די גמרא דערציילט: רב שמואל בר יהודה איז אים ליידער אוועקגעגאנגען א טאכטער פון דער וועלט ל"ע, האבן די רבנן געזאגט פאר עולא: "לאמיר גיין מנחם אבל זיין דעם רב שמואל'ן". האט עולא געזאגט: "וואס האב איך צו זוכן ביי א ניחום אבלים פון די בבלי'שע (עולא איז געווען אן ארץ ישראל'דיגער, ער האט נאר גענידערט קיין בבל צו לערנען דארטן תורה), זיי שעלטן דאך ח"ו"!
וואס הייסט?
"זיי זאגען דארטן: וואס קען מען טאן? איז דאך משמע פון דעם אז ווען דו וואלסט עפעס געקענט טאן, וואלסטו דאס געטאן, און די צרה וואלט נישט פאסירט, דאס איז רעכט חירוף וגידוף. ווייל אז די צרה איז געווען אפגעשריבן פון אויבן, קענסטו גארנישט אויפטאן, אפילו דו וועסט טאן און טאן"!
עד כאן די מעשה; פון דא און ווייטער דער וואונדער: פארוואס נאך אכצן הונדערט יאר פון ווען די גמרא איז געשריבן געווארן פירן מיר זיך נאך אלץ צו זאגען: "וואס קען מען טאן"?
++
עס איז דא אן אויסדרוק ביי מענטשן (דערווייל האב איך עס נאכנישט געהערט ביי אידן ב"ה) ווען מען פרעגט זיי: וויאזוי זענט איר? ענטפערן זיי: בעסער ווי עס קומט זיך מיר! אין ענגליש: BETTER THEN I DESERVE
לכאורה איז דאס נישט קיין אויסגעהאלטענער ענטפער!
די גמרא זאגט אין מסכת ברכות (י"ט ע"א) ווען א מענטש איז מצדיק עליו את הדין (ער זאגט די ברכה פון דיין האמת) זאל ער אויך זאגען דעם נוסח: רבונו של עולם, איך האב אסאך געזינדיגט פאר דיר, און דו האסט מיר נישט באצאלט דערויף אפילו איינס פון טויזענט קעגן מיינע זינד וכו'.
זאל שוין דאס זיין דער לעצטער קרבן, עליה השלם כל הקרבנות כולם.
ווען איך הער די ווערטער (און איך הער עס אפילו פון די גרעסטע רבנים און תלמידי חכמים) לויפט מיר אדורך א סקרוך אין די ביינער!
וואס איז די אפטייטש פון עליה השלם כל הקרבנות כולם? דאס מיינט דאך אז אויף דעם זאל מען "אנהייבן" מקריב זיין אלע קרבנות, אפשר נישט?
דער פסוק "והקטיר עליה חלבי השלמים" שטייט דאך ביי די קרבן תמיד וואס מען איז מקריב אינדערפרי, און די גמרא דרש'נט פון דעם ווארט "עליה" אז אויף דעם תמיד פון צופרי (דאס הייסט: און נישט פארדעם) זאל מען מקריב זיין אלע קרבנות פונעם טאג!
איך וויל אפילו נישט מסביר זיין וואס די אפטייטש פון זייערע אומשולדיגע ווערטער קענען באדייטן - רחמנא ליצלן!
אבער - אזוי ווי איך האב מקדים געווען - עס קען זיין אז איך בין נישט גערעכט מיט דעם, קען זיין אז די רבנים און תלמידי חכמים ווייסן יא וואס זיי טוען און זאגען, אבער איך מוטשע זיך שוין מיט דעם א לענגערע צייט.
אגב, איך הייב נישט אן צו כאפן פארוואס דו האסט געמיינט אז דו ביסט אין חדשות אנ"ש? האסטו געכאפט א שניי טאבע אין קאפ אריין? האט דיר איינער געשטויסן אין איינע פון די מ"ב מסעות וואס מען גייט מארגן ליינען?
אוי ווי בין איך... וועלכן פארעם ליין איך...? אפשר חדשות אנש?
אה ניין... אין אונזער באליבטע קהלה... איי וואס דען? גיי פארשטיי
צום ענין, טאנע בעכיטין וועהוידע לעזייכער קאדשע.
טאנע בכיטין: איך האב נאר מגיב געווען אויף צוויי זאכן, אויף "עליה השלם" און אויף "אל תפתח פה", און אויף דעם האב איך געענטפערט נארמאל.
וועהוידע לעזייכער קאדשע: די איבריגע שאלות פון שעלטן, הבדלה, בארד וכו', בין איך אלס געווען נייטראל אין זיך נישט געמישט אין די מחלוקת.
ס"א פלי"ז ווא"ט ד"א י"א וואנ"ט פרא"ם מ"י
נשלח ב-4/8/2005 03:21
זרח'ל דו געבסט נישט אויף... ביסטו אין ריעל לייף אויך א נאקשען?
הער אויס. איך האב היינט בהשגחה פרטיות באקומען א טעלעפאנישן רוף פון מיין "ספרים שאנק", א ידיד וועמען איך פרעג געווענליך אן אלע מיינע זאכען. און דאס איז וואס ער האט מיר צוגעצייכנט:
יורה דעה סי' שע"ו טורי זהב סק"א
דער רמ"א ברענגט דארט אראפ דאס ענין פון מאי אפשר למיעבד, אז מען טאר דאס נישט זאגען, אבער דער מהרש"ל ברענגט אז מען מעג יא, אבער דער טורי זהב פרעגט אים אפ, עיין שם.
ער האט מיר אויך געזאגט אז דאס וואס מען זאגט אז פרויען זאלן נישט טרינקן הבדלה וויין, שטייט אין של"ה הקדוש (אבער דאס אז עס קען וואקסן א בארד איז א שטות והבל).
בנוגע די ענין פון "עליה השלם" האט ער זיך גע'טענה'ט מיט מיר, אבער צום סוף האט ער מודה געווען אז עס איז אן עם הארצות, און מען ברויך נזהר זיין נישט צו זאגען אזוי.
איבער די ענין פון אל תפתח שה לפטן (אזוי רופט ער עס אן, כדאי שלא לפתוח פה לשטן) האבן מיר נישט גערעדט ביי דעם יעצטיגן געשפרעך, אבער אויף דעם האב איך אליין א גאנצע שמועס, ועוד חזון למועד (נאכדעם וואס איך וועל פארטיגן אלע אנדערע "עוד חזון למועד" זאכען וואס איך בין נאך שולדיג).
הוטקע
נשלח ב-4/8/2005 01:13
א"כ ר הוטקע
שוין ס'שוין נאך פינעווע, אווע"ר טיי"ם האלט איך נישט ביים ארבעטן, קוים וואס ער באצאלט דאס ס'קומטצעך מיר...
שוין, איז אזוי, לאמער אנהייבן פונעם מקור:
די גמרא פון לעולם אל יפתח אדם פה לשטן געפונען מיר אין ש"ס עטליכע מאל, ביי די אלע פעלער וואו די גמרא ברענגט עס אראפ, רעדט מען אלס אז דער מענטש זאגט - אין א זמן ווען ס'איז דא א התגברות הדין - אזעלכע זאכן וואס זענען מעורר דעם מדת הדין, אדער אז ער זאגט ארויס 'קלאר מיטן מויל' אזעלכע סארט דיבורים וואס זענען מעורר דעם דין (ווי למשל ער דערמאנט זיינע חטאים און באלד דערויף זאגט ער יה"ר תהא מתתי כפרתי), אבער סתם ווען איינער פרעגט וואס מאכט איר, נישט אין א שעת הדין, און מ'ענטפערט ב"ה בעסער ווי ס'קומט זיך מיר, האט מען מיט דעם גארנישט מעורר געווען דעם מדת הדין, נאר אדרבה ער דאנקט ג-ט אז ער האט אים גיגעבן מער ווי גערישט.
בדרך אגב, עס איז לעצטענס ארויסגעקומען א ספר מיט'ן נאמען "לברכה ולא לקללה", איך מיין אז עס איז געשטעלט ספעציעל אויף די ענינים, כ'אב עס נאכנישט באטראכט נאר געזען אין געשעפט.
נשלח ב-3/8/2005 22:58
ויאמר הוטקע סלחתי כדבריך
נשלח ב-3/8/2005 22:55
אוי אוי נישט אזוי שארף
כ'אב כאסוועשאלעם נישט געמיינט פוגע צו זיין בכבודו פונעם מייסד ונשיא הפורעם, כ'אב נאר געפרעגט כתלמיד הדן בפני
ביטע פארגעב מיר
נשלח ב-3/8/2005 22:41
לאמיר דיר מגלה דעת זיין...
היימישע שטותים איז "מיין" פורום, מיט "מיין" מיין איך נישט צו זאגען אז קיינער קען נישט דא שרייבן... נע, פונקט פארקערט, יעדער איז וועלקאם און יעדער זאל שרייבן!
נאר וואס דען? איך מיין צו זאגען, אז וואס עס ליגט מיר אויפן הארץ און אין קאפ פראק איך דא אויס, זאל דאס זיין תורה אדער עבודה אדער להבדיל היימישע שטותים, פארשטאנען?
פארוואס פאשן אין פרעמדע פעלדער ווען די אייגענע גראז איז אסאך בא'טעמ'טער?
