בני ברק: פאליציי ערקלערט ווער איז בעל הבית

יום הפורים

פורים ביינאכט האבן די זאליס זיך ארומגעדרייט אין ב"ב און זיך געשוואוירן אז יהי' מה שיהי' די כינוס פון פורים גייט בכל מחיר נישט פארקומען אין ביהמ"ד הגדול אין שיכון, דערביי האבן זיך די שליחים געשושקעט אז עס איז גרייט אַ פארטיגן פלאן דערויף.

די ציבור האט אבער זיך נישט פארגעשטעלט וואספארא אומגלויבליכע מיטלען זיי וועלן נוצן אויסצופיהרן די רצון פון זייערע שלעכטע משלחים, און בו בזמן ווען די בני הקהילה זענען געזעצן פורים נאכמיטאג איש ובני ביתו און געפראוועט די סעודת פורים בשמחה וטוב לבב, האבן די ביטערע פערשוינען באשטעלט אַ גאנצע מחנה פון גארד'ס ארומצונעמען די בית המדרש הגדול און פארשליסן די אלע טירן מיט דיקע שלעסער און קייטן, אין יוצא ואין בא רח"ל.

אויף ווער עס זאל מיטקומען מיט די גארד'ס האט זיך געטהון א גאנצע עפאכע,
דער תימנ'ער טאלער האט געטענה'ט אז עס פאסט נישט ער זאל מיטקומען מיט זיי ווייל ער איז דאך דער "הרבני הנגיד", ער האט אבער געזארגט אז דער פרישער מגולח יואל'י עהרנטאל זאל מיט זיי קומען, אבער פורים מיטאג האט ער זיך אפגעזאגט ווייל מ'האט אים פון שטוב נישט צוגעלאזט, גענוג וויפל די שוועסטער ליידט שוין וועגן די נארישע מעשים פון איהר מאן (אהרן הערש היימליך),

וירא כי אין איש האט דער לאנגער משה אויפגעהויבן אַ טעלעפאן צו חיים מרדכי יאזשעף (זיין פעקל איז ווייל ער איז אלס בחור פארשיקט געווארן פון ישיבה...וד"ל) און ער האט איהם געצווינגען צו קומען ווייזן פאר די גארד'ס וואו די ביהמ"ד איז, דער שלימזל איז נעבעך געקומען און אזויווי אפאר אינגלעך האבן איהם באמערקט האט ער אפגיאגט און געלאזט די גארד'ס אליין אויף די וואסער.

מוצאי פורים

אַ שאקירונג האט באנומען דעם ציבור ווען זיי האבן אנגעהויבן צו קומען ביינאכט אין ביהמ"ד צו לערנען, דאווענען מעריב און דערנאך מיטהאלטן די פייערליכע כינוס הקהילה, ווען פאר זייערע אויגן האט זיך ענטפלעקט אַ שוידערליכן בילד, פרייע בלוט-דארשטיגע בריונים שטייען ארום די שערי ביהמ"ד און זענען מטיל אימה אויפן ציבור נישט לאזנדיג אריינגיין, די זעלביגע בארבארישע בילד האט זיך אפגעטהון פון אונטער'ן ביהמ"ד ביים אריינגאנג צום עזרת נשים וואו עס האבן זיך פארזאמלט הונדערטער פרויען און מיידלעך צו מיטהאלטן דעם גרויסארטיגן כינוס נאה, און צו זייער שאק זענען זיי פארטריבן געווארן מיט גסות און אכזריות ה"י דורך די פרייע רוצחים.

אידן פון פרעמדע קרייזן וועלכע זענען שוין צענדליגע יארן קובע תורתם ותפילתם אינעם סאטמארער ביהמ"ד, זענען געבליבן שטיין געפלעפט נישט קענענדיג גלייבן וואס זיי זעהן מיט די אייגענע אויגן, אז נישט מער און נישט ווייניגער די סאטמארער ביהמ"ד איז אפגעשפארט דורך ציונים גסים ושפלים, און דאס איז נישט אין די צייטן פון די קאמעניסטן גרועים שבאומות.

עלטערע אידן און בעה"ב מנכבדי הקהילה וועלכע האבן זיך בייגעשטייערט מיט מסירות נפש פאר'ן אויפבוי פונעם ביהמ"ד, זענען געשטאנען און צוגעקוקט מיט אנגסט דאס אומגלויבליכע אז אַ מחנה פון גארד'ס האלטן זיי אפ מיט בראטאלישקייט אריינצוגיין אין זייער בית המדרש, און דאס איז נאך אויפן באפעל פון אידן וועלכע פאררופן זיך אלס די סאטמארער חסידים.

עס איז נישט דא גענוג בייזע ווערטער ארויסצוברענגען די חילול שם שמים וואס איז פארשאפן געווארן פון דעם מחזה מחריד איום ונורא, די בזיון איז נאך געשטיגן פיהל-פאכיג ווען די גארד'ס אליין האבן זיך געטראפן אין אַ פאסטקע צוזעהנדיג אז מ'האט זיי פשוט אוועקגעשטעלט פארטרייבן מענטשן פון די אייגענע ביהמ"ד, און זיי האבן פראבירט צו רופן די יעניגע וואס האבן זיי באשטעלט אבער יענע שרייען אז זיי קענען יעצט נישט קומען אבער זיי זאלן זיך נישט לאזן נאר אפהאלטן די אריינגאנג בכל חומר.

אינצווישן האבן די ציבור אנגעהויבן צו שטראמען אין די מאסן און דער געטרייער עסקן הר"ר הערשל האלצער הי"ו האט איינגעהאלטן דעם ציבור פארשפרעכנדיג אז ביז געציילטע מינוטן ווערן די גארד'ס פארשיקט, אזוי אויך האט ער שטרענג אנגעזאגט דעם הויפט פון די גארד'ס אז ער זאל וויסן אז ער שפילט זיך מיטן געזעץ און ער זאל זיך נישט וואגן צו הייבן אן האנט אויף קיינעם דער הויפט האט צוגעשטימט,

די ציבור האט פארשטאנען דעם וואונק... און האבן אויפגעבראכן די שלעסער און ארויפמארשירט אין ביהמ"ד, אינצווישן האט דער הויפט באקומען שארפע טעלעפאנען פון די זאליס פארוואס זיי לאזן אריין די אנשי שלומינו, און יענער האט גענטפערט אז ער זעהט אז דא איז נישט קיין שטח הפקר דא איז דא אַ בעה"ב און ער האט גערופן די פאליציי.

אזויווי די פאליציי איז אנגעקומען האט ר' הערשל האלצער זיי צוגעפיהרט צום שטוב פונעם מנהל המוסדות ר' משה חיים ווייס הי"ו און דארט האט זיי דער מנהל געוויזן אלע נויטיגע דאקומענטן אז ער איז דער ריכטיגער מנהל המוסדות און ער האט די בעלות אויפן שיכון קרית יואל, די פאליציי האט פארשטאנען די גאנצע עסק און ביז געציילטע מינוטן איז מקויים געווארן עוצו עצה ותופר דברו דבר ולא יקום, די פאליציי זענען אריבער געקומען אין ביהמ"ד און פארטריבן די גארד'ס בבושת פנים צוזאמען מיט זייערע לעכערליכע פאפירן אז מענדל וואלערשטיין (פון ירושלים) איז דער מנהל המוסדות.

אינצווישן ביז די גארד'ס זענען אוועק האט נאך דער לאנגער משה איבערגעדרייט וועלטן און געהייסן פאר הרב כ"ץ אז ער מוז מעלדן פאר די פאליציי אז אויב וועלן די הנהלת המוסדות קומען אונערחתמענען אפאר תנאים מיט איהם, וועט הערשן אַ רואיהגקייט אין ביהמ"ד, ער האט טאקע מיטגעשיקט איינע פון זיינע בענאקעס (ל"ע) יודעלע כץ אז ער זאל גיין באפעלן משה'ס באשלוס, ווי פארשטענדליך האבן די חברי הנהלה נישט נאכגעקומען דעם לעכערליכן פארלאנג און געזאגט פאר די פאליציי אז די וועג צו רואיהגקייט איז נאר דורך פארשיקן די גארד'ס, ווייל דא איז נישטא קיינער צווישן די הונדערטער מענטשן וואס זענען עפעס קעגן דעם מעמד, אזוי האבן זיי טאקע געטהון, פארשיקט יודעלע כץ און די אלע גארד'ס און אוועק געפארן.

עס איז איבעריג צו שילדערן די שמחת פורים וואס האט זיך אויסגעגאסן אויפן ציבור ווען עס איז צושטאנד געקומען ונהפוך הוא אשר ישלטו היהודים המה בשונאיהם, און די לאנג-געפלאנטע אקציע וואס די פארביטערטע מחרחרי ריב האבן אויספלאנירט טעג און וואכן איז געגאנגען לטמיון און איז צוגאנגען געווארן אין מינוטן ווי אַ זייפן בלאז, עס איז צונישט געווארן ווען די שערי ביהמ"ד זענען געפנט געווארן לרווחה.

משתה היין

מיט אַ קול רינה וצהלה האט די ריזן ציבור אריינגעשטראמט אין ביהמ"ד הגדול און אנגעפיהלט דעם חלל הביהמ"ד וועלכע איז געווען אויסגעשורה'ט מיט לאנגע רייעס פון טישן און בענק, עס זענען באזעצט געווארן דורך די בעה"ב נכבדים און אונטער זיי די אברכים חשובים איש על מחנהו ועל דגלו, לענגאויס די זייטן פונעם ביהמ"ד האבן זיך געצויגן הויך שטאקיגע פארענטשעס וועלכע זענען אנגעפיהלט געווארן דורך די בחורי חמד תלמידי הישיבה, און אויפן אויבנ-אן האט זיך געצויגן אַ בימת הכבוד באשיינט דורך רבני ופני הקהילה מרביצי תורה און רמ"י הישיבה שליט"א.

די ציבור האט אנגעהויבן צו זינגען און צו טאנצן מיט גרויס שמחה וצהלה, די עקסטאז איז געשטיגן ווען עס האבן זיך באוויזן אויפן אויבנ-אן די געטרייע חברי הנהלת המוסדות ובראשם דער באגאבטער מנהל המוסדות הרה"ח ר' משה חיים ווייס שליט"א, די קהל הקודש האבן זיך אריננגעלאזט אין געהויבענע טענץ באגלייט מיט מוזיק, זינגענדיג חסדי ה' כי לא תמנו, וכל קרני רשעים אגדע א.א.וו.

דאן האט דער מנהל הרה"ח ר' משה חיים הי"ו גענומען די מייק אין די הענט און געלאזט הערן פאר'ן ציבור מ'זאל זיך האלטן שטארק ה' עמנו, מ'זעהט דאס אויף טריט און שריט ווי מ'ווערט באגלייט מיט אן השגחה פרטית, און די גאנצע אקציע איז נאר אויף אויסצוגעבן די ביטערניש נאכ'ן ליידן אזעלעכע נידערלאגעס מיט נישט קענען צושטערן צו באקומען פון די שטאט די ערלויבעניש צו קענען בויען אין שיכון, דעריבער דארפ'ן מיר זיך האלטן ווייטער פעלזן פעסט באילנא דחיי פון כ"ק מרן רבינו הגה"ק שליט"א און בנו הגדול כ"ק מרן גאב"ד קרית יואל שליט"א וואס בצילם אנו חיים, און כהיום הזה ווען מ'איז ששים ושמחים זאל מען שטענדיג זוכה זיין אז לא ינוח שבט הרשע און די עלעמענטן זאלן אונז לאזן לעבן און אנגיין מיטן עבודת הקודש לרומם קרן הקהילה..

עס איז געווען אַ ערהארבן בילד און מחזה הוד צו זעהן דעם שיינער ציבור בני הקהילה טאנצן אינאיינעם יונג און אלט און פארברענגען כאיש אחד בלב אחד, ווען אין די לופט שפירט זיך אַ היימישע און פרייליכע אטמאספארע, און אַ באטעמטע כאר פון יונגעלייט מיט בחורים באגלייט בתופים ובמחולות זענען מנעים בקול שירה וזמר.

ביים ענדע פונעם מעמד איז פארגעשטעלט געווארן אַ הערליכע און תוכנ'פולע "פורים שפיל" ווי בחורי חמד מיט אינגעלייט האבן אפגעשפילט אַ סיפור פון אַ בלוט בלבול און יצירה פונעם "פראגער גולם" וועלכער איז ווי באקאנט באשאפן געווארן דורכ'ן הייליגן מהר"ל צו ראטעווען די אידן פון טרויעריג-בארימטע עלילות דם פון די גלחים שונאי ישראל.

די שפיל האט זיך געצויגן איבער צוויי שטונדעס ווען די ציבור איז די גאנצע צייט געזעצן ווי צוגענאגלט צו די ערטער צוקוקנדיג די קונצליכע און ערנסטע אויסגעהארבעטע שפיל וועלכע האט ווי אריינגעשלעפט די צוקוקער'ס אין די מעשה אליין.

עס איז שוין געווען שפעט אין די נאכט ווען די עולם האט זיך צושפרייט פיהל מיט סיפוק וחדות הנפש נאכ'ן מיטהאלטן אזא שיינע און סוקסעס'פולע מעמד וואו עס האט זיך ארויסגעוויזן אז לא ירעו ולא ישחיתו בכל הר קדשי און שום רוחות שבעולם וועט נישט צושטערן דאס וואוילזיין און אחדות פון די קהילה נאה ומעטירה.