סומע וואס די ריכטערין האט ארויפגעלייגט אלס אנטשעדיגונגס געלט שוין תיכף באצאלט געווארן. דעריבער לאזט זיך גרינג זען די באדייטנדע אונטערשיידן צווישן די צוויי קעיסעס. דא זענען נישטא קיין אויפגעהעצטע גרופעס וואס קעמפן קעגן דעם איד, דעריבער, אויב איז באשערט, קען עס מעגליך זיין א גרינגערע פעלד. מיר דארפן נאר טאן די מינימום און אויסשטרעקן א האנט צו אונזער ברודער וואס ווערט שוין געפייניגט אזויפיל יארן, און מיט די נויטיגע השתדלות וועט מען האפנטליך האבן הצלחה. מען דארף נישט צוקומען צו עפעס למעלה-מדרך-הטבע'דיגע נסים, נאר אביסל השתדלות און שתדלנות מיט סייעתא דשמיא אז עס זאל זיך אויסארבעטן. יעדער בר שכל קען פארשטיין די טענות און לאגיק פון דער שטארקער אומרעכט און העכסט איבערגעטריבענער פסק קעגן דעם באשולדיגטן, און בלויז דאס דארפן מיר ארויסהייבן און פאדערן: יושר! קודם די ערשטע און וויכטיגסטע זאך וואס מיר דארפן יעצט טאן איז צו גיין צו אונזערע לאקאלע קהילה פירער און זיי זאגן און אויפפאדערן אז מיר ווילן זיי זאלן זיך אנהייבן אינטערעסירן אין דעם קעיס און זיך ווענדן צו דער רעגירונג דערוועגן. מען בעט נישט קיין געלט פון קיינעם און מען פארלאנגט ניטאמאל אז אלע זאלן אנהייבן שיקן מעסעדזשעס צו די רעגירונג, נאר פשוט אז מען זאל זיך ווענדן צו די אייגענע פירער און זיי לאזן אנהערן אז דאס איז א שטאטישע צרה, עס איז א היימישער איד פון אונזער אייגענעם היימישן שטעטל, און דעריבער ערווארט מען אז זיי זאלן טאן כל מה שביכולתם צו העלפן דעם היימישן ארעסטאנט. קרית יואל'ער אידן דארפן גיין צו די אנפירער און זיי בעטן און פרעגן: היתכן, א איד פון אונזער שטעטל זיצט שוין מער ווי צען יאר אין תפיסה און מיר טוען גארנישט?! א טאטע פון עלף קינדער איז שוין אוועקגעריסן פאר עלף יאר, און געוואלד, עס ווארט אים נאך מער ווי טאפלט אזויפיל יאר, און מיר זיצן מיט פארלייגטע הענט? ווי לאנג נאך דארף ער יושב'ן אז מיר תושבי העיר זאלן זיך אויפוועקן? ווי לאנג קענען מיר אים איגנארירן? ווי לאנג נאך וועלן מיר לאזן אזוי שרעקליך ליידן אים מיט זיין אומשולדיגע פאמיליע? עס איז שוין געקומען די העכסטע צייט אים אויסצולייזן. כאטש פרובירן! אויב מיר וועלן טאן וואס עס פארלאנגט זיך פון אונז און פרובירן ארויסהעלפן אחינו מבשרינו, וועט דער אויבערשטער העלפן אז אלע השתדלות'ן זאלן זיכער נישט גיין לאיבוד און עס וועט זיך ברייט אויסצאלן. האפנטליך וועלן ביידע אומ'יושר'דיגע 27-יעריגע אורטיילן איבערגעדרייט ווערן און ביידע וועלן אויסגעלייזט ווערן, צוזאמען מיט אלע יושבי חשך וצלמות אין די אמעריקאנער תפיסות וואס הקב"ה וועט ארויסשלעפן משעבוד לגאולה, אמן.
|
|
|
|
|
| נשלח ב-21/3/2013 20:06 |
|
| |
|
|
|
|
| נשלח ב-21/3/2013 20:07 |
|
| |
BS"D 8 Nissan 5773 (3/19/13) Dear Rabbis and friends, As
Pesach is about to come before us, it is a time of freedom. Please have
in mind a Yid who is not only locked up, but in the SHU. What this
means, I think everyone knows already. If you wish to know, please
reply, and I shall send you an email regarding what the SHU means. But
what you can do in this situation is write him a letter. You have the
merit to be with him in his cell and visiting him just by writing him a
small letter. To wish him a few words. It only takes a minute and
doesn't cost but 46c. Please take a minute and write him a little note.
In the merit of this, we should all see as the Passuk becomes
fulfilled, "k'yemei yetzias Mitzrayim, Hareini nifla'os". And we shall
all see chasdei Hashem with our own eyes, according to our desires.
The following is the information to send him a letter/card/note: Michael Levy #63749-053 FCI Ft. Dix - West P.O. Box 2000 Ft. Dix, NJ 08640 A freilichen kusheren Yom Tov!
|
|
|
|
| נשלח ב-21/3/2013 20:09 |
|
| |
A gitte voch, a yeshidige voch, a voch mit refios un yeshios in the month of yeshios, un a voch mit a sach gelt! As
I have already notified everyone a few times, there will be a
celbration in honor of the Torah and Aron Kodesh for Yud Nissan, I want
to remind those who are volunteers who have permission to come in, they
should all come and it'll be a great celebration. The Warden and AW are
also invited to be there. So please be there. It'll be a great event
be"H.
A gitte voch, looking forward to see the guests and honor the
Torah. In the merit of this, all of us should have a yeshia - all of us
here and everyone everywhere with whatever they need.
|
|
|
|
| נשלח ב-21/3/2013 20:09 |
|
| |
BS"D Erev Shabbos Kodesh, Parshas Vayikra, 4 Nissan 5773, March 15, 2013 Shabbos Shalom u'Mevorach, A git Shabbos, a lechtigen Shabbos in dem Chodesh haYeshios! We should all merit to have all gitte hashpuos
for us and all around us, and we should have the merit to see the chasdei Hashem with our own eyes, and we should feel this, and we should zoche zein to the ultimate yeshia mit alles git b'shefer rav! This week's Parsha is Parshas Vayikra. The Parsha says "Vayikra el Moshe va'Yidabeir Hashem eilav... dabeir
el Bnei Yisroel v'amarta aleihem" (and He called to Moshe and Hashem said to him... speak to the Children of Yisroel and say to them). The Parsha says "Vayikra el Moshe". Rashi struggles with the double language of
"Vayikra, va'Yidabeir". Rashi explains that every time Hashem speaks to Moshe, He calls to him and speaks to him to show a language of love and being close to him. Hashem did this out of love. This is the reason
we do not find this when Hashem speaks to the non-Jewish prophets. Further we see in the Passuk "dabeir... v'amarta aleihem". Again we see a double language; what is this? Why
the double language here? And what is the subject of the Parsha here?
The Parsha is talking about the korbanos/sacrifices here. Also the
Parsha concludes, after learning about the korbanos, "v'chiper alav
ha'kohein lifnei Hashem; v'nislach lo al achas mi'kol asher ya'aseh l'ashmah vah" (and the kohen/priest shall atone for him before Hashem; and it shall be forgiven him regarding anything of which he did to transgress
upon). What does the term "al achas" (regarding anything) mean in this Verse? We can say, when the Holy Torah discusses the issue of korbanos/sacrifices, we need to understand, when you take an animal and bring it as a korban with all the kavanos (holy intentions), what do you really do/
accomplish? The whole subject of korbanos is based on faith and emunah, because Hashem told us that by doing this, by bringing a korban, this will bring Hashem a nachas ruach (a spirit of pleasure). As the Gemara
says, when you make a korban, it's because Hashem said to sacrifice the korban. This is the only reason we bring it. Why should this bring Hashem a nachas ruach? Only because Hashem commanded us to do a certain
thing - in this case to bring a korban - and we are fulfilling His command. This alone is what brings Hashem the nachas ruach. Further we must understand, how can a human being who understands that there is a Creator of the World Who
guides everything, how can he even come to do a sin? Any time a person sins, it can only be because of a lack of emunah/faith. There is no way in the world if someone has faith/emunah that he should be able to do any
small sin. If a person has emunah that doing a sin is dangerous and he will be punished, he would naturally be scared. It only shows a lack of emunah. And likewise, if a person believes in reward for the mitzvos, every
moment he would be busy with mitzvos, as they are very valuable. There is no greater pleasure than doing a mitzvah, having complete emunah in the immeasurable reward. Therefore, when Hashem speaks of korbanos, at the beginning and end of the Parsha we discuss emunah. As
we know, the word "Vayikra" has a small letter "alef". There are many explanations why the alef is small. But I shall try to say this: alef is emunah - to teach and remind us that emunah is the root and foundation of the
Jewish Nation and every Yid individually. Without emunah/faith, there is nothing there. The Torah says, how does one obtain emunah? This is the root of all roots. This isn't easy. The Torah says "dabeir el Bnei Yisroel v'amarta aleihem" - talk and talk about emunah and study it constantly. This is how one
achieves emunah. By talking and studying about it constantly, it implants emunah within a person. The same way, when the Parsha closes, it says "v'nislach lo al achas" - "al achas" is as the Gemara says "ba Chavakuk
v'umudan al achas" (came Chavakuk (the prophet) and stood upon one). He summed up all mitzvos and based them on one: on emunah. This is what the Passuk says, for all problems that we need forgiveness it is because
of one thing - emunah. The only reason for which a person could come to need to bring a sacrifice is because of a lack of emunah. As I said before, when we have emunah, we cannot come to do anything wrong - firstly because we have fear of
Hashem to do anything wrong, and secondly because we won't have the time to do anything wrong, as we'll use this time to do mitzvos and gain reward. I saw in a sefer and it was brought in the name of the Me'orei v'Shamesh, and he brought this in the name of the
Holy Reb Mendele m'Riminov zy"a. He had a custom that, because the Parsha finishes with the words "l'ashmah vah", which is a negative language, so when he finished to read the Parsha the whole congregation said "l'Kel
Asher shavas mi'kol ha'maasim" (to Hashem Who rests from all of [His] creations) - an anagram of the letters of the word "l'ashmah". This again reminds a person of emunah - that Shabbos is the foundation of emunah, as I
mentioned last week. Perhaps we can add to say that "l'ashmah" means "l'achzor emunah shleima matzmiach ha'yeshuos" (to study complete faith brings forth the salvations). This Shabbos is the 5th day of Nissan. And this is the day of the yahrtzeit of the Holy Apter Ruv, zy"a. He was
of the talmidim of the Holy Reb Elimelech, zy"a. And this Shabbos will be 12 years from the day I was arrested and locked up. And when this day comes each year, I think about this day, that it's a day upon which I need to
thank Hashem. Although I don't understand, the only way is to have faith in Hashem that what He does is good. And this day is a day to thank Hashem, more greatly each day. Based on what the Gemara says, "chayav
adam l'vorach al ha'ra k'shem she'mevorach al ha'tov" (it is incumbent upon a person to bless regarding the bad, just as he blesses upon the good). Just as the day I will be released will be a day to thank Hashem with a seudas
hoda'ah, and every year when that day will come will be a day of shevach v'hoda'ah, the same thing every year upon the day I was arrested when the problem began is also a day of shevach v'hoda'ah with complete faith that
what Hashem does is good, with no difference between the 2 days, even when we don't understand. We must trust Him that all He does is good. Therefore this Shabbos is a special day for me, my family and all around me. And I'm sure this day in this month
is a day which is mesigel that the yeshia should come forth. This is the reason I share with you this day of the 5th of Nissan. It's a great day of shevach v'hoda'ah amongst faith in Hashem. And I am seeking to make a very
special Shabbos here because of this. And every year this day is a great day. And this year it's a Shabbos - the 12 year anniversary on Shabbos, if I won't be home before Shabbos be"H. And perhaps I should say, if I've
achieved anything from being in prison these past 12 years, it can only be a little bit of emunah and to learn and recognize what emunah means. May Hashem help us that we should all see the kindness of Hashem with our own eyes, and that we should really
be able to thank Hashem as we see this with our own eyes and feel it in our blood and flesh, and we should always see this by everything, all the time, everywhere, everyone with all gitte hashpuos b'shefer rav. We
should see the yeshia of gantz Klal Yisroel right now! Git Shabbos! Please remember to have us in mind, especially on this great day and this great month which is a month of yeshios and emunah! Again, a git Shabbos.  | Names.jpg |
|
|
|
|
|
| נשלח ב-21/3/2013 20:10 |
|
| |
BS"D 2 Nissan 5773 (March 13, 2013) "See how far we can get!" Dear Rabbis and friends, I would like to share with you a wonderful occurrence which happened today. I was so excited, that I felt that I
had to share this with you. Sometimes a person does work and tries to achieve, but it doesn't happen. You become frustrated thinking why you have to do, what is the gain and benefit. But sometimes you see something and you feel everything is worth it for this. And this is what I am about to write to you.
To understand more, I will tell you what happened yesterday before this occasion. I was called to the Lieutenants' Office. Usually when someone is called to the Lieutenants' (LT) Office, and you don't know the
reason, a person is scared. Usually there is trouble involved. (Or perhaps they are calling you to go home!). But being called to the Lieutenant and not knowing what would be, they called me saying that after the
Institutional Count, I had to go to the LT's Office. It was before davening. I was thinking the first thing to put on tefillin. Because going to the LT's Office, a person doesn't know where he will end up afterwards.
So I put on the tefillin and then I knew at least, whatever would be, at least I put on tefillin. If, Hashem forbid, I did go to the SHU, until I got the tefillin.... Hashem yirachem. Baruch Hashem, everything turned out fine at
the LT's Office! But today was another story. David Solan, one of the distinguished members of our community whom we've written about before, was called to go to the Hospital. It happened to be that I told David the story of yesterday
about the tefillin. And when a person is called to go to the Hospital, he isn't given any earlier notice. So we don't know how long it will take, etc. It's all "up in the air". So when they called him to the Hospital, the first
thing he did was to run and put on tefillin, to make certain that he'd put on tefillin for the day! Let me tell you my friends, if you would know the history of how David began putting on tefillin and all, I was so
impressed with how he told me the event, it gave me such nachas to see what a person can achieve - encouraging a Yid in doing Torah u'mitzvos. Whoever knows him would be impressed with this. So I am excited, and I am sharing my excitement with you!
When you see this, with all the difficulties going on here, it gives us chayus. May Hashem help that all Yidden here should be free, and free from the ultimate galus, especially in these days of the Yemei Yetzias Mitzrayim.
We should see the same miracles today when all Yidden are free from all exiles be"H. Thank you for reading about this event.
|
|
|
|
|
| נשלח ב-21/3/2013 20:10 |
|
| |
BS"D 24 Adar 5773 (3/6/13) Community Gathering by: Yaakov Alter ben Shifra Tsharna Dear Rabbis and friends, FCI Ft. Dix - West. I would like to share with everyone a historical event which occurred yesterday in the
Chapel. For over a week, we had placed a notice that there would be a meeting on this date (23 Adar/March 5th) (to coincide with our weekly meeting). The purpose of the meeting was to promote unity and to prepare
for the great Holiday of Pesach. We hoped to arrange all details so the Yom Tov would turn out the best possible. This was the text of the Notice of Invitation: ------------------------------ ------------------
BS"D 17 Adar 5773 (Feb. 27, 2013)
*********************************************
COMMUNITY MEETING
We hereby wish to invite the entire
Jewish Community of Ft. Dix - West to
a
MEETING
in preparation for the Pesach Holiday.
All
Jews are invited for an event in the Chapel
Tuesday 23 Adar 5773 (March 5th, 2013).
6:30pm
Being by the meeting shall be a test and
preparation for the upcoming Holiday of
Pesach. There shall be a special surprise
treat awaiting those who attend, which
shall be a sample of the holiday to come.
The Jewish Community of Ft. Dix - West
---------------------------------------------------
It turned out that the entire community awaited meeting. All of the community was interested in the
preparations and ensuring that we'd be able to observe the Yom Tov properly, be"H.
On Tuesday at about 6:30pm, the entire community showed up at the Chapel. It was a historical event to
see everyone together and united. Even many people who ordinarily don't come showed up that night!
Reb Levi Yitzchok Rosenbaum opened the meeting. He brought out the importance of unity. With unity, we
can achieve all of our goals. He said we should take the opportunity at this upcoming Holiday of Freedom to
be united, and in this merit we should all have a yeshia and go free.
There were special bags made for the community with a special treat inside. There were stickers placed on
each bag, which said the following:
---------------------------------------------------
BS"D
Tuesday 23 Adar 5773 (March 5, 2013)
6:30pm
All together for Community Unity Meeting
*****************************
The purpose of this meeting is to come
together and be united k'ish echad b'lev
echad. And if there will be unity together
with one voice, we will achieve having
our holiday with ruchniyus (spirituality)
and gashmiyus (physicality) b'siyatta
d'Shmaya (by Divine Providence). It is in
everyone's hands to make it successful.
Each person should demand unity from
himself. We all have one common
denominator - that we're all Yidden. And
every Yid is holy. And we will work
together, united with one voice, and this
will bring a nice holiday which shall be
remembered forever. In this merit, we'll
all have the true yeshia and go home just
like the Yidden went out from Egypt -
healthy and wealthy with all good. Please
help us, and everyone should be blessed.
The Jewish Community of Ft. Dix - West
--------------------------------------------------
Rabbi Samet began to speak, wishing everyone a good evening and giving a warm welcome for everyone. He
opened with a vort from Reb Aharon HaGadol m'Karlin, zy"a. He said, if ten Yidden sit together, only sitting
together united, even a Seraf (Angel) couldn't enter between them - they are so holy. Just with all of us
sitting together that night was a Kiddush Hashem.
In the middle of the speech, the Rabbi made clear that we always have to listen to orders of Staff, even when
they have no right or justification to tell us something. Afterwards we can challenge it, but we have to listen
at the moment.
While he was saying that, it turned out, for some reason, the chaplain on duty didn't like that we were having
a meeting. He came in and asked what we were doing. We said we were gathering together to prepare for
the Holiday, to talk about Jewish Law, customs, following the rules, etc. But the chaplain told Rabbi Samet
that he wasn't allowed to stand. And therefore Rabbi Samet sat down and continued speaking. By the way,
the chaplain had no right to do this. There is no rule that a person can't teach standing. But, as a direct
order, Rabbi Samet listened to him. Furthermore, Rabbi Samet spoke to the community, making sure we all
knew to always follow direct orders. Later we can always challenge the order, making sure our rights are
respected.
A few minutes later, the chaplain came into the room again. He said that we're not doing Torah study, and
everyone must leave. But the Rabbi was ordered to stay. The whole community was very upset and felt that
the chaplain had no right to do this. We were speaking about the laws of Pesach and that we should be united.
Many people started to argue and criticize the chaplain. But the Rabbi again pointed out that we must listen
to direct orders, and so the community listened and left the room. Rabbi Samet went to the Chaplain's office.
He explained that this was the regular weekly meeting and it's 100% our right to do. We hadn't done anything
wrong. And furthermore, instead of encouraging us to do this more, the chaplain was discouraging us from
coming and learning and speaking together. The Rabbi explained to the chaplain that what he did was
completely wrong and that he had no right to do this.
With Hashem's help, the chaplain accepted the explanation. The chaplain called everyone back and even
apologized to everyone! Rabbi Samet hadn't even requested the apology. But of his own accord, the chaplain
came and apologized to everyone, saying that he was out-of-line and over-reacted to the situation, saying he
was under pressure.
We continued the meeting. We were all very encouraged. As the goal of the meeting was to bring unity, we
understood we only have each other to rely upon and love as our fellow Yidden. Just being Yidden we have a
common denominator. We ended the meeting giving everyone a bag with treats. There was also a letter
which explained the importance of unity. A copy of this letter shall be posted later in the yearly Pesach
brochure be"H.
By Jewish nature, as a result of of our meeting in the Chapel, it brought more unity and togetherness. Baruch
Hashem!
May Hashem help us, that in the merit of unity, we should have the merit to see miracles like we did at the
time of Yetzias Mitzrayim. We should all be free, home with our families immediately - Umein!
|
|
|
|
|
| נשלח ב-21/3/2013 20:11 |
|
| |
BS"D Erev Shabbos Kodesh, Parshas Va'yakhel/Pekudei, Shabbos Chazak, Parshas HaChodesh, Shabbos Mevorachim Nissan (HaChodesh HaYeshios), 26 Adar 5773, March 8, 2013 MI SHE'NICHNAS B'ADAR, MARBIN B'SIMCHA!
AS WE ENTER THE MONTH OF ADAR, WE INCREASE IN JOY! Shabbos Shalom u'Mevorach, A git Shabbos, a lechtigen Shabbos! This Shabbos is a great, great Shabbos. It's Shabbos Parshas Vayak'hel/
Pekudei, Shabbos Chazak, Shabbos Parshas HaChodesh, Shabbos Mevorachim Nissan. This coming week is the divide between the 2 months of Adar and Nissan which is bein geulah l'geulah (between redemption and redemption). Hashem should help that this time should bring a geulah for us as well - everyone individually
and all together, with all good influences, in great measure, for us and all around us, and for gantz Klal Yisroel! The Verse says in the Parsha, "va'yak'hel Moshe es kol Adas Bnei Yisroel, va'yomer aleihem, eileh ha'dvarim
asher tzivah Hashem, la'asos osam" (And Moshe gathered the entire Congregation of the Children of Yisroel, and he said to them, these are the words which Hashem commanded, to do them). According to the Commentators, "eileh ha'dvarim asher tzivah Hashem" - "eileh ha'dvarim" means Anochi Hashem (which is
the mitvah of emunah/faith). These are all the mitzvos; faith is the foundation of everything. It happens to be that a goy asked me today what the definition of faith is. I answered him that the definition of faith is to believe. When you believe something, automatically as a result of believing, you feel and have
it. And I told him, when you believe and know that you have money in your account, you're happy because you can spend it. If you believe the police are behind you, you believe and you're scared and take it into
consideration. When you believe and live with something, the result is a fact in your life. He asked me if belief is fear. And I said no, whatever you believe is a reflection - it is what happens. If you believe that
there is an Elokim and that He gave the Torah, and you believe that
there is s'char ha'mitzvos (reward for the commandments), and the
opposite - punishment for misdeeds, the more you believe, the more
mitzvos you
will do. As you truly believe that for every mitzvah you will get a reward. And you live with this fact. The more you believe in punishment, the more you will fear Hashem. So if this is the case, "eileh ha'dvarim... la'asos osam" - which means you have to do, then what do you have
to do to believe? The Torah teaches us to get emunah/faith, you have to do something. You have to exercise and implant within yourself the faith. You have to learn the Torah and do the mitzvos and observe and see that Hashem exists and controls everything.
The Passuk says further regarding the mitzvah of Shabbos. Shabbos declares faith. Observing the Shabbos is only with faith. The root of the mitzvah of Shabbos is to show that "my work means nothing and is nothing;
only Hashem does". Not by working does it give me sustenance; only Hashem gives us sustenance. This is why it says in last week's Parsha that Shabbos is a covenant and sign between us and Hashem. Observing the
Shabbos, not doing work on Shabbos, this is what brings us success and blessings. Faith is not an easy thing. It's very difficult to achieve it. But when you achieve it, it is very, exceedingly valuable. It is difficult to achieve true emunah, and Hashem forbid, it's easy to lose it. We have to keep
studying and observing it to achieve it. And whoever achieves emunah achieves the greatest thing. As a result of faith, you gain trust, and as a result of trust, you gain simcha (joy). So when you have emunah, you're the most joyful and happy always with whatever happens.
When you have emunah/faith, then we can gather together and be united. Because there's no jealousy when you have faith. No one can take what belongs to another. Each person receives what is meant for him.
Therefore we can have unity, and unity brings further faith. All mitzvos are like a domino-effect. This is what the Passuk says "la'asos osam". As when you have the faith, it leads to do more mitzvos, and you have
joy, and so on. Emunah/faith is the entire Torah, from beginning to middle to the end. As we stand now and go out from the month of Adar and enter the month of Nissan, which Nissan is the Month of Salvations, as we say, "HaChodesh ha'zeh she'yeshios, makifos bo" (this month that salvations surround it).
Makifos also means to borrow as the Apter Ruv zy"a said. So this month we can borrow salvations, even if a person doesn't have merit. So let's all observe this time and encourage ourselves with faith, and to take the
opportunity of these days to achieve the right emunah and the salvations with all good influences. Therefore this Shabbos is Chazak - we encourage each other to take the opportunity and use these days to benefit from
this time of great influences and achieve our goals to bring the ultimate salvation. I will close my words, I spoke to my father today to say "a git Shabbos". I told him that the connection between Va'yak'hel Moshe and Eileh Ha'Pekudei, that if we will fulfill the "va'yak'hel Moshe", if we are united with the
right emunah and trust in Hashem, then comes "eileh ha'pekudei" - we can count our money and see the results of all good influences. He told me that "eileh ha'pekudei" is not only this, but also a language of "pakad
pakadti" (I will surely redeem) - it's a time of salvations. I can say one more thing, before we say "chazak, chazak" and the Chumash closes itself, it says "Anan Hashem al ha'Mishkan yomam, v'Eish tihyeh lailah bo, l'einei chol Beis Yisroel, b'chol mas'eihem" (the Cloud of Hashem
was upon the Tabernacle by day, and the Fire was by night, in the eyes of all the House of Yisroel, in all their journeys). Laila means a time of darkness, and b'chol mas'eihem - in all challenges and things which occur.
V'Eish means emunah shleima (perfect faith). We must always be chazak, chazak with emunah. Then we can survive all darkness and everything which surrounds the darkness. With emunah we can overcome all challenges. And the emunah has to be chazak, chazak v'nis'chazeik - we must study the emunah over and over,
and with this we can overcome everything and anything. May Hashem help that we should have the merit to take the opportunity of these great days, as we said before, and we should benefit from these days, and merit to have all salvations individually and communally, with the
salvation of all Klal Yisroel - Umein! Please remember to keep us in mind in these great days. A git Shabbos!
|
|
|
|
|
| נשלח ב-21/3/2013 22:02 |
|
| |
BS"D 10 Nissan 5773 (3/20/13) Dear Rabbis and friends, Just
now we have come back from the Chapel. There was another historical
event! Ft. Dix - West never had before what happened tonight. As
we already know, Yud Nissan is a great day in Ft. Dix - West, as this
is the date that 3 years ago we got the Holy Ark (Aron HaKodesh). And
every year this day is a day of celebration and honor for the Torah and
thanks for Hashem.
But today was something like never before. We are soon going to
write a full report. As soon as it's available, it'll be posted to
everyone be"H. With honor and respect for everyone. Please look forward to the report be"H.
|
|
|
|
|
