ווער יאגט דעם סארווער?

איך האב זיך יעצט דערמאנט דערין ווען איך בין געזעסן ביי א טיש ארומגענומען מיט חברים וידידים מיט וועם מען האט זיך שוין א לאנגע צייט נישט געטראפן, און זייענדיג פארטיפט אינעם שמועס ווען מען האט פאר א מינוט נישט אנגעכאפט דעם טעלער, און שוין איז ארויסגעוואקסן א סארווער וואס האט דאס צוגענומען.

פארגאנגענע וואך דאנערשטאג האט דער בארימטער און זעלטענער חסד ארגאניזאציע 'קרן עזר' געמאכט זייער יערליכע טיי אוונט צו שאפן געלט פאר דעם מוסד וואס האט שוין געהאלפן א גוזמא מיט אידן פון וויליאמסבורג וואס האבן ליידער געמוזט צו זיי אנקומען.

איך בין פערזענליך באקאנט מיט עטליכע פעלער וואס זיי האבן ממש געשטעלט אויף די פיס אידן וואס זענען געווען ביי גאר שרעקליכע מצבים, און מיט דער הילף פון 'קרן עזר' זענען זיי אויפגעראכטן געווארן, און צוריקגעקומען צו זייער פריערדיגן שטאנד. אין שפיץ פונעם זעלטענעם לב טוב הרב ר' משה דייטש ני"ו וואס עס זענען דא ווייניג אזעלכע פוטערנע הערצער ווי ער.

ביי שיין געדעקטע טישן וואס איז געווען אנגעפולט מכל טוב, פון אלע סארט קעיק, נאש, ביז טשולענט, קוגל און קושקע, זענען זיך צוזאמגעקומען פון אלע עקן וויליאמסבורג אידן וואס ווייסן צו שעצן אזא טייערע מוסד.

אז אזויפיל אידן קומען זיך צוזאם, טרעפט מען ידידים וואס מען האט שוין לאנג נישט געזען, און מען באגריסט זיך, און גאר שנעל שאפט זיך לעבהאפטע שמועסן און מען פארגעסט אז מען האלט א גאפל אין די האנט, און ווען מען וויל עס אריינשטעקן און ארייננעמען דעם שטיקל קושקע וואס איז נאך געבליבן אין טעלער, דערזעט מען זיך אז עס איז שוין נישטא. דער סארווער האט זיך דערבארעמט דערויף.

צו גיין נעמען נאך א טעלער האט שוין יענעם פנים. חוץ וואס מען וועט דורך דעם פארלירן דעם פלאץ. בלייבט מען נעבעך הונגעריג.