| נשלח ב-20/6/2004 06:40 |
 |
| |
דברי תורה לפרשת חקת
דברי תורה לפרשת חקת
זאת חקת התורה: (יט-ב) לפי שהשטן ואומות העולם מונין את ישראל לומר מה המצוה הזאת ומה טעם יש בה, לפיכך כתב בה חוקה גזרה היא מלפני אין לך רשות להרהר אחריה (רש"י)
דער גאנצער ציהל פון דער שטן און די גוים, איז צוריק אויפוועקען חלילה א קטרוג אויף די אידן וועגן דעם חטא העגל, און מיט דעם ברענגן אויף זיי דעם מידת הדין. דערפאר טשעפן זיי די אידן און פרעגן: "וואס איז די מצוה און דער טעם דערפון? דאס קומט דאך מכפר זיין אויף דער חטא העגל"! ענטפערט מען זיי: "גזירה היא מלפני", עס איז א גזירה פון דעם אייבערשטען, "אין לך רשות להרהר אחריה", און מיר האבן נישט קיין רעכט אריין צו טראכטן אויף וואס דאס קומט מכפר זיין.
(אורח לחיים - זלאטשוב)
זאת חקת התורה: (יט-ב) לפי שהשטן ואומות העולם מונין את ישראל לומר מה המצוה הזאת ומה טעם יש בה, לפיכך כתב בה חוקה גזרה היא מלפני אין לך רשות להרהר אחריה (רש"י)
אזוי איז דער וועג פון דעם יצר הרע ווען ער קומט איבער רעדען א איד צו זינדיגען, צום ערשט ווען דער איד וויל טוהן א מצוה, רעדט ער איהם אפ נישט צו טוהן ווייל ער איז אזוי שטארק דערווייטערט פון דעם אייבערשטען צוליב זיינע עבירות, און די מצוה איז אזא הייליגע זאך, אז דער אייבערשטער וועט דאס נישט אננעמען. "מה המצוה הזאת"? אבער ווען דער איד שטארקט זיך איבער זיין יצר הרע און ער טוהט יא די מצוה, דאן קומט ווידער אהן דער יצר הרע און שיקט אריין אין זיין הארץ א געפיהל פון גאוה און צופרידענקייט: "קוק נאר און זעה וואס פאר א גרויסע און חשוב'ע זאך דו האסט געטוהן, וואס פאר א גוטען טעם דיין מצוה האט, "ומה טעם יש בה"!! דערפאר זאגט די תורה: "גזרה היא מלפני", איידער דו טוסט די מצוה זאלסטו טראכטן אז עס איז א גזירה אהן קיין טעם, אפילו דו ביסט נישט ראוי דערצו. און דערנאך "אין לך רשות להרהר אחריה" האסטו נישט קיין רשות אריין צו טראכטן נאכדעם אז דו האסט יא געטוהן די מצוה.
(רבי ר' מאיר פרעמישלאנער זי"ע,)
זאת חקת התורה אשר צוה ה' לאמר וגו', אשר אין בה מום אשר לא עלה עלי' עֹל. (יט-ב)
זאגט אויף דעם דער הייליגער רבי פון לובלין זי"ע: "אשר אין בה מום", א מענטש וואס מיינט אז ער האט נישט קיין שום פעלער, איז א סימן אז: "לא עלה עליה עֹל", ער האט נאך נישט אנגענומען אויף זיך דער "עול מלכות שמים" ווי עס דארף צו זיין. ווייל אויב יא, וואלט ער נאר איינגעזעהן זיינע פעלערס.
זאת חקת התורה: לפי שהשטן ואומות העולם מונין את ישראל לומר מה המצוה הזאת ומה טעם יש בה, לפיכך כתב בה חוקה גזרה היא מלפני אין לך רשות להרהר אחריה (שם)
לכאורה איז שווער, פארוואס פינקט דער מצוה טשעפענען זיי כלל ישראל, עס זענען דאך דא אסאך חוקי התורה, נאך איז שווער, פארוואס זאגט רש"י אז עס איז נישט דא קיין טעם, רש"י ברענגט דאך ווייטער פון מדרש אז דאס איז געקומען מכפר צו זיין אויף די מעשה העגל. זאגט דער הייליגער כתב סופר אז מען קען דאס פארענטפערען מיט א רמב"ן וואס ער פרעגט, פארוואס דארפען כלל ישראל האבען א כפרה אויף די מעשה העגל, די אלע וואס האבען געדינט די עגל זענען דאך שוין דעמאלס געשטארבען? נאר ענטפערט דער רמב"ן אז נאר די וואס האבען בפועל געדינט עבודה זרה זענען געשטארבען, אבער די וואס האבען געהאט "הרהורי עבודה זרה" זיי האבען נאך געדארפט האבען א כפרה. דאס איז פשט אין רש"י, די גוים טשענען און זיי זאגען "מה המצוה הזאת ומה טעם יש בה", פארוואס קומט עפעס אז מען זאל מעניש זיין כלל ישראל אויף "הרהורי עבירה"? ענפערט מען זיי: "לפיכך כתב בה חוקה" דאס איז א געזעץ פון די תורה אז, "אין לך רשות להרהר אחריה" ביי עבודה זרה איז אסור אפילו הרהורים.
 |
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 18:04 |
|
| |
וירם משה את ידו ויך את הסלע" (במדבר כ' י"א)
סוג דבר-התורה: וורטים/פשט הוסף בתאריך 15/10/2003 10:18:35
ויש להבין:
א. מדוע משה עבד ה' לא קיים רצון ה' לדבר אל הסלע?
ב. מדוע לגבי הבאר הראשונה (שמות יז. ו) יצא המים ע"י הכאה ולא ע"י דיבור?
והנ"ל שיש שני סוגי ניסים יש נס שהוא נס גלוי ממש אשר א"א להבינו כלל ללא ההסבר שזה נס, אבל יש ניסים שעושים מעשה בשביל לקרב את הנס אל הבנתינו אף שגם זה הוא נס.
ראיה לדבר זה שהנה מצינו בגמ' (חולין ז:) שאמר רמי בר חמא שגדולים צדיקים במיתתן יותר מבחייהם שנאמר "ויהי הם קוברים איש והנה ראו הגדוד וישליכו את האיש בקבר אלישע וילך ויגע האיש בעצמות אלישע ויחי ויקם על רגליו", ומבאר רש"י שרואים שבמותו של אלישע היה מספיק שיגעו בעצמותיו בשביל להחיות מתים ואלו בחייו היה אלישע צריך בשביל להחיות את בנה של השונמית לגהור על פיו ולהפיח רוח חיים בפיו. ומגמרא זו רואים אנו שצדיק גדול עושה ניסים שאין בהם שום שייכות טבעית כמו שחי האיש שנגע בעצמות אלישע, אבל מי שהוא במדרגה פחות גבוהה כמו שהיה אלישע בחייו היה צריך לעשות מעשה טבעי (נפיחת אויר בפיו) כדי לקרב את הנס אל הטבע.
ע"פ הנ"ל נוכל לתרץ את שאלתינו דלעיל שהבאר הראשון היה בזכות מרים (כמו שמבואר בפרשתינו שכאשר מתה מרים הפסיק הבאר) שהייתה פחות צדקת ולכן היה צריך להכות על הסלע.
אבל משה היה צדיק גדול והיה מספיק שידבר אל הסלע ולא יעשה שום מעשה טבעי, אבל משה בגלל ענותנותו הכה בסלע בשביל להראות שהוא לא צדיק גדול אבל ה' כעס עליו שאסור לו להיות עניו במקום שיפחת קדוש ה' בגלל זה.
מקור: בעל "לב אריה", מלוקט מ"כמוצא שלל רב"
http://www.divrei-tora.com/DT_View.asp?Datid=121
|
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 18:02 |
|
| |
וידבר העם באלקים ובמשה. החתם סופר הביא ממה שנאמר ביהושע כל העם היוצא ממצרים וגו' מתו במדבר וגו' כי מולים היו כל העם היוצאים וגו' אותם מל יהושע. נראה כאלו תלו מיתת היוצאים בכי מולים היו. והיינו כי הלא לא מתו אלא מחטא לשון הרע שהוציאו רבה על עצים ואבנים, ומזה יש ללמוד בקל וחומר גדול פגם של מדבר לשון הרע על ה' ועל משיחו, אם כן לכאורה יותר היה ראוי לעונש דור האחרון שבהם סוף מ' שנה, דכתיב וידבר העם באלקים ובמשה. גם כי באמת נענשו בנחשים השרפים, מכל מקום היה עונשם קל, ומיד ריחם עליהם הקדוש ברוך הוא על ידי נחש נחושת של נס, והלא יפלא הדבר. והאמנם נראה הטעם, כי ברית הלשון וברית המעור משותפים ומצורפים, והמקודש בברית המעור ונימול, הוא פוגם פגימה רבה על ידי לשון הרע, מה שאין כן מי שלא זכה לברית המעור, אין פגימתו בלשונו פוגם כל כך, על כן מתו כל העם היוצאים בדברם רק על עצים ואבנים, כי מולים היו כל העם היוצאים. והיה פגימתם עושה רושם עצום, מה שאין כן הילודים במדבר לא מלו ולא הגיע פגימת לשונם כל כך אפילו בדברם באלקים ובמשה ואותם מל יהושע:
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 18:00 |
|
| |
זאת חקת התורה, אשר צוה ה' לאמר. והקשו המפרשים למה כתוב חקת התורה ולא חקת הפרה, ויש לפרש על פי המבואר במדרש (שמות רבה לח ועוד הרבה מקומות) ש-זאת מרמז על ברית מילה, בזאת יבא אהרן אל הקודש. וכמו כן כאן, שמרמז על ברית מילה, ו-חקת. הרמז, בחקיקה, שצורת לימוד התורה צריכה להיות שתהיה התורה חקוקה בו, כמו שהמילה חקוקה באדם, והכוונה שצורת הלימוד צריכה להיות בחזרה ובשינון הרבה פעמים עד שיחקק בלבו ולא ישכח לעד, כסימן החקוק על לוח שנשאר לעולם, וכן נאמר שאיסור שכחת התורה היא עד שישב ויסירם מלבו:
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 17:59 |
|
| |
שאלה קטנה
שאלה קטנה שמציקה לי..
למה בנושא של המים מן הסלע
הציווי מתחיל ב''קח את המטה''?
אפשר להבין כאילו משהו טמון במטה הזה..
ואולי בגלל זה משה ''השתמש'' בו להוציא את המים..
אז למה דווקא מתחיל הציווי במטה הזה?..
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:27 |
|
| |
שאלות
א) פארוואס הייבט זיך אהן די פרשה מיט די ווערטער "זאת חקת התורה" און נישט "זאת התורה" ?
ב) פארוואס שטייט "ויקחו אליך" צו משה ?
ג) וואס איז די טייטש "תמימה" און פארוואס טייטשט מען דא אנדערש ווי איבעראל ?
ד) פון ווי ווייסען מיר אז לדורות קען זיין אז די כהן גדול דארף מאכען די פרה אדומה ?
ה) ווי האט מען פאברענט די פרה, אין די מדבר ? און אין ארץ ישראל ?
ו) דארף די כהן גדול אויך שעכטען די פרה ?
ז) פון ווי ווייסט מען דאס?
ח) ווי שפריצט ער די בלוט פונ'ם פרה ?
ט) "ואחר יבא אל המחנה" וועלכע מחנה ?
י) ווי אזוי קען זיין אז די כהן גייט קודם אריין אין די מחנה, און ערשט נאכדעם ווערט ער ריין ?
יא) וואס האט מען געטוהן מיט די 3 חלקים פונם אש וואס מען האט איינגעטיילט ? און ווי ליגט דאס אין פסוק ?
יב) וואס איז די טייטש פון "חטאת הוא" ?
יג) "הוא יתחטא בו" פארוואס באניצט מען זיך מיט אמאהל מיט א לשון זכר, פרה איז דאך א לשון נקבה ?
יד) וואס איז טייטש "במת בנפש" ( 2 פשטים) ?
טו) "את משכן ה' טמא" נאר מיט'ן ווערען טמא איז מען מטמא די משכן ?
טז) "עוד טמאתו בו" אוודאי איז ער טמא ער איז דאך נישט ריין ?
יז) "כל הבא אל האהל" די אהל ווערט דען טמא אויף אייביג ?
יח) "וכל כלי פתוח" וואסארע כלי רעט זיך די תורה ? און וואס איז די הלכה ביי דעם ?
יט) וואס איז טייטש "פתיל" ? און ברענג א ראיה ?
כ) וואס מיינט "על פני השדה" (2 פשטים) ?
כא) פארוואס שטייט 2 מאהל, איין מאהל "את מקדש ה' " און איין מאהל "את משכן ה' " ?
כב) "ומזה מי הנדה" ווער מיינט דאס ?
כג) וואס איז די חילוק פון די טומאה פונ'ם נוגע ביז'ן טומאה פונ'ם נושא ?
כד) לויט'ן מדרש, פארוואס דארף מען נעמען א פרה ? אדומה ? תמימה ? לא עלה עליה עול ?
כה) לויט'ן מדרש, פארוואס דוקא אלעזר הכהן ? פארוואס ושרף את הפרה ?
כו) לויט'ן מדרש, פארוואס דוקא א עץ ארז, אזוב, ושני תולעת ?
כז) לויט'ן מדרש, פארוואס שטייט, אז די פרה איז למשמרת ?
כח) פארוואס שטייט "ויבאו בני ישראל כל העדה" ?
כט) פארוואס שטייט נאנט מיתת מרים צו די פרה אדומה ?
ל) פארוואס פינקט יעצט איז נישט געווען קיין וואסער צו טרינקען ?
לא) וואס איז טייטש "ולו גוענו" און וואס איז טייטש "בגוע" ?
לב) פון ווי לערנט מען ארויס אז "חס הקב"ה על ממונם של ישראל" ?
לג) פארוואס מוז מען זאגען אז דא איז אויך געווען "מועט מחזיק את המרובה "?
לד) וואס האט משה רבינו געמיינט צו זאגען מיט די ווערטער "המן הסלע הזה נוציא לכם מים" ?
לה) פארוואס האט די שטיין נישט געגעבען קיין וואסער ווען משה האט גערעט צום שטיין ?
לו) פארוואס האט ער געשלאגען 2 מאהל ?
לז) וואס איז די חילוק פון די מי מריבה, צו "הצאן ובקר ישחט"?
לח) פארוואס דארף די תורה אויסרעכענען די חטא פון משה און אהרן ?
לט) פארוואס וואלט געווען א גרעסערע קידוש השם ווען משה וואלט גערעט צום שטיין ?
מ) וואס מיינט "לכן לא תביאו" ? און ווי נאך זעהן מיר אז דאס מיינט אזוי ?
מא) "המה מי מריבה" וועלכע ?
מב) "ויקדש בם" פארוואס ווערט געהייליגט די אייבערשטערס נאמען ווען ער טוט א דין מיט די צדיקים ?
מג) פארוואס האט מען דערמאנט א ברידערשאפט צו אדום ?
מד) פארוואס דארף מען דערציילען צו אדום אז מיר האבען זיך שטארק געמיטשערט ?
מה) פון ווי לערנט מען ארויס אז די אבות האבען צער ווען זייערע איינעקלעך מיטשענען זיך ?
מו) "וישמע קולנו " וואס האבען זיי מרמז געווען ?
מז) ווער איז דאס "וישלח מלאך" ? און ווי נאך זעהען מיר אזוי ?
מח) פארוואס קומט אז זיי זאלען אדארך לאזען זייערע לאנד ?
מט) פארוואס שטייט "מי באר" און נישט "בארות" ?
נ) פארוואס האבען זיי צוגעלייגט די ווערטער "דרך המלך נלך" זיי האבען דאך דאס שוין דערמאנט ?
נא) וואס ענטפערט אדום צוריק מיט די ווערטער "פן בחרב אצא לקראתך" ?
נב) וואס מיינט "רק אין דבר"?
נג) וואס מיינט אז זיי זענען געגאנגען מיט א "יד חזקה" ?
הצלחה רבה!!!!
|
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:25 |
|
| |
ולא היה מים לעדה וגו'. וירב העם עם משה וגו'. (כ-ג) "ולא היו מים לעדה" די יודן האבן נאר געבעטן וואסער כדי צו שטילן דעם דארשט. אבער "וירב העם עם משה" די "ערב רב" וואס ווערן אנגערופען "עם", זיי האבן אויסגענוצט דעם געלעגנהייט נאר זיך צו קריגען מיט משה רבינו.
(אור פני משה)
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:24 |
|
| |
מה המצוה הזאת ומה טעם יש בה וכו', גזרה היא מלפני אין לך רשות להרהר אחריה. (שם) זאגט דער הייליגער רבי ר' מאיר פרעמישלאנער זי"ע, אזוי איז דער וועג פון דעם יצר הרע ווען ער קומט איבער רעדען א איד צו זינדיגען, צום ערשט ווען דער איד וויל טוהן א מצוה, רעדט ער איהם אפ נישט צו טוהן ווייל ער איז אזוי שטארק דערווייטערט פון דעם אייבערשטען צוליב זיינע עבירות, און די מצוה איז אזא הייליגע זאך, אז דער אייבערשטער וועט דאס נישט אננעמען. "מה המצוה הזאת"? אבער ווען דער איד שטארקט זיך איבער זיין יצר הרע און ער טוהט יא די מצוה, דאן קומט ווידער אהן דער יצר הרע און שיקט אריין אין זיין הארץ א געפיהל פון גאוה און צופרידענקייט: "קוק נאר און זעה וואס פאר א גרויסע און חשוב'ע זאך דו האסט געטוהן, וואס פאר א גוטען טעם דיין מצוה האט, "ומה טעם יש בה"!! דערפאר זאגט די תורה: "גזרה היא מלפני", איידער דו טוסט די מצוה זאלסטו טראכטן אז עס איז א גזירה אהן קיין טעם, אפילו דו ביסט נישט ראוי דערצו. און דערנאך "אין לך רשות להרהר אחריה" האסטו נישט קיין רשות אריין צו טראכטן אז דו האסט יא געטוהן די מצוה.
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:24 |
|
| |
זאת חקת התורה: לפי שהשטן ואומות העולם מונין את ישראל לומר מה המצוה הזאת ומה טעם יש בה, לפיכך כתב בה חוקה גזרה היא מלפני אין לך רשות להרהר אחריה (שם) לכאורה איז שווער, פארוואס פינקט דער מצוה טשעפענען זיי כלל ישראל, עס זענען דאך דא אסאך חוקי התורה, נאך איז שווער, פארוואס זאגט רש"י אז עס איז נישט דא קיין טעם, רש"י ברענגט דאך ווייטער פון מדרש אז דאס איז געקומען מכפר צו זיין אויף די מעשה העגל. זאגט דער הייליגער כתב סופר אז מען קען דאס פארענטפערען מיט א רמב"ן וואס ער פרעגט, פארוואס דארפען כלל ישראל האבען א כפרה אויף די מעשה העגל, די אלע וואס האבען געדינט די עגל זענען דאך שוין דעמאלס געשטארבען? נאר ענטפערט דער רמב"ן אז נאר די וואס האבען בפועל געדינט עבודה זרה זענען געשטארבען, אבער די וואס האבען געהאט "הרהורי עבודה זרה" זיי האבען נאך געדארפט האבען א כפרה. דאס איז פשט אין רש"י, די גוים טשענען און זיי זאגען "מה המצוה הזאת ומה טעם יש בה", פארוואס קומט עפעס אז מען זאל מעניש זיין כלל ישראל אויף "הרהורי עבירה"? ענפערט מען זיי: "לפיכך כתב בה חוקה" דאס איז א געזעץ פון די תורה אז, "אין לך רשות להרהר אחריה" ביי עבודה זרה איז אסור אפילו הרהורים.
(שמעתי
|
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:23 |
|
| |
זאת חקת התורה: לפי שהשטן ואומות העולם מונין את ישראל לומר מה המצוה הזאת ומה טעם יש בה, לפיכך כתב בה חוקה גזרה היא מלפני אין לך רשות להרהר אחריה (רש"י) דער גאנצער ציהל פון דער שטן און די גוים, איז צוריק אויפוועקען חלילה א קטרוג אויף די אידן וועגן דעם חטא העגל, און מיט דעם ברענגן אויף זיי דעם מידת הדין. דערפאר טשעפן זיי די אידן און פרעגן: "וואס איז די מצוה און דער טעם דערפון? דאס קומט דאך מכפר זיין אויף דער חטא העגל"! ענטפערט מען זיי: "גזירה היא מלפני", עס איז א גזירה פון דעם אייבערשטען, "אין לך רשות להרהר אחריה", און מיר האבן נישט קיין רעכט אריין צו טראכטן אויף וואס דאס קומט מכפר זיין.
(אורח לחיים - זלאטשוב)
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:22 |
|
| |
זאת חקת התורה אשר צוה ה' לאמר וגו', אשר אין בה מום אשר לא עלה עלי' עֹל. (שם) זאגט אויף דעם דער הייליגער רבי פון לובלין זי"ע: "אשר אין בה מום", א מענטש וואס מיינט אז ער האט נישט קיין שום פעלער, איז א סימן אז: "לא עלה עליה עֹל", ער האט נאך נישט אנגענומען אויף זיך דער "עול מלכות שמים" ווי עס דארף צו זיין. ווייל אויב יא, וואלט ער נאר איינגעזעהן זיינע פעלערס.
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:22 |
|
| |
זאת חקת התורה (יט-א) "זאת" איז בגמטרי' "צום קול ממון" וואס דאס מיינט "תשובה תפלה צדקה" דאס קומט אונז צו לערנען אז צוזאמען מיט תורה דארף מען אויך האבען, תשובה תפלה און צדקה, און נאר אזוי קען מען ריכטיג צוקומען צו תורה.
(אמרי חיים)
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:20 |
|
| |
אשר אין צמיד פתיל עליו טמא הוא
אויב מען רעדט נישט איידעלע ווערטער איז א ראיה אז מען איז נישט ערליך.
זאגט דער הייליגער אפטער רב זי"ע אז דאס קען זיין מרומז אין פסוק אשר אין צמיד פתיל עליו אויב מען האט נישט קיין דעקל אויפן מויל, איז א סימן טמא הוא אז מען איז נישט ערליך.
אוהב ישראל
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:19 |
|
| |
לומר מה המצוה הזאת, ומה טעם יש בה וכו' גזירה הוא מלפני, אין לך רשות להרהר אחריה
הרב הקדוש רבי מאיר מפערמישלאן זי"ע האט אזוי געזאגט, איידער מ'וויל טון א מצוה קומט דער יצר הרע צום מענטש און זאגט אים מה המצוה הזאת ווי אזוי קענסטו מקיים זיין די מצוה, די האסט דאך געטון אסאך עבירות, דער אויבערשטער דארף נישט דיין מצוה. אויב דער מענטש שטארקט זיך אויפן יצר הרע און איז דאך מקיים די מצוה, ווייל דאס איז דער רצון השם יתברך, קומט דער יצר הרע מיט א פרישן פשעטיל ומה טעם יש בה וואס פאר א גוטן טעם האט דיין מצוה, עס איז נישט דא קיין גרעסערע צדיק פון דיר אויף די וועלט. מען טאר נישט אזוי טראכטן, ווייל דער אויבערשטער האט פיינט דעם מענטש וואס האלט זיך גרויס.
נאר גזירה הוא "מלפני" "איידער" מען טוט אַ מצוה דארף מען וויסן, אז מען טוט די מצוה ווייל אזוי האט דער אויבערשטער געהייסן אין לך רשות און מען האט נישט קיין רשות להרהר "אחריה" צו טראכטן "נאך די מצוה" ווי חשוב בין איך, אז איך האב מקיים געווען די מצוה. נאר מען דארף גלייבן אז דער אויבערשטער האט הנאה פון יעדע מצוה וואס מען איז מקיים.
[עס שטייט אין ספר שומר אמונים בשם ספרים הקדושים : אז יעדע מצוה וואס מען איז מקיים פיצן און גלאנצן דאס אויס טויזענטער מלאכים און מאכן דאס גרייט איבער צוגעבן פארן אויבערשטען אלס מתנה.]
דברי מאיר
|
|
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:18 |
|
| |
זאת חוקת התורה
זאגט דער תרגום : דא גזירת אורייתא. דער מגן אברהם אין אורח חיים סימן תק"פ סק"ט שרייבט, אז מען דארף פאסטן פרייטאג פרשת חוקת. ווייל עס שטייט אין ספר התניא רבתי, אז אין דעם טאג פרייטאג פרשת חוקת [ט' תמוז בשנת ה' אלפים וד' לבריאת העולם] האט מען פארברענט אין פראנקרייך 20 וועגענער אנגעפילט מיט ספרים.
און מען האט באשטימט דעם תענית אויפן טאג פון די וואך, און נישט אויפן טאג פון חודש (אזוי ווי יעדע מאורע), ווייל מען האט אנגעפרעגט אין הימל (שאלות חלום) פארוואס די גזירה איז געקומען ? האט מען גענטפערט זאת חוקת התורה און דער תרגום שרייבט דא גזירות אורייתא אז דאס איז די גזירה וואס מען האט גוזר געווען אויף די תורה, אז מען זאל זיי ליידער פארברענען.
|
|
|
|
| נשלח ב-20/6/2004 07:18 |
|
| |
זאת חוקת התורה אשר צוה ה' לאמר
די טעמים פון די תורה און מצות זענען באהאלטן פון יעדן מענטש, מען ווייסט נישט פארוואס דער אויבערשטער האט דאס געהייסן טון – מען דארף זיי מקיים זיין "ווייל אזוי האט דער אויבערשטער געהייסן".
און דאס איז מרומז אין פסוק זאת חוקת התורה אז די גאנצע תורה און מצוות זענען ביי אונז "חוקים", מיר ווייסן נישט קיין טעמים פארוואס דער אויבערשטער האט דאס געהייסן טון, אבער מיר זענען זיי מקיים, ווייל אשר צוה ה' לאמר דער אויבערשטער האט אזוי געהייסן טון.
קדושת לוי
|
|
|
|
|
