|
|
| נשלח ב-14/11/2005 00:08 |
 |
| |
דא איז די גאנצע מעשה פון יענעם משוגענ'עם וואס האט איינגערעט די וועלט אז מאנהעטען גייט זיך איבערדרייען, וואס איז געשטאנען אין דער שטערען.
Just a little spin of the land and our problem will be solved.
We are used to living in an age where television, newspapers, radio, and computers spread information quickly. And, as much as we hate to admit it, our population is much better educated than at any other time during history.
So, let us set our timepieces back to an age before all of this technology. We'll head back to the mid-1820's when people gathered in central community squares to hear the latest news and gossip. In particular, we will take a look at one specific community forum, the one that was located at the junction of Centre, Grand, and Baxter Streets in the heart of Manhattan, New York City, New York State, United States of America, North America, Planet Earth… You get the idea.
The Centre Market was a place where the local butchers and tradesmen gathered to discuss the latest news. A rumor had started to spread through this and several other neighborhoods that the tip of Manhattan Island was sinking into the ocean. For proof, all one had to do was take a look down at the Battery and see how that end of the island dipped down into the water. Clearly, the weight of all of the buildings that had been constructed there was the culprit.
In these days before most people knew anything about geology and the solid nature of the Manhattan bedrock, concern started to take hold. People talked about the problem for several months, but no one had a clue as to how they could solve it.
What to do? What to do?
Enter the main character in this bizarre story, a man that went under the pseudonym of Lozier. Lozier, a retired ship's carpenter, was fairly well educated for his time. When word reached him about the island's dilemma, he decided that action needed to be taken. And Lozier decided that he was just the man to take it.
The best proposal that anyone had at the time was to saw off the end of Manhattan at Kingsbridge, which is located at the northern end of the island. The land would then be rowed out to sea, spun around, and then towed back in. The heavy end would then be located closer to the mainland and new zoning laws would be passed to prevent further development on the lighter end of the island.
Amazingly, the major concern with this solution was not that it was considered it impossible, but that Long Island stood in the way. People suggested that Long Island would likewise need to be detached and towed out to sea. With Long Island anchored securely out of the way, there would be ample room to make the grand turn needed to save Manhattan. Then, once Manhattan was back in place, Long Island would be towed back to its original location.
Are you buying all this? As unrealistic as this scheme seems to us today, Lozier was about to set one of the most bizarre hoaxes in history into motion.
Lozier got to work getting people to buy into the idea. Day after day he would strike up conversations with complete strangers about the problem. Word started to spread and many people started to offer their services. Lozier signed up carpenters to build the many barracks required to house the hundreds of workmen. He then enlisted the support of men to build the giant saws and the twenty-four sweeps needed to ''sweep'' the island around once it was detached.
Yet the most important job was that of the ''pitmen''. Lozier figured that if you were going to saw an island off, then someone would have to be located on the end of the saw that was beneath the water's surface. As a result, Lozier offered triple the compensation to those men that were qualified to be pitmen.
And what were the qualifications to be a pitman? Very simple: You had to hold your breath for a long time. Long lines formed for this great- paying job. Men would hold their breath until they were ready to explode while Lozier timed them. The men with the longest times were given the honor of being a pitman.
With hundreds of men anticipating the start of the project and the lucrative income that it would bring, pressure started mounting on Lozier to specify a date on which the sawing off of the island would commence. Lozier finally chose a day and divided the group of willing workers into two. Half of the men were directed to meet at the forks of the Broadway and Bowery while the other group was told to meet on the corner of Spring Street at Number 1 Bowery.
I bet you can see where this story is headed…
The day for the project finally arrived and all of the men met at the specified locations. That is, all of the men except Lozier. He was nowhere to be found.
Almost immediately, the workers began to suspect that they had become a victim of an elaborate hoax. Yet, with typical male pride, hardly anyone would admit to having been tricked. Instead, they began to ridicule the few men that would admit to falling for the hoax.
And what happened to Lozier? He simply went into hiding, for obvious reasons. After several weeks, he reemerged in disguise. He once again assumed his identity, but his real name has been lost to history.
So is this story really true? It appears to be, although no one will ever know for sure. Thomas F. De Voe, who just happened to have been appointed the Superintendent of Markets for New York City in December of 1871, records the earliest existing documentation of the hoax in The Market Book. He claims that it was his Uncle John De Voe who actually first told Lozier of the problem with the island. True or false, it still makes for a great story.
Useless? Useful? I'll leave that for you to decide.
 |
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 00:20 |
|
| |
סאיז א מוראדיגע מעשה, איך האב שוין געהערט דערפון מיט א פאר חדשים צוריק.
די מעשה איז 100 פראצענט קראנט, איך האב געזען אלע דאקעמענטן וואס ווייזן אויף דעם אומשולד פון דרייליך.
לאמיר האפן אז מען וועט מצליח זיין יעצט אין קארט און באפרייען דעם יוד.
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 00:55 |
|
| |
טייערע סאקמוירים עמו"ש
ראיתי ושש לבבי ועצמותי כדשא תפרחנה אויף אייער אהבת ישראל על היהודי עם הווייסע בארד שיורד על פי מדותיו שהוא לא עלינו שבוי במערכת בית האסורים של המלכות של חסד.
שאלה גדולה לי אליכם. פארוואס האט יאהר זיך דערמאנט נאך 26 יאהר? ווי זענט איהר געשלאפן ביז יעצט?
צו ווייל
א) זיין ווייבס גוף איז שוין וודאי נתעכל הבשר והעצמות
ב) די יונגע צוציקעס וואס שרייבן דעם שטערן מיינען מן הסתם איז יעדער וואס איז דאמאלטס געוועהן א בר דעת שוין עבר ובטל מן העולם
ג) איהר זוכט איין עקפיריענסד היימישן מענטש צו מאכען א דזשאב, נישט איינער וואס וועט פוטשען ווי דער מכה פון מאיר ראזן הי"ו ויחלימהו על ערש דוי.
ד) מספר 26 הוא מקודש מפני שהוא כנגד מספר השפיצן שבשטריימל שצווה כ"ק אדמו"ר מטאהש שליט"א לעשות.
תוקן על ידי - baachi - 14/11/2005 1:04:50
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 00:59 |
|
| |
איך ווייס נישט וואס די מעשה איז -איך האב נישט געליינט דעם שטערען- אבער איך פארשטיי נישט פארוואס דאס ווערט אויסגעלופטערט דא.
וואס איז דער ציהל פון דער באשרייבונג? צו קענען מאכען א שטארקע געלט אקציע?
עס איז בכל אופן א טראגעדיע סיי צו ער איז יא שולדיג און סיי ער איז נישט שולדיג, עס וועט זיך דא אנהייבען א טענריי און אידיש בלוט וועט דא רינען ווי וואסער, איבערהויפט אז דער איד האט קינדער. איך פארשטיי נישט דעם תועלת פון דאס אויסלופטערען דא.
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 01:10 |
|
| |
אני לא רואה בעיה בלדבר על סיפור שלפני כ"כ הרבה שנים היה בכל העיתונים.
במיוחד ששיש סיכוי לנקות את האיש זה ע"י החוק.
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 01:17 |
|
| |
כהאב נישט קיין צוטריט צו די לעגאלע סייטס, ווער סהאט זאל ביטע נאכזוכן און ברענגן שווארץ אויף ווייס
People v. Drelich, 506 N.Y.S.2d 746 124, A.D.2d 441 (2d App. Div. 1986).
דא איז א קיצור פון וואס כהאב יא געטראפען
In this case, Mr. Drelich appealed his murder conviction on the grounds that his confession of the "brutal stabbing murder of his 23-year-old pregnant wife" to his communal rabbi, Rabbi Moshe Tendler, ought not to have been admitted at trial. Rabbi Tendler testified against the defendant and recounted the confession, which resulted in his conviction. The court determined that no rabbi-penitent privilege attached as "the defendant's communications to Rabbi Tendler were made for the secular purpose of seeking assistance in the retention of counsel, and in negotiating with the prosecutor's office and securing other assistance in connection with the preparation of his defense to the charges." Rabbi Tendler has remarked many times that his action in bringing this issue to the attention of the secular authorities, and his testimony at trial, were compelled by Jewish law
|
|
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 01:18 |
|
| |
איך האב געליינט די מעשה אין די שטערן, און עס האט מיך באנומען ביז טרערן.
דאס איז אמאל זיכער, אז אויב איז דא א צל-ספק אז דער איד זיצט אומשולדיג אין תפיסה, איז דאך א חיוב אים צו באפרייען פאר כל הון דעלמא.
און דאס אז דער מומר להכעיס טענדלער ווארפט ארויס ווער עס וויל אים פרעגן שאלות איבער די פרשה, און ער רופט נאך פאליציי צו מסר'ן די אויספרעגער, צינדט שוין אן א רויטע ליכט אויפ'ן גאנצן געשיכטע.
כ'קען פשוט נישט פארשטיין די אלע אומשולדיגע וואס ווארפן תגובות קעגן די יונגע צוציקס פון דער שטערן און קעגן איינעם וואס האט נאר מיט סאטמאר. אויב מען וועט אויפווייזן הונדערט פראצענט קלאר אז אן אומשולדיגער מענטש שמאכטעט אונטער גראטעס און מען וועט אים באווייזן ארויסצונעמען, איז דען פאראן א גרעסערע מצוה פון דעם?!
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 01:30 |
|
| |
baachi
ביטע ערקלער מיר וואס דער אשכול האט מיט סאטמאר צו טאן
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 01:50 |
|
| |
יוחי.
איך האב קיינמאל נישט באשטעטיגט אדער אפגעווארפן קיין שום ווערסיע פון די מעשה.
מיינע געפילן אלס איד זענען יא גענויגט אנצונעמען אז אן ארטאדאקסישער איד איז נישט קיין מערדער, בפרט אויף זיין אייגענע ווייב, און עס איז מיר באקוועמער דאס אנצולייגן אויף די געזעצלאזיגקייט וואס האט געהערשט אין יענע יארן אין די הענט פון די ברוטאלע מאפיא.
אבער נישט דאס האב איך געוואלט ארויסברענגען.
דער עיקר איז, אז אויב האט דער רעפארם דאקטאר טאקע געזאגט דאס וואס דער שטערן ציטירט פון די געריכט פארהערן, דאן איז דאס א אפענער שפיגל פון זיין כאראקטער, און ווידער א באווייז אז איינער וואס פעלשט אין תורת השם, פעלשט אויך אין תורת האדם.
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 02:04 |
|
| |
מענטש, דיין לינק איז נישט וועגן די קעיס, סווערט דארט נאר דערמאנט
|
|
|
|
| נשלח ב-14/11/2005 03:14 |
|
| |
"I read the story in "Der Shtern
Its Heartbreaking
I think everyone of you should read it
I'm still shaking
|
|
|
|
|
