זינלאזע נארישע וויכוחים

דא פירן זיך כסדר ויכוחים וואס דער זאגט אזוי מוז דער צווייטער זאגן פארקערט, אפילו אז ער קען עס נישט אפווענדן ווי עס געהער צו זיין. און אסאך מאל רייב איך זיך די אויגן ווי דער פארלירער מאכט זיך אינגאנצן נישט וויסנדיג פון דעם אטאקירערס פראגע און הייבט אן צו שילטן אין זידלען, אן דעם וואס ער זאל אפווענדן זיין קעגנערס אטאקע. דער וואונדער איז נאך מער ווען עס האנדלט זיך מיט גאנץ נארמאלע מענטשן וואס עפ"י שכל וואלט זיך געדארפט פארשטיין אז אדער ווייסטו וואס דו רעדטסט אדער נעם זיך נישט טענה'ן ווען דו קאנסט נישט. און אז האסט אנגעהויבן, און יענער ווייזט דיר אויף אז דו ביסט נישט גערעכט און מיט לאגיק באווייזט ער דיין אומרעכט, דארף מען נישט זיין קיין גרויסער חכם און געבן יענעם גערעכט.

אבער דער עגא וואס ליגט אין א מענטשן לאזט אים דאס נישט טאן. ס'טייטש אז איך וועל אויפגעבן פאר יענעם איז דאך משמע אז יענער איז קלוגער ווי מיר און פארשטייט בעסער דעם עסק, דעריבער וועט מען דא ווינציג מאל טרעפן אז איינער זאל איינגעבן צום צווייטן. זיין זעלבסט ווירדע וועט אים דיקטירן אנדערש ווי זיין שכל, און וועט אנהויבן צו פארפירן און מיט נארישע קאמענטארן וועט ער דעם צווייטן באוואשן און וועט זיך צונאר לייגן מיט יענעם באשמוצן מיט ענינים וואס געהערן אינגאנצן נישט צום שמועס.

פיל פריער איידער אונז היידפארק שרייבער האבן זיך גענומען פירן נארישע וויכוחים אן קיין הענט און קיין פיס, לייגט עס דער רמב"ם אראפ אין איין שורה:

יש בני אדם החושבים שהוכיחו את שיטותיהם ע"י צעקות והשמצות

דערווייל האב איך נישט געלייגט די מראה מקום. אבער קיינער האט נאך טאקע נישט געהערט דעם רמב"ם, אדער נאר דער גראף וואס פירט זיך זיין באצירק האט עס נאכנישט געהערט?

(הער גראף, דערווייל האב איך נישט געהערט פון דיין שטעטל ביי די מעלות פון די היימישע ישובים...)

דיפלאמאט, איך האב יעצט געמאכט א זוכעניש אויף תקליטור תורני, און נישט געפונען די ווערטער וואס דו ברענגסט בשם דעם רמב"ם. אפשר האסטו נישט גוט אויסגעלייגט די ווערטער?

א גריס פון מיין באצירק.

דער לשון איז אוודאי צו מאדערן פאר'ן רמב"ם

אבער דא אין דעם פארום איז דאס ריזיג.

איך האב עפעס געזאגט, יענער האט מיך אפגעפרעגט, למעשה האב איך נישט ווי צו ענטפערען נאר ליצנות מיט קללות.

למעשה קען איך אויך ברענגען מיינע חברים וואס זאלען זאגען אז איך האב עס פיין ארויסגעברענגט, אין נאך צולייגען אפאר אייקאן'ס

איי איך האב בכלל נישט גערעד צו די זאך? א קישה אויף א מעשה.

מצורף קובץ

משנת חסידים.

דער לשון איז טאקע מאדערן, וואס קען מען טוהן, דער רמב"ם האט אבער געשריבען דער "מורה" אין א היבש מאדערנע לשון. (ווער ווייסט, אפשר פאר דעם האט מען עס פארברענט... )

דער לשון איז אבער נאר אין דער דריק פון קאפח, און אפשר וועט גראף אזוי גוט זיין און נאך קוקען.

דא לייג איך אריין א סקען פון דער מהדורה פון אבן תיבון, אפשר וועט זיין לייכטער פאר גראף צו טרעפען דער מראה מקום...

און פאר דער וואס טראסטען נישט דער מתרגמים פון דער רמב"ם צו לשון קודש, האט איר דא פון א פארלעסליכע תירגום (מתורגם דירעקט פון ארבישען מקור צו ענגליש), פון פרופ. פינס פון היברו יונערוויסיטי.

מצורף קובץ

.

די גענויע ווערטער פון דיפלאמאט האסטו געפונען אדער נישט? אויב יא, סקען דאס אריין, אויב נישט, האסטו גארנישט פון אריינסקענען גאנץ תלמוד בבלי, ירושלמי, ספרא, ספרי און תוספתא.

גראף

דער לשון איז געווען דער תוכן פונעם רמב"ם. דער רמב"ם'ס לשון איז דאך געווען אראביש, וואס דאכט זיך אז דער הער גראף פארשטייט נישט אזוי פונקטליך...



תוקן על ידי - דיפלאמאט - 24/11/2005 6:56:39

העיקר שכחתי, קרעדיט פאר דער מראה מקום איז פאר "דיפלאמאט".

דיפלאמאט, די עיקר איז אז די נקודה איז א גיטע. גאר א גיטע. והא ריאה, ווייל מ'נעמט זיך נישט איבער די תוכן, נאר איבער די לשון. די גולשים האבן מורא פין זייערע אייגענע שאטען.

יישר כוחך דיפלאמאט.

תוקן על ידי - Kutchma - 24/11/2005 8:03:20

וואס גייט פאר מיט ענק? פרעגן טאר מען שוין אויך נישט? איך האב אנגעפרעגט דעם הער דיפלאמאט אויב דאס איז דער פונקטליכער לשון, ווייל איך וויל אים אויפזוכען אין תקליטור תורני. איך האב דירעקט יא געוואלט זעהן דעם רמב"ם און אדורכלערנען זיינע ווערטער. מהיכן דנתנו אותי לכף חובה?

דיפלאמאט

שקויעך פאר דעם רמב"ם

דערמאנט מיך א תשובה פון א בארימטן אמעריקאנער רב, ווען האט געהאלטן אדרשה ווי ער האט ציטירט א לשון התוספות

נענה שם ת"ח אחד:
- סנישטא אזא תוספות
- אז סיניטא האט גידארפט זייןֱ!

בדרך אגב, אויב געדענק איך גוט איז די ווארט פון דעם פילוזוף 'סאקארטוס' וואס איז געווען היבש פריער פונם רמב"ם, און ער איז ארויס געקומען קעגען די רעדנער וואס האבען געהאלטען אז די עיקר חכמה דארף מען משקיע זיין אין די רעדען און וויאזוי מ'לייגט עס אראפ און נישט קיין חילוק צו די זאך איז ריכטיג אדער נישט.