אן אריינצוגיין בעצם אין דעם גאנג פון אטאקירן פערזענליך, איז דא נאך א געוואלדיגן חילוק צווישן טאטן און זון.
דער רבי האט זיך געקענט אויפרעגן און ארויסזאגן א שארפן אויסדרוק.
בשעת ר' אהרן איז געקומען אויסגערעכנט ווי א לויער יענעם צו באגראבן. למשל די "עפרא לפומא דרשה", אין וועלכן ער האט אנגעקלאגט דעם קאשויער רב, דער וויזניצער רבי'ן וכו'. האט ער אנגעהויבן אנגעהויבן די דרשה מיט די הקדמה אז ער גייט יעצט האקן שטיקער, ווייל ער האט מחליט געווען צו פאלגן די יועצים יא צו רעדן. און ער גייט זיי אריינשניידן אין די זיבעטע ריפ...
דערנאך האט ער אראפגעלייגט זיין "קעיס". ווען יעדע קלאגע ענדיגט זיך מיט א קאמפיין סלאגאן:
"זיין מיינונג איז קיין מיינוג".
די גאנצע דרשה איז געווען ארגאניזירט מיט נאויטס, און צוגעגרייט פון פריער צו האקן שטיקער.
דאס איז א גרויסער חילוק, צו א שארפן פליטה פה וואס דער רבי האט זיך ארויסגעכאפט.
און אוודאי דארף מען נעמען אין באטראכט אז ר' אהרן איז געווען א יונגערמאנטשיק אין די 40'ציגערס און ער האט זיך ארויסגעשטעלט קעגן אן אלטן רב פון קרוב צו די 90.
זיין כלומר'שטע זיך אננעמען פאר'ן כבוד פון פעטער ז"ל איז געווען א ליצנות שוין דעמאלט.
און היינט זעט מען אז אפילו זיין זיך אננעמען פאר'ן טאטן זאל זיין געזונט איז געווען א שטיק ליצנות...
עס איז אדורך אפאר יאר און ער האט דעם טאטן אריינגעשניטן אין די זיבעטע ריפ.
ווער ווייסט? אפשר וועט ער אים נאך איין טאג איבערבעטן...
ווער עס איז באקאנט אין לעגאלע טערמינען, ווייסט אז א געפלאנטע און אויסגערעכנטע פארברעכן איז אסאך הארבער ווי פארברעכן וואס מען האט געטאן נישט אויסגערעכנט.
און דא האט ער קלאר געזאגט אז ער אליין האט געמאכט די החלטה מרצונו הטוב, צו שניידן אין די זיבעטע ריפ, נאכן אויסהערן און איבערטראכטן ביידע צדדים לכאן ולכאן.
 |
|
|
