א מעשה שהיה...

הגם ס'האט נישט קיין שום קשר דא נאר וויבאלט אז כ'האב עס שוין געשריבען אין אן אנדערער פורום ציליב וואס כ'האב דארט געשריבען ברענג איך עס אויך דא

...דערמאן איך זיך א מעשה שהיה וואס עטליכע פון מיינע חברים דא געדענקען זיכער -

פורים שנת תשס"א דריי איך מיך אזוי ארום אין גאס מיט א בריוו מיטן לעדערהעד פונם אויבענדערמאנטען ר' יוסף קארו פון צפת ווי ס'שטייט די ווערטער "אין מדקדקים במעות פורים אלא כל מי שפושט ידו ליטול נותנים לו ומקום שנהגו ליתן אף לא"י נותנים" (סימן תרצד ס"ג)

בקיצור אזוי ארומדרייענדיג האבען אלע געגעבען א שמייכעל און פארשטייט זיך אז ס'האט זיך אנגעזעהן אין די נתינות...

ביז איך בין אנגעקומען צו דעם אלטען יוד וואס פרעגט מיר מיט אן ערענסטע מינע אויסגעגאסען אויף זיין געזוכט "זאג נאר בחור'ל, האסט נישט געקענט מאקומען א המלצה בריוול דא פון איינע פון די רבנים אין אמעריקא וואס די האסט געמיזט קריכן ביז צפת"

נו, איך תמימות'דיגע בחור, איך האב שוין לאנג נישט געזעהן א יוד אין אזא עלטער מיט אזא "סענטס אף יאמער" איך צושמייכעל זיך אין ווארט שוין אויף מיין געלט צו קענען גיין,

ערשט דעמאלטס באמערק איך אז ער מיינט עס נעבעך ערענטסט "וואס לאכטסו פון מיר?" פרעגט ער דערשטוינט זעהענדיג די חוצפה פון דער יונגאטש...
בקיצור ס'האט נישט געהאלפען קיין פודינו ומצילנו ער האט מיר פארשיקט בבושת פנים טענהנדיג אז ווען ס'וואלט ווען געווען אן אמתע צוועק וואלט איך געקענט שאפען א המלצה פון אייע פון די היגע רבנים