טאמער האט זיך איינער איינגערעדט אז דער אמת שטעכט זאל וויסן אז סאיז שקר נישט סשטעכט נאר סהארגעט גאר דוד יוכוח ער טאנצעט ווי קאטער א נחת צי קוקן אין דאס איז שוין מיטן געווינען
נשלח ב-14/12/2007 02:33
איךהאף אז דער פיקטשער איז נישט אין די געגזלטע בעקעריי
נשלח ב-14/12/2007 02:36
בבלי סנהדרין ו: ר' אליעזר אומר הרי שגזל סאה של חטים וטחנה ואפאה והפריש ממנה חלה כיצד מברך אין זה מברך אלא מנאץ ועל זה נאמר ובוצע ברך נאץ ה'.
ירושלמי שבת דף עב: פרק יג הלכה ג מצה גזולה אינו יוצא בה ידי חובתו בפסח. אמר לון תמן גופה עבירה. ברם הכא הוא עבר עבירה. כך אני אומר הוציא מצה מרשות היחיד לרשות הרבים אינו יוצא בה ידי חובתו בפסח. תני מצה גזולה אסור לברך עליה. אמר רב הושעיה על שם (תהילים י) ובוצע ברך נאץ ה'. אמר ר' יונה הדא דאת אמר בתחילה אבל בסוף לא דמים הוא חייב לו. רבי יונה אמר אין עבירה מצוה. רבי יוסה אומר אין מצוה עבירה. א"ר אילא (ויקרא כז) אלה המצות אם עשיתן כמצוותן הן מצות ואם לאו אין מצות
ירושלמי חלה דף ט. פרק א הלכה ה תני מצה גזולה אסור לברך עליה. א"ר הושעיא על שם (תהילים י) ובוצע ברך ניאץ ה'. א"ר יונה הדא דתימא בתחילה אבל בסוף לא דמים הוא חייב לו. רבי יונה אמר אין עבירה מצוה. רבי יוסי אמר אין מצוה עבירה. א"ר הילא אלה המצות אם עשיתן כמצותן הן מצות ואם לאו אינן מצות
רמב"ם הלכות חמץ ומצה פרק ז דין ז: אין אדם יוצא ידי חובתו במצה שהיא אסורה לו, כגון שאכל טבל, או מעשר ראשון שלא ניטלה תרומתו, או שגזלה. זה הכלל: כל שמברכין עליו ברכת המזון – יצא בו ידי חובתו. וכל שאין מברכין עליו ברכת המזון – אינו יוצא בו ידי חובתו.
נשלח ב-14/12/2007 02:41
דאס איז פון די אהרונישע בעקעריי
נשלח ב-14/12/2007 02:42
מעגליך איז עס גאר שורשנגח...
נשלח ב-14/12/2007 02:47
איינער וואס איז נישט קיין עקסטרעמע זאלי און האט נישט אן קיין זאלי ברילן וואס מאכן איהם בלינד מחמת מלחמת הקליפה נגד אהרן ט"ב, האט נישט קיין שום סיבה בעולם זיך אריינצילאזן אין ערענסטע שאלות און מעגליך מבטל זיין די אייציגע מצוות אכילה מדאורייתא בזמן הזה, ביים הייליגן סדר נאכט.
נשלח ב-14/12/2007 02:54
איך האב באשלאסען אז דוד וועט יא האבן כשרע מצות דעס יאר ער ברענט צי שטארק סלויט אים נישט קיין מנוחה סנאקט אים צי שטארק אין איך האף אז שארמשער וועט אויך האבן סהייסט ער איז א תלמוד חכם ונזכה ונחיה
נשלח ב-14/12/2007 02:54
קושקע טייערע אפשר ביזטו מסביר פאר א "ערליכע איד" מיט וואס איז דא שייך גזולה? דער זעלבע קהל וואס האט באצאלט פאר די ווייץ/מעיל דער זעלבע קהל באקומט באצאלט פאר די מצות...
אפשר ביזטו שיינערהייט מסביר ווי קומט דא בכלל אריין מצה גזולה?
נשלח ב-14/12/2007 02:57
איך האב שוין געשריבן אין אנדערער אשכול אז דאס איז נישט קיין שאלה, און איך וועל נאכמאל איבערשרייבן די ראשי קהילה זענען נישט קיין ב"ב אויף די קהילה זיי זענען נאר די אנפירער.
איינער וויל אנהייבן צו רעדן צו דער זאך אדער סתם ווארפן זאמד אין די אויגן!
נשלח ב-14/12/2007 03:07
יעדער מצה וואס ווערט פראדוצירט אין דעם בעקעריי באלאנגט פארן קהל יטב לב ד'סאטמאר, און אויב א פרעמדער גנב פארכאפט די בעקעריי אין פראדוצירט אליינס מצות איז די מצה קלאר מצה גזולה, אזוי איז געווען ביי די שאצער מצוות, און דורכאויס די היסטאריע פון אידישקייט, איז אזא אופן קלאר געווען פארעכנט אלס מצה גזולה.
און אפי' לו יצויר אויב מ'זאל זיך ווען שטעלן צו א בי"ד כשר וואלטן די זאליס געווינען, איז נאך אלס כל זמן דו ביסט זיך משתמט פון צו קומען פאר א בי"ד כשר, און די ביסט דער מעכב פון די"ת, איז עס "וודאי" גזולה.
אלנספאל, איינער וואס איז אזא גרויסע מדקדק במצוות אז ער וועט נישט עסן קיין לעברעטארי גלוטין ווייץ, טראץ עס ווערט נישט דערמאנט אפי' ברמז קל אין קיין שום פוסק, נאר וועגן חדש אסור מן התורה, דארף אוודאי אוודאי חושש זיין אויף א זאך וואס שטייט אין גמרא, רמב"ם ראשונים.
נשלח ב-14/12/2007 03:15
איינער וואס עסט איז די בראדוועי מצות:
מבטל מצוות אכילת מצה בליל הסדר
טאר נישט מאכן קיין המוציא אין זאגן ברכות המזון א גאנץ פסח.
און ואל כולם א מסייע לידי עוברי עבירה בגניבה וגזילה.
נשלח ב-14/12/2007 03:31
קושקע, די פארדרייעסט די פאקטן דא האט נישט קיין פרעמדער גנב פארכאפט די בעקעריי, די גאנצע זאך דא, אז עס איז דא א טייל ראשי קהילה וואס מען אפשר ארויס געווארפן שלא ביושר פון אנפירן די קהילה, די ארבייטער און די בעקעריי זענען די זעלבע אין דער פראפיט גייט פאר דעם זעלבן צוועק, וואס האט זיך געטוישט אז עס פעלן א פאר "אנפירער" "איבערקוקער" פון די טאטע קאמפעני "קהל יטב לב".
איך פארשטיי אז די ווילסט מיט אלע קאסטען אריין ווארפן א "פלאקען", איך בין מסכים מיט דיר, נאר די מוזט רעדן צום דבר.
נשלח ב-14/12/2007 04:41
כ'על עס מאכן בקיצור.
ס'לאזט זיך דינגען אויב מ'איז נישט יוצא בדיעבד די מצוה פון אכילת מצה אלס דער דין פון "מצה גזולה". די עיקר גזילה איז א "מניעת הריוח" פון דעם [קליינעם] טייל פון די פראצענטן וואס די ראזענבערג משפחה פלעגט אראפגעבן אלע יארן פאר די הנהלת הקהילה, און ס'לאזט זיך דן זיין אויב די דאזיגע גזילה גייט אריבער צום קויפער (ס'נעמט פארט גארנישט אוועק פון די עצם גזילה אויף וואס די רויבער וועלן אפגעבן דין וחשבון ווען משיח וועט קומען). אבער דאס איז קלאר אז מ'קען אויף די מצות קיין ברכה נישט מאכן, ווייל דער דין פון "בוצע ברך נאץ השם" גייט אן אפילו אויב ס'איז נישט ממש גזילה (ביים קויפער).
די ליצני הדור קענען אפשפעטן דערפון וויפיל זיי ווילן, פונקט ווי זיי טוען מיט יעדע הלכה און דין תורה וואס שטייט זיי אין וועג, אבער א אמת'ער ירא שמים וועט זיכער מאכן אז ער האט מצות וואס זענען כשר צו מאכן דערויף א ברכה, און זענען אויסגעהאלטן לכתחילה פאר די איינציגע מצות אכילה וואס איז נאך א דאורייתא בזמן הזה!
נשלח ב-14/12/2007 05:48
דא איז די מקור מיט אלע שיטות הראשונים.
ערוך השלחן או"ח סי' תנ"ד
ח. אין אדם יוצא ידי חובתו במצה גזולה. וזה לשון הרמב"ם בפרק שביעי דין ז: אין אדם יוצא ידי חובתו במצה שהיא אסורה לו, כגון שאכל טבל, או מעשר ראשון שלא ניטלה תרומתו, או שגזלה. זה הכלל: כל שמברכין עליו ברכת המזון – יצא בו ידי חובתו. וכל שאין מברכין עליו ברכת המזון – אינו יוצא בו ידי חובתו. עד כאן לשונו. והרא"ש בפרק "כל שעה" (סימן יח) כתב גם כן דאינו יוצא במצה גזולה, משום דאינו "שלכם". דמצה ילפינן מחלה בגמרא (לה ב) דבעינן משלכם, עיין שם. אבל שאולה – חשיב שפיר "שלכם", ויוצא בו (ט"ז סעיף קטן ג). וגם בגזולה: דווקא כשגזל מצה. אבל אם גזל חטים או קמח ועשאו מצה – יצא בה ידי חובתו, שהרי קנאה בשינוי, ודמים לבד הוא חייב לו. וזהו לטעם הרא"ש משום "לכם".
ט. אבל להרמב"ם שתלה הטעם משום ברכה, ולפי מה דקיימא לן לקמן סימן תרמ"ט לענין לולב דאפילו אם קנאו בשינוי לא יברך עליו – אם כן הכא נמי לא יצא חובת מצה להרמב"ם. ויש מי שמחלק בין שינוי השם לשינוי מעשה, ואינו עיקר (ח"י סעיף קטן ו). וכן מוכח בתוספות בכמה מקומות. ואין לומר דברכת המזון שהוא דאורייתא – צריך לברך, דהרי הרמב"ם פסק מפורש בסוף פרק ראשון מברכות דאין מברכין ברכת המזון על דבר איסור. והרא"ש חולק עליו, וכמו שכתבתי בסימן קצו. ולכן תמיהני על רבינו הבית יוסף, שבשם פסק כרהמב"ם, וכאן פסק כהרא"ש. מיהו גם המגיד משנה כתב דבשינוי – יוצא ידי חובתו, ומשמע דגם להרמב"ם כן, עיין שם. וצריך עיון (ועיין מגן אברהם שם סעיף קטן א).
י. ולכאורה למה לא אמרו רבותינו הטעם משום "מצוה הבאה בעבירה"? אך נראה משום דסבירא להו דמצוה הבאה בעבירה אינו אלא דרבנן, ויש בזה דעות בראשונים (תוספות סוכה ט א). ובירושלמי פרק ראשון דחלה (הלכה ט [ה]) אומר: מצה גזולה – אסור לברך עליה. אמר רבי אושעיא: על שם שנאמר "ובוצע ברך נאץ ה'". הדא דתימא בתחילה, אבל בסוף – דמים הוא דחייב ליה. ופירש הרא"ש שם דהכוונה לכתחילה ודיעבד, דבדיעבד יוצא בגזולה. והמגיד משנה פירש דבסוף פירושו על ידי שינוי, עיין שם. ולעניות דעתי נראה ד"בתחילה" היא ברכה ראשונה, שעדיין בידו להחזיר. ו"בסוף" היא ברכת המזון שכבר אכלה, וחייב לו דמים. ולכן מברך, דמאי דהוה – הוה.
יא. ואחר כך אומר הירושלמי: רבי אומר: אין עבירה – מצוה. רבי יוסי אומר: אין מצוה – עבירה. אמר רבי אילא: אלה המצות אם עשאן כמצותן – מצוה, ואם לאו – אינה מצוה. עד כאן לשונו. וכתב הרא"ש: ואפשר דהני אמוראי פליגי, ואית להו כיון דלא עשאן כמצותן – אינה מצוה, ואינו יוצא ידי חובתו. עד כאן לשונו. וטעמם משום מצוה הבאה בעבירה, אלא שאומרים בלשונות שונות. ולפי זה משמע דמצוה הבאה בעבירה הוי דאורייתא.
לויט די רמב"ם אין די ירושלמי איז די גאנצע טעם פון מצה גזולה נאר ווייל מ'קען נישט מאכן א ברכה, ווייל אין עבירה מצוה, לויט זיי איז עס גזולה בכל אופן.
אלנספאל, די לצים וועלן סיי ווי אלס מאכן לצנות, סיי וועלן עסן רעגנדיג ווייץ, מצה גזולה, פינקל פלייש, דאווענען און א ביהמ"ד גזול וואס די קב הישר זאגט אז די תפילות גייען צו די ס"א רח"ל, און עס מטהר זיין בקן טעמים מיט זייער לצנות, און מיר נאכן באגזלט ווערן פון אונזערע אויסגעהארעוועטע נכסים, וועל מיר זיך מנחם זיין, אז לכה"פ מ'זעמיר יוצא מצוות אכילות מצה כהלכה, מצוה סוכה כהלכה, אונזערע תפילות וועלן נתקבל ווערן לרחמים ולרצון.
