חיים חייקלס דער וואסער טרעגערס שמחת תורה

עס איז שוין מוצאי שמחת תורה, הערשט היינט מיטאג האט מען ביי אונז אין דארף אזוי פריילעך געטאנצן מיט די תורה, דער גאנצער דארף איז געווען איינגעהילט אין אינערליכע תורה'דיגע פרייד, חיים-חייקל דער וואסער-טרעגער האט שוין אפילו נאך די הקפות - ווען ער איז שוין געווען גוט מבוסם - צוגעזאגט דעם רב אז דאס יאר וועט ער זיך אנשטרענגען צו קומען יעדע נאכט צום שיעור. דער רב, אין די מיטעלע פופציגער יארן א קליין דיקלעך געשטעל מיט א גרעי-גרוי לאנגע בארד, האט זיך אזוי געפרייט צו חיים-חייקל'ס הבטחה אז ער האט באלד באפוילן 'געציל דעם שמש' זאל לכבוד די 'קבלות התורה' פון חיים חייקל'ן פאר-רופן אויף היי יאר א אכטע הקפות אנשטאט זיבן...

דאס גאנצע דארף האט זיך באלד ארויסגעלאזט אין א פריש געטענץ, עפעס א קלייניקייט? אפי' דער פשוטער וואסער-טרעגער פון דארף וועט מהיום והלאה לערנען יעדן טאג!. ס'איז געווארן ששון ושמחה, קינד און קייט יונג אין אלט האבן זיך ארויס געלאזט אין א פרישע רקודה מיט נייע כוחות, די יונגלעך מיט זייערע זיסע קעלעכלעך שלא טעמו טעם חטא די בחורים מיט זייער היציג פייערדיג בלוט די אינגעלייט מיט זייערע קליינע יונקי שדיים אלעס שפרינגט אלעס טאנצט מ'הייבט זיך אין די לופטן. דער רב זעענדיג די פרייד פונעם גאנצן דארף האט זיך באלד ארויסגעלאזט אין א רקודה מיט חיים חייקלע'ן אינדערמיט. דער רב מיטן איבערגעדעקטן פנים און חיים חייקל מיט די גלאנצעדיגע אויגן און רויטן פנים האבן זיך געווארפן פון איין עק שול ביזן אנדערן, אזש – ס'זאל נישט אויסגערעדט זיין, נישט אום יום-טוב געטראכט - אז עס מיר אויפגעקומען אויפן געדאנק וואכענדיגע מחשבות, כ'האב זיך פשוט דערמאנט פון די... קרעטשמע...

נאכ'ן פריילעכן מוסף ווי די קינדער האבן געמאכט צימעס, כנהוג, פונעם דארפ'ס חזן, האט די רעבעצן עלקע צוגעשטעלט א קידוש אזוי כדבעי. כעלערליי וויינען, ברוינפן, מזונות, קינדל, קוגלעך לאקשן און קארטאפל, און ווער רעדט נאך פון די האלאפצעס, אה... ממש א מחי'...
א רעדערישער שטילקייט הערשט אין שול בעת ס'הערט זיך נאר א קול חלושה פון די תיקונים וואס דער גאנצער דארף האט מתקן געווען ביים פארשלונגען די ווארימע האליפצעס, מיטאמאל האקט איבער די שטילקייט און דער רב שרייט אויס הויך מיט זיין דיקלעכע שטימע:

"לחיים... לחיים... פארן גאנצן דארף"

דער עולם שרייט צוריק: "לחיים... לחיים... לאנג זאל דער רב לעבן, און נאך לענגער די רעבעצן פאר אזעלכע גוטע האלאפצעס....

און דא איז דער רב מכבד, נישט מער און נישט ווייניגער, חיים-חייקלען זעלבסט - וועלכער איז שוין גלעגן אזוי האלב וועגס אויסגעצויגן בין תנור לכריים ווי ניקאליי אין די קרעטשמע – זאל זיך אויפשטעלן אין דער הייך זאגן אפאר ווערטער, מיטטיילן די דארפסלייט די אורזאך פון זיין קבלה.

חייקעלע;

אז דו ביזט יא דא, לאז מיר דיר זאגן א סוד, אינעם נייעם קרעטשמע קען מען שוין נישט זעהן די אייפי אדדרעסן, סאו לעטס גאו, אונז ווארטן קוים אויף דיין ערשיינונג.

יא יא, ס'שוין נאכאמל מוצאי שמחת תורה און חייקל האט זיך דערמאנט פון דאס פאריעריגע שניי...

און... איך ליג נאך אויסגעצויגן בין תנור לכריים פון די רעבעצענ'ס ברוינפן... לאז מיר זיך אביסל אויסניכטערן וועל איך זיך דערמאנען מיין מבוסמ'דיגע דרשה...

תוקן על ידי - חיים_חייקל - 02/11/2005 20:01:13

און...

אהה... שיער פארגעסן: שלום עליכם חיים חייקל!!