זאלי'ס ווייקן זיך אין ר' מיילך ווייס בלוט השם ישמרנו

"פון ווי נעמסטו אז בעינן הכירא קצת מיינט אז מען מיז דאס זען?"

בעינן היכרא קצת מיינט טאקע נישט אז מען מוז דאס זעהן אזוי ווי די חנוכה לעכט.

"די רבנים וואס זענען מתיר האלטן אז דאס מיינט אז מען דארף דאס קענען זען, אויב וועט דיך איינער וואס ווייסט ווי דער עירוב איז נעמען און ווייזן דעם עירוב וועסטו דאס קענען זען, דאס מיינט הכירא קצת, האסט א פראבלעם מיט דעם?"

יא איך האב א פראבלעם מיט דעם אויב די רבנים האלטען אז דאס מיינט היכרא קצת

ווייל דער תניא און שו"ע אין סימן שס״ג סעיף א' זאגט קלאר אז דער היכר פון אן עירוב איז אז מען זאל זיך נישט פארמישען און מיינען אז דאס איז א רשות הרבים, ווען מען טייטש דאס אפ פשוט מיינט עס אז ווען א מענטש איז אויף א גאס וואס ענדלט צו א רשות הרבים, זאל איהם די עירוב דערמאנען אז דאס איז נישט קיין רשות הרבים, אויב דארף מען איינעם ווייזען ווי דער עירוב איז, און דערנאך גייט איהם דער עירוב דערמאנען אז דאס איז נישט קיין רשות הרבים, דארף ער דאך האבען א באזונדערע דערמאנונג צו קוקען אויפ'ן עירוב, ווייל דער תניא איז קלאר מסביר אז דער עירוב דארף צו דערמאנען,

ווייל אפי' פאר דעם מענטש וואס ווייסט יא ווי דאס איז, טוט עס אויך נישט דערמאנען אז דאס איז נישט קיין רשות הרבים, ווייל דורכגייענדיג דארטען טוט דער עירוב נישט ציען קיין אויפמערקזאמקייט אז דער מענטש זאל זיך דורכדעם דערמאנען אז דאס איז נישט קיין רשות הרבים, מען האט דאך עס געלייגט אזוי אז א דורכגייער זאל עס נישט באמערקען, איז דער פשט אז עס ציט נישט די אויגן און עס ברענגט נישט צו קוקען אהין

במילא איז נישט שייך צו זאגען אז דער וואס ווייסט יא ווי דער עירוב איז, איהם טוט דער עירוב דערמאנען אז עס איז נישט קיין רשות הרבים, און דער וואס ווייסט נישט ווי דאס איז, קען עס נישטאמאל באמערקען, די צוויי זאכען קענען זיך נישט צאמשטעלען אין איין עירוב

דאס איז פשוט אפגעלערענט דעם הלכה, איך גלויב אז ווען עס וואלט ווען נישט געווען א פאליטישע מערכה איבער דעם נושא, וואלט גארנישט געווען וואס נושא ונותן צו זיין איבער דעם הלכה ווייל דאס איז פשוט פשט.

דעריבער איז אויך נישט שווער פארוואס מיר פארלאנגען פון די רבנים וואס זענען דאס מתיר, אז זיי זאלען געבען א בירור הלכה דערויף, ווייל אויב איז א רב מתיר אזאך וואס עפ"י פשטות ההלכה איז דאס אסור, דארף ער ארויסצוגעבען א בירור הלכה פאר ער איז דאס מתיר, אדער לכה"פ אינאיינעם מיט'ן היתר דארף ער געבען אויך דעם בירור הלכה אויף וואס די היתר איז געבויעט, כך דרכה של תורה אין אלע דורות אז א רב האט גאוואלט מתיר זיין אזאך וואס איז אסור עפ"י פשטות ההלכה, האט ער קודם ארויסגעגעבען א בירור הלכה דערויף.

"דו ביסט א מחוצף גדול און א קל שבקלים"

עס איז קיינמאל נישט געווען אזא געדאנק, אין אלע דורות, אז איינער זאל זאגען אויף אזאך אז עס שטייט אין שו"ע אז עס איז אסור, און וויבאלד א רב האט עס מתיר געווען, זאל דער מענטש וועגען דעם אנגערופען ווערען א קל שבקלים אדער א מחוצף , די האסט איבערגעדרייט הקערה על פי-ה, א קל שבקלים אדער א מחוצף הייסט איינער וואס געט קולות אדער איז מתיר איסורים, אויב א רב זאגט אויף אזאך אז עס איז אסור עפ"י תורה, און איינער גייט און איז מזלזל אין דעם דער ווערט פאררופען א קל און א מחוצף.

אין וואספארא וועלט לעבסטו, אויב מ'מאכט איינעם אומבאקוועם זיך נאכצוגעבען די תאוות, מיט דעם וואס מען זאגט איהם אז עס שטייט אין שו"ע אז עס איז אסור, ווייל ער האט שוין א אינטערשריפט פון א רב, רייסט מען איהם ארונטער כאילו ער האט געטוען די ערגסטע עבירה, ווייל ער מאכט יענעם אומבאקוועם

און די ווילסט בכלל נישט אננעמען די הלכה פון שו"ע יו"ד סימן רמ"ב סעיף כ"ב: ראה רבו עובר על דברי תורה, אומר לו למדתני רבינו כך וכך. הגה, ואם רצה לעבור רק על איסור דרבנן אפילו הכי צריך למחות בידו

עס איז בכלל נישט דא וואס זיך צו בייזערען ווען איינער ווייזט אן אז עפעס איז אסור, פונקט פארקערט ווען איינער איז מיקל דארטען זאלסטו דיך רעגן.