כישוף היינטיגע צייטן

צו ערשטנס קריג איך מיט דעם אז דער רמב"ם האט געזאגט אז עס איז נישטא קיין אמת'ע כוח פון כישוף נאר מסברא און שכל הישר, ווייל ווי ערווענט איז דאס נאריש צו זאגן אויף אזא איינעם ווי דער רמבם וואס אויסער זיין חכמה איז ער באקאנט אלס דער אלטימאטער בקי, ווי מ'זעט קלאר פון זיינע אלע חיבורים, און כמעט יעדער מחבר וואס איז געווען נאך אים האט געבויעט און געפסקנט אויף זיינע ווערטער, ממילא אויב האט ער געהאלטן אזא דעה, איז דאס געווען געבויעט אויף פאקטן און הוכחות ווי ער אליין שרייבט, און אויך האט ער קלאר געהאט א דרך וויאוזי ער האט אפגעלערנט די גמרות. און אויב מיר קענען נישט כאפן וויאזוי, איז דאס אונזער פראבלעם, אבער דאס איז זיכער אז ער האט זיי נישט 'פארזען'. 

ממילא איז נאך א פונקט. דו זאגסט אז "אלע אנדערע , אריינגערעכנט די תנאים האלטן אז עס איז יא געווען אזא זאך ווי עכטע כישוף."   איך מיין אז דו דארפסט צולייגן דערצו אז דאס איז נאר לויט וויאזוי אני בעניי האב אפגעלערנט פשט אין די ווערטער פון די תנאים, אבער איך ווייס נישט וויאזוי דער רמבם, וועלכער האט 'לכאורה' אויך געזען די שטיקלעך גמרא, האט דאס אפגעלערנט לשיטתי' . (איך וויל נישט אריין גיין אין דעם פרט אז דאס זענען אגדתא'ס און עס איז אן אנדערע מעשה לגבי וויאזוי מ'דארף עס אננעמען.)

לגבי דדאס וואס דו פרעגסט צי דער רמב"ם איז דען געווען דער איינציגסטער וואס האט דורכגעטון דעם נושא, איז נישט געווען נאך אויסער אים? איז אזוי. עס איז פארשטענדליך אז מיר היינט קענען נישט וויסן צי ער איז געווען דער איינציגסטער צי נישט, אבער 1) מיר קענען זען ווער נאך - אויסער דעם רמבם - עס רעדט אזוי ברייט ארום פון דעם ענין ווער נאך האט דירעקט געגרובלט און גענישטערט אין אלע מיני חכמות בכלל 3) ווער נאך זאגט אז אז ער האט געליינט די פילע ביכער דירעקט פון די כומרים ומכשפים און ברענגט אפילו עטליכע מאל די נעמען פון ביכער 4) ווער נאך איז אזוי באקאנט אז ער האט זיך געקענט מיט פילע גויאישע חכמים און זיך מתווכח געווען און געלערנט פון זיי. אויך האט דער רמבם געקענט פילע שפראכן, (אגב, האט ער געשריבן דעם פירוש אויף משניות און דעם מורה נבוכים בלשון ערבי.) געליינט פילע ביכער פון פילע סארטן (ווי עס איז באקאנט אז ער איז פון די איינציגע וואס איז נכנס בשלום ויצא בשלום, הציץ ולא נפגע, ) ממילא לאזט זיך פארשטיין אז ביי די סארט זאכן קען מען זיך גאר שטארק פארלאזן אויף אים.

בצירוף צו דעם אז איך באצי מיך בעיקר וואס איך האב געפרעגט אנהייב פון דעם אשכול, צי היינטיגע צייטן איז נאך אויך דא כישוף?
און וויבאלד לדעתי איז נישטא היינט קיין כישוף, נאר די אלע אנגעגעבענע אזויגערופענע כישוף איז בלויזע טריקס, ווי מען קען זיך געווענליך איבערצייגן ביי פילע , און זיי ווייזן אויף די איבעריגע. דעריבער קען מען פארשטיין אז עס איז אויך מעגליך אז אמאל ווען די קאמיוניקאציע איז געווען אויף גאר א קליינעם שטאפל, און ווען אייינער זאל אויסטרעפן א גוטן טריק וואלט ער דאס געקענט האלטן ביי זיך , און אפילו שטארבן מיטן סוד אין בויך , און יעדער האט אים געהאלטן פאר א כישוף מאכער לויט אלע שיטות, . איך רעדט שוין נישט פונעם פאקט אז עס איז געווען לכאורה פיל פיל גרינגער אמאל איינצורעדן מענטשן, ווייל וויאזוי האט מען דען געקענט עפעס אויפווייזן אדער דיספראווען, וכו'.

דעריבער אויב האלטסטו, נאך היינט אז עס איז דא אזא זאך ווי כישוף אויך היינט צוטאגס, ווי דו האסט אויבן דערמאנט אז עס איז דא די "יאגע" מעשיות פון די בודיסטן, און ווי איך האב פארשטאנען פון דיר האלטסטו אז זיי קענען טאקע זיך הייבן אין די לופטן , און איך האלט קלאר הונדערט פראצענט אז נישט , סאו פארשטיי איך אז אמאל האט מען זיך זיכער דאס מעגליך נאר איינגערעדט.  

עולם,

איך פארשטיי פון דיין תגובה, אז דו זוכסט צו צולייגן צו דיינע טענות געוויסע הרגשים וואס דו פערזענליך ביסט מיט דעם זיכער, אבער פאר די יושר פון דעם וויכוח, האסטו נישט פון ווי דאס אויף צו ווייזן.

ראשית, איך שטיי ביי וואס איך האב מתחלה געשריבן, אז דער רמב"ם האט געהאלטן אז כישוף איז שקר, פשוט מכח סברא ושכל הישר.

שנית, דער וואס איז באהאווענט אביסל מיט די סערות ומערכות שבימי הראשונים ווייסט, אז דער רמב"ם איז נישט געווען קיין יחיד אין זיין דעה.

שלישית, צו זאגן אז דער רמב"ם איז געווען מחולק מיט תנאים ואמוראים איז לדעתי טפשות און זיי מיר מוחל פאר דעם אויסדריק.

קודם כל, מיט דעם שטעלסטו אוועק אז דער רמב"ם האט געהאלטן אז מ'קען מחולק זיין מיט תנאים ואמוראים אין זאכן וואס ער האט געהאלטן אז די מציאות איז אנדערש ווי זיי.

האסטו מיט דעם פשוט כפשוטו געגעבן א היתר פאר יעדן תרשיש'ל זיך אליין בודק זיין צו כישוף איז אמת אדער נישט, וה"ה אסאך אנדערע זאכן ואכהמ"ל.... און איך גלייב אז דו ווילסט נישט דארט אהין פירן דעם וויכוח.

שנית, נעמט זיך אזא טענה פון אסאך בורות און חוצפה. וואס ווי באקאנט איז דער רמב"ם געווען א שטארקע מאמין בדברי הגמרא, און אויב דו ווייסט דאס נישט, ביטע נעמט ארויס פון שאנק א ספר היד, און זייט מסביר פארוואס ער האט געשריבן די פערצן דיקע בענדער....., און ממילא איז בעפאר א מענטש איז מחליט אז אלע תנאים ואמוראים שטייען אויף זיין זייט פון די וויכוח, איז כדאי ער זאל זיך אביסל רעכענען מיט אלה שקדמו לו.

סוף פסוק, ס'איז כדאי צו דערמאנען אז די שאלה אויב כישוף איז א אמת, איז נישט פון די עיקרי הדת. וה"ה חכמת הקבלה לשיטת הרמב"ם והפילוסופים דעימיה.

ישר כח אללללוועיס פאר דיין תשובה די האסט מיר אביסל מער קלארער געמאכט דעם וועג יעצט צו עס זענען דא נאך פריעדיגע אידישע חכמים איז דער תירוץ אז יא . און אי"ה איך וועל פראבירען מיט די צייט נאך ברענגען וויפיל איך קען. ווי אויך פינעם רמח"ל ועוד גדולי המקבלים . און אויך די וואס קריגען בפי' מיטען רמב"ם. אגב בנוגע וואס איך האב געשריבען איבער יאגע האב איך נישט געזאגט אז איך גלייב דערין . און איך קען נישט גלייבען דערין כאטש איך פארשטיי גראדע זייער דרך אבער היות מיר זענען יודען און מיר טארן נישט מאכען קיין כישוף וכל המתעתף ליה קען איך דאס נישט פראבירען און געזען האב איך דאס אויך נישט במילא נעם איך נישט אן אז עס איז אמת . איי פארוואס נעם איך יא אן אז היינט איז יא דא כישוף דאס וועל איך אי"ה שפעטער (נאך אלע ראיות פון די פריעדיגע כנ"ל) מסביר זיין מער...

אנטשולדיגט תרשיש איך האב נישט געזען דיין תגובה פאר איך האב געדרוקט שלח תגובה כאטש כ'האב נישט געוואלט אריין גיין אין קיין טענות יעצט אבער נאך אזעלעכע אטאקעס מיז איך זיך אביסעל מסביר זיין איז אזוי -----איך פארשטיי פון דיין תגובה, אז דו זוכסט צו צולייגן צו דיינע טענות געוויסע הרגשים וואס דו פערזענליך ביסט מיט דעם זיכער, אבער פאר די יושר פון דעם וויכוח, האסטו נישט פון ווי דאס אויף צו ווייזן.---- איך ווייס ניש פון וואס פארא הרגשים די מיינסט אדרבה זאג מיר ... -----שנית, דער וואס איז באהאווענט אביסל מיט די סערות ומערכות שבימי הראשונים ווייסט, אז דער רמב"ם איז נישט געווען קיין יחיד אין זיין דעה.---- איך האב עס נאך נישט געזען אדרבה געב א מראי מקום. ----שלישית, צו זאגן אז דער רמב"ם איז געווען מחולק מיט תנאים ואמוראים איז לדעתי -טפשות- און זיי מיר מוחל פאר דעם אויסדריק.---- מיט דעם ווארט ט. וואלט איך נישט באשולדיגט פילע גדולים וכו' (ווי א שטייגער דער רדב"ז והרוק"ח הנ"ל ועוד ועוד) וואס די זענען די וואס זאגען דאס נישט איך. ----קודם כל, מיט דעם שטעלסטו אוועק אז דער רמב"ם האט געהאלטן אז מ'קען מחולק זיין מיט תנאים ואמוראים אין זאכן וואס ער האט געהאלטן אז די מציאות איז אנדערש ווי זיי.---- דאס זעלעבע זאך איך האב עס נישט געזאגט נאר כנ"ל.. -----האסטו מיט דעם פשוט כפשוטו געגעבן א היתר פאר יעדן תרשיש'ל זיך אליין בודק זיין צו כישוף איז אמת אדער נישט, וה"ה אסאך אנדערע זאכן ואכהמ"ל.... און איך גלייב אז דו ווילסט נישט דארט אהין פירן דעם וויכוח.----- ניין און זע מיין פאריגע תגובה... [אויף די נעקסטע זאך וואס איז די שרייבסט האלט איך מיך איין ד"ל...]

אללוועיס

ושאר הרמב"מיסטן

אפשר האב איך עפעס פארפעלט
אפשר האט עולם מלא שוין אנגעוויזען

 קוקס נאך זייטס מוחל אין יור"ד קע"ט ברמ"א

מי שנשכו עקרב מותר ללחוש עליו ואפילו בשבת ואע"פ שאין הדבר מועיל כלום הואיל ומסוכן הוא התירו כדי שלא תטרף דעתו עליו

קוקט אין ביאור הגר"א ס"ק י"ג דארט. זעהר שארף.
אז דאס מנוגד לדעת חז"ל. והרמב"ם נמשך אחרי הפילוסופים.

ביטע פאוסטן ווער עס קען

קודם דעם רמב"ן פרשת שופטים ועתה דע והבן בעניני הכשפים, כי הבורא יתברך כאשר ברא הכל מאין עשה העליונים מנהיגי התחתונים אשר למטה מהן, ונתן כח הארץ וכל אשר עליה בכוכבים ובמזלות לפי הנהגתם ומבטם בהם כאשר הוא מנוסה בחכמת האיצטגנינות, ועשה עוד על הכוכבים והמזלות מנהיגים מלאכים ושרים שהם נפש להם. והנה הנהגתם מעת היותם עד לעולם ועד, גזירת עליונים אשר שם להם. אבל היה מנפלאותיו העצומות, ששם בכח המנהיגים העליונים דרכי תמורות, וכחות להמיר הנהגת אשר למטה מהם, שאם יהיה מבט הכוכבים (בפניו) [בפנים] אשר כנגד הארץ טובה או רעה לארץ או לעם או לאיש, ימירו אותם הפנים העליונים עליו להפך במבט עצמו, כענין שאמרו תמורת ענג נגע. ועשה כן, להיות הוא יתברך שמו מהשנא עדניא וזמניא, קורא למי הים לעשות בהם כרצונו, והופך לבקר צלמות, מבלי שינוי טבעו של עולם, ושיעשו הכוכבים והמזלות מהלכם כסדרן: ועל כן אמר בעל ספר הלבנה החכם בנגרמונסי"א, כשהלבנה והיא נקראת גלגל העולם בראש טלה על דרך משל, ויהיה פניו מול פלוני, תעשה תמונה לדבר פלוני ויוחק בה שם השעה ושם המלאך הממונה עליה מן השמות ההם הנזכרים באותו הספר, ותעשה הקטרה פלונית בענין כך וכך, יהיה המבט עליה לרעה לנתוש ולנתוץ ולהאביד ולהרוס, וכאשר תהיה הלבנה במזל פלוני תעשה תמונה והקטרה בענין פלוני לכל טובה לבנות ולנטוע. והנה גם זה הנהגת הלבנה בכח מנהיגיה, אבל ההנהגה הפשוטה אשר במהלכה הוא חפץ הבורא יתברך, אשר שם בהם מאז, וזה היפך. וזה סוד הכשפים וכחם שאמרו בהם (חולין ז ב) שהם מכחישים פמלייא של מעלה, לומר שהם היפך הכחות הפשוטים והם הכחשה לפמלייא בצד מהצדדין, ועל כן ראוי שתאסור אותם התורה שיונח העולם למנהגו ולטבעו הפשוט שהוא חפץ בוראו....וכו'..... מערקט אויף ווי ער זאגט שהם היפך הכחות הפשוטים המשך יבוא אי"ה

אין דער אברבנאל עה"ת פ' שופטים שרייבט אזוי בא"ד. וכבר ידעת כוונת הרב המורה בחלק ג' פרק ל"ז בכל מעשה הכישוף ויתר הדברים והוא שהם כולם דברי תוהו והבל ושנמשכו אחריהם חסרי הדעת והם כולם מפועל הדמיון ואינם שיהיה בהם שום ממשות ומציאות החלטי כי הוא לא יסבור במציאות השדים ולכן יחשוב שהמעשים האלה הם כלם מעשה תעתועים. אבל הדעת הזה התורה האלהית מכזבתו שהניחה מציאות השדים באמרו (פ' האזינו) יזבחו לשדים לא אלוה . וקבלת חכמינו סותרות לזה כי הם קבלו מציאות השדים ומעשה הכשפים ואמרו בפרק ד' מיתות מהוהא איתתא דהוה מהדרי למשקל עפרא מתותי כרעיה דרבי חנינא וכו' און ער נאך אסאך מער מאריך דארט ער ברענגט אראפ דעם רמב"ן הנ"ל ועוד ועוד עיי"ש דארנאך קומט זיין אייניקל החכם הגדול והפילוסוף רבי מנשה בן ישראל אין זיין ספר נשמת חיים און שרייבט אזוי.. (איך ברענג נאר נאך שטיקלעך ווייל עס איז זייער לאנג מ'קען עס נאך קיקען אין ספר נשמת חיים המאמר השלישי פון פרק י"ט ביז מאמר הרביעי) מפרק כ"ג מכשף: גם על המכשפים החליט הרמב"ם שם שהם דברי הבל ותוהו ואין בהם ממש, וחכמים חולקים עליו כי הם קבלו מציאות השדים ומעשה הכשפים ואמרו למה נקראו שמם כשפים שמכחישין פמליא של מעלה, וכפי מה שכתוב הריב"ש בשאלה צ"ב מכחישין לשון כחש וכו' והרב רבינו בחיי כתב: והכחשת הפמליא הוא כשאדם עושה למטה הרכבת דברים שהם הפך הכוחות הפשוטים הנגזרים בתנועת הגלגלים ובגזירות עירין שהם נפש להם והם הנקראים פמליא של מעלה וראוי לאדם שיניח העולם שיתנהג כמנהגו וכפי טבעו הפשוט שהוא רצון בוראו יתברך שבראו כך ואם יתעסק בכשפים יש בזה צד הכחשעה עכ"ד וכו' וכל מיני הכשופים נמצאים שם כי הם שחורים ונשמתן מסטרא דמסאבא והם קורים עוד היום לשדים גיניס, ונראה לי שהוא השם שקוראים להם בהרבה מקומות בזהר זיני בישין בחלף ז' בג'אשר הם קרובים במבתא. וסיפר לי איש נאמן מבני עמנו אשר נתישב ביניהם כארבעים שנה, איך פעם וכו' מפרק כ"ו דא רעדט ער וועגן אוב וידעוני ... ידעוני כפי רז"ל הוא עצם חיה ששמה ידוע ומדבר ע"י כישוף. וכן ברגום יונתן בן עיזאל גרם ידוע, וכתב הרב רבינו בחיי ואותה חיה נקראת בני השדה וזהו שכתב באיוב כי אם אבני השדה בריתך וחית השדה השלמה לך, והאלף מאבני נוספת. ואנכי לא ידעתי משפט החיה הזאת ולא ראיתי שום ספר מספרי האמות שידבר עליה, אבל לא מפני זה נחליט על רז"ל שלא כונו לאמת כי הם היו קרוב לזמן הנבואה ודעתם רחבה מדעתינו, וכו' וכו' און ער איז דארט זייער שטארק מאריך און ער ברענגט נאך פון זוהר און איבעראל עיי"ש ס'איז אינטערסאנט צו זען וואס ער פירט אויס ... הרי לך שהמכשפים יכלו גם כן לפעול בשמות של טמאה, וזה באיזה לשון שיהיה, כי בכל אמה יש מכשפים והשדים את שמם הגידוץ וכי תאמר בלבבך: ואיך אפשר ליהות שבמלות לבד וקולות שאין בהם ממש בלי נגיעת או הבאת גוף בגוף יפעלו הפעלות הנוראות האלו, גם אני אשאלך והודיענו ואיך בראיה שאין עליה ספק ידענו שגם באיזה מלות ופעלות יש אוסר ומתיר החתנים, ונותן עין רעה בכל הדברים . ואם כך הוא גם מכרח שתאמין מה שמעיד החוש, ושיש לאלוה מילין אשר המלאכים והרוחות הורו לבני האדם, אשר באמצעותם פועלים.......... יעצט וועל מער זעען וואס דער רמח"ל זאגט פעולות שלא בסדר ההשתלשלות ב. ואמנם גזרה החכמה העליונה, שיהיה עוד לכוחות הפועלים בגשמים, מציאות פעולה שלא כסדר ההשתלשלות, דהיינו שיפעלו הם עצמם בגשמיות פעולות מתייחסות לחוקם ולא לחוק הגשמיות, והם פעולות, ישתנו בם הגשמיים מטבעם התמידי. והנה נתן לאדם יכולת שישתמש מן הנמצאות על הדרך הזה, כמו שנתן לו יכולת להשתמש מהם על הדרך הטבעי, ובאותו העניין עצמו שנתן לו ההשתמש בטבעי. פירוש: כי כמו שאין ההשתמש בטבעי מוחלט ברצונו, כי אולם לא יוכל להשתמש בו אלא בדרכים ידועים ובגבולים מיוחדים, כי הנה לא יוכל לחתוך אלא בסכין וכיוצא בו, ולא יוכל לעלות אלא על ידי סולם, ולא יוכל לדחוק אלא הדברים הרכים, וכל כיוצא בזה. כן השימוש הרוחני לא ניתן לו אלא בגבולים ידועים ובדרכים מיוחדים, כפי מה שראתה החכמה העליונה היותו נאות. ז. והנה על היסוד הזה עומד המצא היכולת לאדם להשתמש בנמצאות בשימוש הרוחני וכמו שכתבתי למעלה, ולפעול פעולות גדולות וחזקות מה שאינו באפשרות השימוש הגשמי. וזה כי הנה האדון, ברוך הוא, הכין סדרי המציאויות וכונניותיהם על זה הדרך, שכולם נקשרים זה בזה, וכולם תלויים בהשפעותיו יתברך שזכרנו, באופן שכשתימשך אחת מן ההשפעות על ידי הזכרת אחד משמותיו יתברך כמו שכתבתי, הנה תולד מזה התולדה עד סוף ההשתלשלות. כי הנה הוא יתברך שמו ימצא לקוראיו באותו השם כפי מה שסידר ורצה, ויאיר אותו האור, וישפיע אותה ההשפעה, שבה תלוי מציאות העניין ההוא המבוקש, עד סוף העניין שבגשמיות. ואמנם עוד עניין אחד חוקק הבורא יתברך שמו על זה הדרך, והוא, כי הנה המלאכים כולם בכל מדרגותיהם, הנה נמסר בידם כוח לפעול פעולות מה שנמסרו להם, והנה אינם פועלים בתמידות, אלא כפי הסדר שהוסדר להנהגה הטבעית התמידית של העולם. אמנם יש בכוחם שיכולים לפעול ממין הפעולה ההיא יותר ממה שפועלים בתמידות, וביותר כוח וחוזק שלא כסדר התמידי. ובזה הדרך יפעלו פעמים רבות במעשה הנסים והנפלאות, שיחודשו בעולם כפי רצונו יתברך בעת שירצה. שימוש בשם האלוהים ואמנם רצה האדון, ברוך הוא, ונתן כבוד לשמו, שכשיוזכר על המלאכים לפי הסדר שסידר, דהיינו על מלאכי פעולה אחת, השם שנתייחס לו יתברך על שם ההשפעה שבה נתלה העניין ההוא כולו, הנה יוכרח המלאך לפעול באותו הכוח היתר שנמסר בידו לאותה הפעולה, כפי מה שיכריחהו המזכיר את השם עליו. ונמצאו בעניין הזה שני שורשים: האחד הוא הזכרת שמו יתברך, כמי שקורא אותו שיענהו, וימשיך על ידי זה ממנו השפעה, שבהמשכה יחודשו עניינים מה שיחודשו. והשני - הכריח את המלאכים על ידי שמו יתברך, שיפעלו מה שבידם לפעול יתר על הסדר התמידי. ואמנם אין שום אחד מן העניינים האלה מוחלטים לכל רצונו של האדם, אלא מוגבלים בגבולים ובתנאים, ומשוערים עד היכן יגיע היכולת להשתמש בהם, ובאיזה דרך יצליחו. וכבר אפשר שתימנע התולדה ויעוכב הפועל, אפילו באותו השיעור עצמו שניתן להשתמש בו, כמו שתימנע תולדת השימוש הטבעי גם כן בגזירתו יתברך אם יגזור על זה. ואולם לשורש האחד, שהוא הזכרת שמו יתברך להמשך ממנו ההשפעה, ודאי שיצטרך הקורבה אליו יתברך והדבקות בו. וכל מה שירבה העניין הזה, יצלח הדבר ביד העושה אותו, וכל מה שימעט - יתקשה עליו השגת התכלית. ולשורש השני אין תנאי זה מצטרך, אף על פי שלא יניח מהיותו עוזר לו אם ימצא. כי הנה אחרי שהושם בסגולת השמות האלה שיוכרחו המלאכים בהזכרתם, הנה שבו גם הם ככל הכלים הטבעיים, שיפעל בם המשתמש בם כפי רצונו, אם ישתמש מהם בדרך שימושם כראוי. אכן הדבר ברור, שאינו ראוי והגון להדיוט שישתמש בשרביטו של מלך, ועל דבר זה אמרו ז"ל, "ודאשתמש בתגא חלף" (אבות א יג). ואין היתר בדבר אלא לקדושים הקרובים לו יתברך ודבקים בו, שישתמשו בזה למה שיולד ממנו קידוש שמו יתברך ועשית רצונו באיזה צד שיהיה. וזולת זה, אף על פי שלא תמנע הפעולה למשתמש אם ישמור דרכי השימוש כראוי, ענוש ייענש על זדונו. וכבר אמרתי, שעל כל פנים אין הדבר מוחלט, אלא מוגבל בגבולות מה שראתה החכמה העליונה היותו נאות. וגם באותו הגבול עצמו, גזירתו יתברך תימנע התולדה כל זמן שירצה, כשתגזור חכמתו היות המניעה ראויה ונאותה. תפקיד האדם - ביטול הרע ח. והנה אחרי היות גזרת חכמתו שיהיה בעולם טוב ורע, היה הסידור שימצא באמת הרע בכל המדרגות שאפשר לו לימצא, ותהיה העבודה לאדם שימנע ממנו השליטה והפעולה בכל דרכיו ומדרגותיו, עד שיוסר ענינו לגמרי מן הבריאה כולה. ואולם תראה שהאדון יתברך שמו, הנה אמיתת עניינו שוללת ממנו כל מין חסרון שיהיה, כמו שכתבתי בחלק א' פרק א', ורק בברואים אפשר שימצאו החסרונות והרעות. והנה היה הסידור שיבראו מדרגות טוב לברואים, וייברא להם ההפך שהוא הרע, שהוא המציאות מה שאפשר שיהיה לרע. ויבוא האדם בעבודתו ויסיר מעניינו ומן הבריאה כולה את הרע כולו, ויקבע בו ובבריאה את הטוב לנצח נצחים. ועל כן היה הסידור, שכל עניין טוב ימצא כנגדו עניין רע, והוא מה שאמר הכתוב "גם את זה לעומת זה עשה האלוהים" (קהלת ז יד). ורק בדבר אחד יתר הטוב על הרע, שהטוב שורשו הוא שלמותו יתברך הקדום והנצחי, והרע אינו אלא דבר נברא לשיבוטל, ואין לו לשמש אלא כל זמן ההשתדלות של האדם שזכרנו למעלה. כשפים ושדים ט. והנה על פי הדרך הזה, כמו שהמציא לאדם דרך להשיג בו הארה והשכלה ורוח הקודש שלא כדרך הטבע הגשמי, כן הוצרך שימצא לטוב הגדול הזה, ההפך, והוא שיוכל האדם להמשיך חושך ועכירות ורוח טומאה שלא כדרך הטבעי, והוא עניין טומאות הכישוף והדרישה של המתים, שהרחיקתנו התורה מהם. ועניינם הוא המשיך על ידי הזכרות בתנאים ידועים, השפעות הטומאה וזוהמה, מה שהוא הריחוק היותר גדול ממנו יתברך, הפך הדבקות בו ממש. והדבר נמשך מאותם כוחות הרע שזכרנו בחלק א' פרק ה', שהושמו להם בגזירתו יתברך שמות יוזכרו בם, ויימשך על ידי זה מהם משך הטומאה במדרגות ידועות שלא כדרך הטבע, וכן יעשו על ידיהם מעשים שלא כמעשים הטבעיים, כמעשה החרטומים וזולתם, כפי מה שנמסר בכוח הפועלים ההם לפעול, ובאותם הגבולים שהושמו להם. וכן על ידי השדים יעשו מעשים כאלה, לפי מה שנמסר בידם גם הם שיעשו, ובגבולים המיוחדים להם. והנה באותו השיעור שניתן להם היכולת לפעול, גזר האדון, ברוך הוא, שיידחו מפניהם פקידי הטבע, המחזיקים ענייני העולם על מצבם הטבעי, וכל המלאכים, המביאים ההשפעות כפי הסידור המסודר. ועל זה אמרו ז"ל "כשפים - שמכחישים פמליא של מעלה" (חולין ז). אך לא יהיה זה אלא כשיעור ההוא ולא יותר. וגם באותו השיעור כבר אפשר שיידחו הם מכוח חזק מהם, ותימנע פעולתם בגזירתו יתברך. ועל זה אמרו: "אין עוד מלבדו - ואפילו כשפים" (חולין ז). וביארו, שזה למי שזכותו רב, שמן השמים יצילוהו וידחו את הרוצים להרע לו. והוא מה שאמרו "שאני רבי חנינא דנפיש זכותיה" (חולין ז). יעצט וועל מיר צוקימען צום ביאור הגר"א (ישר כח באטשי פארן מ"מ) וואס איז באמת מבהיל על הראיון וואס און ווי אזוי ער שרייבט . ער באציט זיך אויף דעם וואס דער מחבר זאגט אז א לחש לגבי נשיכת עקרבים העלפט נישט . וזה לשון קדשו (ואע"פ שאין הדבר מועיל כלום) הרמב"ם וכ"כ בפי' המשנה לפ"ד דעבודת כוכבים. אבל כל הבאים אחריו חלקו עליו שהרי הרבה נחשים נאמרו בגמ' . והוא נמשך אחר הפולסופיא ולכן כתב שכשפים ושמות ולחשים ושדים וקמיעות הכל הוא שקר אבל כבר הכו אותן על קדקדו שהרי מצינו הרבה מעשיות וכו'... והפולסופיא הטתו ברוב, לקחת לפרש הגמ' הכל בדרך הלציי ולעקור אותן מפשטן וח"ו איני מאמין בהם ולא מהם ולא מהמונם אלא כל הדברים הם כפפשטן אלא שיש בהם פנימיות ולא פנימיות של בעלי הפולסופיא שהם חצוניות אלא של בעלי אמת. עכ"ד ( איך האף תרשיש אז דו וועסט אביסל צריק ציען אביסל פון דיין שארפקייט ) און איך גלייב נישט אז איך האב וואס צו צולייגען נאך דעס כאטש עס זענען נאך דא צענדליגער ספרים וואס זאגן אזוי אבער איך מיין אז כמעט אלעס איז געווארען פאר ענטפערט בלייבט איבער איין זאך וואס איז מיטן רמב"ם המשך יבא אי"ה

Baachi, (האב איך דאס גיט געספעלט)

ואע"פ שאין הדבר מועיל כלום
קען זיין אויף א שלאנג ביס האט נישט כושף קיין לייזאנג, אזויווי קייראפראקטערס האבן נישט קיין רפואה פאר קענסער, אין דאס איז נישט מנוגד לדעת חז"ל.

[ findodort דאס איז א גיטער תי' אויפן מחבר אבער נישט איופן רמב"ם כנ"ל] סך הכל האבען מיר גדולים ווי דער רמב"ן, אברבנאל, גר"א וכו' וואס קריגען בפי' אויפן רמב"ם... ווי אויך בעלי מקובלים וואס זענען מבאר אז עס איז דא אזא זאך און ווי אזוי עס ארבעט .. און אויך פיליזאפען וכו' .. קימט אויס אז עס איז יא דא אזא זאך ווי עכט כישוף איי ווי אזוי פאר ענטפערט מען דעם רמב"ם. וויל איך צרוק גיין צו וואס איך האב געשריבען פריער ---איז מעגליך אז דער רמב"ם איז נישט געווען אזוי באהאווענט אין די נושא און לויט וויפיל ער האט געוויסט און פארשטאנען דערפון האט ער געשריבען.. דאס אז ער האט געקענט פילאזאפיע איז דאך זיכער און אויך די מהלכות השמים וכו' ווייסט מען אויך.. אבער כישוף איז לויט אלע גאר א צווייטע מין זאך איז ווי זעעט מען ..אז ער האט דאס טאקע אזוי דערוך גענימען ווי די אלע אנדערע "חכמות" --- וואס כאטש מאנכע זענען נישט געווען צופרידען מיט וואס כ'האב געשריבען אבער אז מ'קיקט גיט אריין און וואס דער גר"א שרייבט זעט מען אז עס איז צוויי אנדערע זאכן (פילעזאפיע און קבלה) און ווען דער רמב"ם האט דאס געשריבען איז ער נישט געווען אזוי גוט באהאווענט אין קבלה.. יעצט פאר עטץ האט'ס טענות אויף מיר וויל איך אראפ ברענגען נאך א שטיקל פונעם ספר נשמת ישראל מאמר ג' פרק כ"ח וועט איר זען אז נישט איך בין דער וואס זאגט דאס ...נאר דער רמב"ם אליין .... (כ'האב עס געטרייעט צו סקענן'ען אבער ס'גייט נישט וועל איך נאך שרייבען) פון וואס ער ברענגט אראפ פונעם ספר אור השם פון רבינו סעדיה וז"ל בא"ד. ואין להפלא אם מידו היתה לנו זאת כי הרב לא היה מקובל ובהרבה מקומות מהמורה דבר כפילוסוף והלך אחרי עקבות אריסטו מאמין לבד כל מה שהעיון גוזר, וכבר העידו אנשי לבב שראו לו אגרת שלוחה לתלמיד החשוב ר' יוסף וכתוב בה איך בסוף ימיו עסק בחכמת הקבלה והדר ביה בכל מה שאמר בענין השימות הקדש. וכתב בעל שלשלת הקבלה דף מ"ד ע"א זה לשונו: וראיתי בספר אגרת חמודות, שחבר ר' אליהו חיים שאומר בהקדמתו אני ראיתי אגרת הרמב"ם בכתב מירושלים למצרים לתלמידו והיה אומר אחרי בואי בארץ הצבי מצאתי זקן שהאיר עיני בדרכי הקבלה, ואלו אז מה שהשגתי עתה, דברים רבים כתבתי שלא הייתי כותב.וכו' און ער ברענגט דאס דערנאך אראפ פונעם ריטב"א וכו' היוצא לנו מזה איז אז עס איז דא א מציאות פון כישוף , והשתא דאתית להכא וועל איך מיך ערלויבען צו זאגען אז היינט איז אויך דא כישוף. ווייל לויט ווי מ'זעט איז דאך כישוף קבלה און איך האב שוין אסאך געזען פון די אנדערע זייט ווי זיי זענען דאס מסביר מיט אלע דיטאלען..ודי בזה להבין..כי כבר הארכתי..

עולם מלא

אגוטע וואך

קודם כל , עברי

העתקת דברי ביאור הגר"א

"והפולסופיא הטתו ברוב, לקחת לפרש הגמ' הכל בדרך הלציי"
 
איך מיין ס'שטייט דארט

"והפילוסופיא הטתו ברוב לקחה, לפרש הגמ' "

לגבי כישוף נלפענ"ד אז דאס האט צוטוהן מיט נוצן שדים, אזוי איז אויך משמע פון פסוק יזבחו לשדים לא אלוה, 

קען זיין אז בימי הרמב"ם אדער במקומותיו האט מען שוין פאריאגט די שדים פון די מקומות יישוב, האט דער רמב"ם  נישט געוואלט אנערקענען אין זייער מציאות.

לכאורה איז היינו טעמא דכישוף היינו טעמא דדרכי האמורי והיינו טעמא דכוחות ע"ז, שמכחישין פמליא של מעלה, ד.ה. זיי ווייזען אויף אז די חוקי הטבע וואס דער בוכ"ע האט באשאפען זענען נישט אלעמאהל גילטיג "הכוחות הפשוטים" (אדאנק פאר דעם רמב"ן)

פארדעהם ווען אזאך האט א הסבר אין טבע גייט עס ארויס פון דעם איסור.

יעצט איז דאך דא כמה פעמים און חז"ל ווי זיי האבן זיך יא אליין באנוצט מיט שדים ווי בן תמליון ויוסף שידא?
 די זעלבע זאך איז שווער אויף לחשים, סגולות און דרכי האמורי ווען מעג מען יא אין ווען נישט?

עד שמצאתי את שאהבה נפשי בתשובות הרשב"א חלק א סימן תי"ג, דער רשב"א אליין שרייבט א זער איז  נבוך ווען יא אין ווען נישט, ער ברענגט געוויסע כללים, אבער ער שרייבט אליין אז סאיז איהם נישט קלאהר.

לגבי רמב"ם ברענגט דער רשב"א אז סאיז דא וואס דער רמב"ם איז יא מתיר.
איך האב נישט קיין בר אילן, טאמער האסטו? איז כדאי עס אראפ צו ברענגען דא לתועלת הרבים.

לעצם הענין פאר וואס דער רמב"ם איז אזוי שטארק פאר זיך פארלאזן נאר אויף דעם כוח ההגיון.
כאטש דער רמב"ם אליין איז מודה אז סאיז באגרעניצט = ראה אין פיהמ"ש ריש פרק אין דורשין.

זעהט אויס אז דער רמב"ם  האט געוואוסט זיין שליחות אויף דעם עולם איז אויף צו ווייזען אז מקען זיין א גרויסער צדיק גרויס ווי דער רמב"ם אפילו ווען מפארלאזט זיך בלויז אויף די כוחות ההגיון אליין.

כדי לסתום פי דוברי שקר ונבוכי הזמן- ועד עתה.
 
פארדעהם איז דא אזוי פיהל מסורות אז אויף די עלטער האט ער געזעהן די חכמת הקבלה, וואס איז מוציא מידי החקירה ההגיונית - לפי הרמח"ל בספר מקובל וחוקר.- אבער ער האט נישט געוואלט שרייבן דער וועגן כנ"ל, 

אויך איז דא א געוואלדיגער מאמר פון ר' ראובן מרגליות ז"ל ווי ער ווייזט אויף אז דער רמב"ם האט געזעהן דעם זוה"ק, איז דאך שווער ווארוואס האט ער עס נישט דערמאנט?

איז דער תירוץ כנ"ל.

עולם מלא:

באטשי

עס איז דא אויסדרוקליך פאראן כישוף אנע שדים, כישוף און שדים איז צוויי באזונדערע זאכן. דער חינוך שרייבט ביי מצוה סב "ואל תחשוב כי מלאכת הכישוף והשדים דבר אחד, שהרי בפירוש אמרו ז"ל (סנהדרין) בלטיהם , מעשה שדים, בלהטיהם,מעהשה כשפים, משמע מזה שענין הכשוף אפשר להעשות בלתי מעשה שדים.
און בכלל לויט עולם מלא איז נאך היינט דא כישוף, אבער שדים מיין איך וועט ער אויך מודה זייןאז ס'שוין נישט דא, און פילע זאכן וואס איז אמאל געווען וועגן אכטונג געבן איבער שדים איז שוין היינט נישטא.

לגבי די אנדערע קשיא פון ווען מ'מעג יא און ווען נישט וואונדערט זיך אויך דער חינוך ביי מצוה תקיא "וכבר דברתי על זה שם בלאו דמכשפה כפי כחי. ודברים אלו צריכין עיון רב כי הנה נמצא בגמרא מעשים כמה שאם לא ידענו אותם מפיהם זכרונם לברכה היינו אוסרין אותם משום חשש איסור זה. ומכל מקום אשר ישא נפשו ליכנס בתחבולות אלו וידמה דבר לדבר מהדברים שהזכירו זכרונם לברכה הרי הוא כפותח לו פתח לבוא בגיהנם." *:namespace prefix = o />