איז דא א פראבלעם מיטצוהאלטן ספארט'ס ?

איך האב נארוואס באמערקט ווי אברהמ'טשע רעדט זיך אויס דאס הארץ אין "בחדרי חרדים משפחה אידיש", בנוגע דאס וואס פיל היימישע אידן האלטן מיט פארשידענע ספארט'ס, און ער וויל וויסן אויב עס איז דא א פראבלעם דערמיט.

איך האב אים נישט געפרעגט קיין רשות, אבער דאכט זיך אז עס איז מער פאסיג אין דעם פארום, דערפאר ברענג איך עס דא אהער, שלא בידיעתו, אבער האפנטליך נישט כנגד רצונו.

איך וועל נישט יעצט מאריך זיין, איך וועל קאנצענטרירן די קשיא אין איין ווארט, איז דא א פראבלעם פאר א איד מיטצוהאלטן די גוי'אישע ספארט'ס ?

און וואס טוט זיך מיט אליין שפילן ספארט'ס ?

קודם כל סתם הערה, דבר שנהוג לאיסור בדרך כלל שואלים האם יש מקום להתיר לאיזה צורך, ולא להיפך האם יש צד איסור, כי הנך להם לישראל אם לאו נביאים הם בני נביאים הם. אבל מצאתי תשובה באגרות משה המקובל כמיקל והנה דבריו כלשונו.


"שו"ת אגרות משה חלק יו"ד ד סימן יא *:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />*:namespace prefix = o />*:namespace prefix = o />

איך ווייס נישט אויב איך וועל נאך האבן א שאנס דא צו זיין בעפאר דעם געהויבענעם יום טוב, און חול המועד וועל איך דאך אודאי נישט קענען שרייבן דא, הן מפני קדושת המועד, והן מפני חשש חמץ, אבער איך וויל פארט אריינווארפן א נקודה למחשבה, וואס איז באמת דער אייגנטליכער באזיס פון די דעבאטע, און נאך פסח וועל איך, אדער איר, אי"ה ממשיך זיין.

דער קאמף איבער ספארט'ס און טעאטער'ס האט זיך אנגעהויבן ביים אידישן פאלק אין די יארן פון אנהייב ד' אלפים, די צייטן וואס די יוונים האבן געוועלטיגט איבער ארץ ישראל, און די "וואט'ס ראנג" שפראך האט דאמינירט די דעבאטעס צווישן די ערליכע אידן [חכמים, פרושים] און די מתיוונים [כהיום: מאדערנע בלע"ז].

איינע פון די הויפט קאמפן צווישן זיי איז געווען איבער דעם ענין פון טעאטער'ס אדער דער "איצטדיון" [סטעדיום בלע"ז], אין יענע צייטן איז דאס ביי די ערליכע אידן באטראכט געווארן ווי אן ענין פון "יהרג ואל יעבור", וואס איז געווען די סיבה פארוואס די חכמים זענען געווען אזוי שארף אקעגן דעם ענין ? און וואס זאגט דאס פאר אונז אין אונזערע צייטן ?!

לדעתי איז אוממעגליך אנצוהייבן א געהעריגע דעבאטע אן געהעריג שטודירן די נושא פון א היסטארישן שטאנדפונקט, נאך וואס דאס איז שוין געהעריג צונומען ערשט דאן קען מען אנהייבן דן זיין בנוגע דעם צוגאנג דערצו אין אונזערע צייטן.