די מנובלות וואס שמואל משכיל שרייבט אין זייער פאראם.
למען האינטרעסאנטקייט!!!
היינט אינדערפרי בין איך נאך געווען אין קאנטרי,
פארן דאווענען גיי איך אין די מקוה טרעף איך דארט
א ידיד א גרויסער זאלי וואס האט פרייטיג צוזאמען געשאלטן
אונזער רבי שליט''א מיט קללות נמרצות, און האט געקלעימט וויקטארי,
ער האט געשריגן אז מיט זייער בית החיים האבן זיין גאר געווינען,
OK זאל זיין אזוי, אז יענער פריידט זיך, איז דאך גיט, איך פארגין דאס עהם,
נו, היינט אינדערפרי טרעף איך דעם דאזיגן ידיד אין די מקוה,
און אזוי ווי מיר זענען דארט געווען אליין הייב איך אן צו רעדן מיט עהם
על דא ועל הא, אזוי ווי גיטע ידידים,
אויף איינמאל האט ער עקספלאדעט,
ער הייבט אן צו שעלטן זיין ראש הקהל שאול פערלשטיין
און האט זיך נישט בארוהיגט ביז ער לאזט ארויס היבשע קללות
על חשבון פון משה גבאי און פון זיין הייליגן רבין זלמן לייב,
בנימין (איך שרייב נאר דעם ערשטן נאמען) וואס איז געשעהן,
איך הער גיט אדער חלום איך,
פרייטיג האסטו טראפייטערט מיט דיינע נצחונות און אצינד ביסטו
אזוי דערביטערט, וואס איז געשעהן?
זאגט ער מיר, איך וועל דיר דערציילן א מעשה,
אמאל איז געווען א איד, א חשובער איד, א תלמיד חכם און א עושר
א איד וואס יעדער האט געשעצט און רעספעקטירט,
נו, דער איד איז אלט געווארן, און קפצה עליו זיקנה,
און וואס זאל איך דיר זאגן, (איך וועל פראבירן איידל צו זאגן
ווי ווייט מעגליך) דער איד איד האט זיך ליידער נישט געקענט קאנטראלירן,
ס'האט ביי עהם ליידער גאנץ אפט געמאכט א עקסידענט, (ווי מען רופט דאס)
ער האט זיך ליידער... באמאכט... דאס האט ליידער פאסירט גאנץ אפט,
און ס'האט גורם געווען געוואלדיגע בזיונות פאר דעם איד און פאר די גאנצע משפחה,
מען האט פראבירט מסביר זיין פאר דעם איד אז ווי באלד דאס פאסירט
זאל ער תיכף מודיע זיין פאר די נאנטע, און זיי וועלן עהם אפקלינען
אזוי אז דע פרעמדע זאלן נישט דארפן ארויס לויפן פון שטוב,
נו, דער איד האט זיך זייער געשעהמט, און קיינמאל נישט געזאגט,
פארשטענדליך, די ארומיגע האבן דאס געשפירט און דאס האט גורם געווען
פיל צער און עגמת נפש פאר די משפחה, די בזיונות זענען געווען געוואלדיג,
ביז א קלוגער איד איז אויפגעקומען מיט א פלאן, ער האט פארגעשלאגן אז
דער איד זאל נישט דארפן זאגן אז ער האט זיך ...באמאכט, נאר מען וועט מאכן אזא
קאוד, דער איד וועט זאגן, הערסטו משה, איך האב געווינען די לוטו,
און די משפחה וועט פארשטיין און מען וועט עהם ארויס טראגן און אפקלינען
אזוי אז פרעמדע מענטשן זאלן נישט כאפן, דער פלאן האט זייער גיט געארבייט,
אזוי ווי דער איד האט געשפירט אז אופס... ס'האט פאסירט, רופט ער זיך אן
אז ער האט געווינען די לוטו, און די משפחה האט געטריי קער גענומען אויף עהם,
צוביסלעך איז דאס באקאנט געווארן פאר אלע נאנטע מענטשן אפילו אין בית המדרש
ווען ער האט זיך אנגערופן אז ער האט געווינען די לוטו האט מען געשווינד גערופן זיין זוהן
און מען האט קער גענומען אויף בכבוד גדול,
ויהי היום און דער בוטשער (איך ווייס נישט וועלעכער צו מיט די צומת הגידין צו די אנדערע)
שיקט אהיים דעם פלייש ארדער צו דעם איד מיט זייער שיק יונגל, וואס איז געווען אזוי ווי
מען זאגט, נישט קיין גרויסער חכם און נישט קיין קליינער נער, און ער הערט פונקט ווי דער
איד רופט זיך אן צו זיין בני בית, שרה!, איך האב געווינען דעם לוטו, זאגט זי צוריק, מזל טוב
שוין דאס צווייטע מאל די וואך, נו, מער האט נישט אויסגעפעלט, אונזער דעליווערי בוי לויפט
גלייך אין בית המדרש און מיט עקסיידמענט שרייט אויס רבותי ר' ישעי' האט געווינען די לוטו
און שוין דאס צווייטע מאל די וואך וואס ער האט דאס געווינען, דער עולם הייבט אן לאכן און
חוזק מאכן פון עהם, און ער שווערט זיך אז ער האט דאס אליין געהערט און וואונדערט זיך
פארוואס מען לאכט פון עהם, ביז איינער א געשוועסטער קינד זיינער נעמט עהם אינדערזייט
און זאגט עהם, נפתלי, דער ר' ישעי' האט נישט געווינען קיין לוטו, דאס איז נאר א קאוד אז ער
האט זיך ליידער באמאכט, נאר כדי ער זאל זיך נישט פארשעמען האט מען אפגעמאכט אז
ווען ער זאגט אז ער האט געווינען די לוטו זאל מען פארשטיין אז באמת האט ער זיך באמאכט,
כן הדבר הזה, זאגט מיר אונזער ר' בנימין, מיר זאלונים האלטן זיך אין איין באמאכן, מיר כאפן
פליקעס רעכטס אין לינקס, מיר ווערן טאג נאך טאג מושפל עד שאול תחתי', נאר מיר שעמען זיך
צו זאגן אז מיר האבן זיך באמאכט, האבן מיר אפגעשמועסט אז מיר וועלן רעדן אזוי מיט א קאוד,
אזא מסווה א פארשטעלוכטס, מיר וועלן זאגן "מיר האבן געווינען" און אלע היימישע וועלן
פארשטיין אז דאס מיינט אז מיר האבן זיך באמאכט, נו, וואס זאל איך טוהן אז ס'קומען אריין
אפאר פרעמדע וואס ווייסן נישט פון אונזער אפמאך, און זיי מיינען אז מיר האבן טאקע געווינען
דעם לוטו, ניין, מיין פריינד, איך און דו ווייסן דעם אמת, אז ווען איך שריי אז מיר האבן געווינען
האבן מיר זיך עכט באמאכט... ודפח''ח.
 |
|
|
ווייל וויפיל איך האב פרובירט מיט אלע וועגן, צו דרייען די מעשה אויף די ארונים, איז עס פשוט נישט מעגליך געווען. מען קען פשוט נישט שרייבן אויף אלישע שמואל דעם טאשן שניידער אז ער האט זיך באמאכט, ווייל עס שטימט פשוט נישט.
