הילכיגע סירענעס האבן געקוויטשעט אויפן העכסטן קול אויף די גאסן פון מאנסי, צענדליגער יונגלעך האבן זיך אנגעשלאסן אין א געמיינזאמען נאכגעלויף צו דערכאפן די פליענדע פאליסלייט וועלכע האבן זיך אלע געיאוועט אין זייערע בלויע קארס מיט די לענגלעכדיגע בליטש-לעמפלעך, די פאליסלייט האבן זיך אלע אפגעשטעלט פארנט פונעם בנין פון די 'ישיבה חצר ענים', מיט אויסגעשטרעקטע געווער זענען זיי אריינגעלאפן אין די געביידע פאר די אויגן פון צענדליגער שכינות'דיגע פרויען וועלכע האבן זיך אינאיינעם דארט פארזאמלט צוזאמען זיך צו פארקלאפן די הענט און נאכער עס ארויפלייגן לעבן מויל מיט א טישו צווישן די פינגער אויסשרייענדיג פארצווייפלטע 'נעבעך' רופן און יאמערליכע 'יוי' געשרייען.
אין די געביידע זענען די פאליציי אריין אין א כיתה ווי זיי האבן מיט א שנעלקייט אויפגעהאקט דעם וואנט מיט זייערע כלי מכשירים און מיט א בהלה אריינגעשפרינגען אינעם באהאלטענעם קעללער שרייענדיג מיט באסאווע שטימעס 'הענדס אפ!' 'הענדס אפ!' 'הענדס אפ!'.......
Believe me, it's not something that comes natural to me, I have to work hard especially when writing Yiddish. But the atmosphere in the forum is very conducive and teaches the involved reader a lot about writers and writing in general.
נשלח ב-5/8/2005 05:42
יונגאטש! איך האב גארנישט געוואוסט אז דו טויגסט אויך צו פארזעצונגען.
(שטילערהייט - קיינער זאל זיך נישט צוהערן דא - מיר קענען ארויסגעבן א ביכל מיט א ווייכע דעקל... קינד און קייט וועלן דאס קויפן, עס וועט זיין אזא "היט" און ראן אז עס וועט האבן אן אפקלאנג אין די גאנצע וועלט, און יעדער וועט נאר וועלן וויסן "וואו האבן זיך די אלע שרייבער געטראפן די ערשטע מאל"?
אבער ווילאנג די דעטאלן פונעם פלאן זענען נאכנישט אויסגעארבעט, ווי למשל: וויאזוי זאל דער ביכל הייסן? ווער זאל מאכן די געלט דערפון, די קהילה אדער די שרייבער? וועלן מיר ווייטער אנגיין מיטן שרייבן).
קיעפ איט אפ!
נשלח ב-5/8/2005 02:10
די מעשה דערמאנט מיר אין ר׳ יו״ט ערליך׳ס ניגון
"א געפאנצערטע קאר פארט אין די גאסן געשװינד"
נשלח ב-5/8/2005 02:06
באב האט שױן געארבעט גענוג לאנג אין די אױסער-מיניסטעריום צו װיסן אז װען דער טעלעפאן קלינגט צװייע פארטאגס איז עס אײנס, נישט קײן ראנג נומבער און צװײ, ס׳איז נישט א קאלל װאס מען װיל באקומען.
העלא פראבירט ער צו זאגן מיט א פראפעשינאל שטימע
מר. אונטער סעקרעטערי, הערענדיג װעמענס שטימע דאס איז האט ער באלד געװוסט אז פון שלאפן די נאכט קען ער שױן פארגעסן.
יא ענפערט ער רייבענדיג די אױגן.
באב, די פעקעדש איז אנגעקומן, װען קענסטו זײן דא?
20 מינוט סער.
מעיק איט טען הערט ער פונעם טרײבל,, דערנאך קליק!!
באב האט שיער נישט געקרעשט נישט װארטענדיג אױף זײן גאראדש טיר זאל זיך אינגאנצן עפענען מיט א קװיטשע פון די רעדער האט ער געמאכט דעם דרײ ארױף אופן הױפט שאסײ
די פאליציי קאר ביים עק גאס האט זיך א שנעלן ריר געטאן און מיט קוויטשענדע סירענעס ארויסגעפלויגן אינעם זעלבן ריכטונג.......
תוקן על ידי - יענטאאש - 05/08/2005 1:16:10
נשלח ב-4/8/2005 00:40
לאז אונז נישט ווארטן נאך א וואך פאר די המשך פון די פארזעצונג, עס איז פיקוח נפש ממש, איך האב זיך שוין אויסגעדרייט צען מאל אין די לעצטע מינוט זיכער צו מאכען אז דו רעדסט נישט פון מיר.
אין אזױ
מיט א שמײס אױפן פערד איז ער אװעקגעפארן איבערלאזנדיג דעם קלײנעם הײזקעלע אין א װאלקן פון שטױב.
(פארזעצונג קומט אי"ה)
נשלח ב-28/7/2005 13:25
יענטאאש. די מעשה ווערט שוין צו שרעקעדיג... מיינע שוואכע נערוון באסטן שוין... איך האלט אז דו מוזט ווארענען די ליינער אז מען מוז האבן א שטארקע כאראקטער מיטצוהאלטן די שוידערליכע גרויזאמע מעשה...
נשלח ב-28/7/2005 03:32
ער איז געשטאנען דארט ווי פארגליווערט נישט קענעדיג ארויסרעדן א ווארט, זיינע גלידער האבן געציטערט פאר פחד איינס ביי איינס, מיט א שנעלקייט האבן זיך זיינע רעכטע און לינקע קניען צוזאמגעקלאפט ווי צו דערמאנען איינער דעם צווייטן אין וואספארא סיטואציע מען געפינט זיך, אויך דער הארץ האט מיט א דראמאטישע שנעלקייט געטון קלאפן שאפנדיג א אנגעצויגענע סיטואציע אזויווי די מוזיק אין א פילם ווען די ביקסן זענען אויסגעשטרעקט איינער קעגן צווייטן...., ער הא זיך א טאפ געטאן ביים קאפ, עפעס איז אים נישט געווען אזוי ווי געווענטליך, אה.... ער האט זיך איצט געכאפט אז ער האט אן אן אמעריקאנעם 'קעפ', נישט ווי געווענליך ווען ער כאפט זיך אן ביים קאפ ווען ער שפירט די דיקע שטויב פון זיין ברייטן צעקנייטשטן ברוין קאלירטער ביבער היט, אה.... יא.... אויך זיין קערפער איז נישט ארומגעוויקלט מיט זיין באליבטן ירושלימ'ער קאפטן מיט די גאלדענע און טינקל ווייסע ליניעס אויף אראפציוועגס, חיים זלמן האט געמוזט מודה זיין אז ער איז נישט אזוי קוראזשפול, ניין.... עס איז נישט די זעלבע זאך...., ווי נישט ווי איז אנדערש די קוראזש וואס מען דארף האבן פאר אזא מיסיע ווי די פעסטקייט וואס מען ברויך האבן זיך צו שלאגן מיט די משטרה איבער חיטוטי שכבה......
*****
קראך!.... קראך!.... קראך!...... האט זיך געהערט דער קול פון שיסערייען.......
שושנה האט זיך אויפגעוועקט מיט א טויטליכן שרעק...... זי האט נישט געוואוסט וואס צו טוען און צו טראכטן..... מושי, יענקי, מירל, ווי זענען זיי???....... וואס גייט דא פאר???.... איין מינוט.... און ווי איז חיים זלמן??????...... באשעפער זיסע ווי איז ער??????.......
א פעסטער האנט האט איר אנגעכאפט ביים גענאק דריקנדיג מיט א שטארקייט אירע האלז ביינער בעת ער האט מיט די אנדערע האנט פארשטאפט איר פיסק......
'וואס ווילט איר פון מיר' האט שושנה געשטאמלט פון אונטערן זיין מויל צושטאפליכער האנט ווען טרערן רינען פון אירע אויגן מאכנדיג נאס זיין לינקע האנט.
